เข้าสู่ระบบภายในสนามเด็กเล่นประจำชุมชนของหมู่บ้านได้มีเด็กชายคนหนึ่งกำลังนั่งใบหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าอยู่บนชิงช้า เขาไม่ได้แกว่งไกวเก้าอี้เหมือนเด็กอีกสองสามคนที่เล่นกันอยู่อย่างสนุกสนาน จู่ ๆ ด้านหน้าของเด็กชายก็ถูกเด็กวัยเดียวกันห้อมล้อมถึงสามคน หนึ่งในนั้นกำลังกระชากแขนของเขาเพื่อให้ลงจากเก้าอี
หญิงสาวตัดสินใจเดินทางกลับบ้านเกิดพร้อมกับคุณย่าผู้อายุมากแต่ยังคงแข็งแรง “ย่าหาคู่ดูตัวมาให้หลานเลือกตั้งหลายคน หลานไม่รู้สึกถูกใจใครบ้างเลยเหรอ ลองดูคนสุดท้ายก่อนดีไหม หากหลานไม่พอใจย่าจะไม่หาให้อีกแล้ว” ผู้เป็นย่าบอกกับหลานสาวอย่างอ่อนใจ “ฉันไปตามนัดก็ได้ค่ะ แต่ย่าต้องอย่า
“เอาไว้ฉันจะลองคิดดูอีกที ตอนนี้ได้เวลาที่พวกเธอจะต้องเตรียมตัวแล้ว ไม่อย่างนั้นสามีของคุณ ๆ ทั้งหลายอาจจะมากล่าวโทษฉันที่รั้งตัวเจ้าสาวแสนสวยให้อยู่ตรงนี้” ซุนเหมียวตอบแบ่งรับแบ่งสู้ในขณะเดียวกันก็กล่าวล้อเลียนสหายไปด้วย เสียงเพลงบรรเลงทำนองแว่วหวานดังขึ้น จากนั้นพิธีการต่าง ๆ ก็ดำเนินไ
คำตอบของหลินซีนำพาให้ลู่หยางรู้สึกดีใจแทนสหายของตนเป็นอย่างมาก “เราไปบอกเขากันครับ” ลู่หยางจับมือหญิงคนรักเพื่อให้เดินเข้าไปด้วยกัน อู๋ท่งหันมาตามเสียงฝีเท้าจากด้านหลัง ลู่หยางจึงได้ปล่อยมือจากหลินซีกวักมือให้เขาเดินเข้ามาหา “ใครมาเหรอคะ” ฟางเซียนเอ่ยถามเสียงอ่อนห
ความโกลาหลได้เกิดขึ้นภายในห้องอีกครั้ง หลินชิวรีบวิ่งย้อนกลับออกไปเพื่อตามหมอ หลินชุนรีบเดินกลับไปโทรบอกทางบ้าน ส่วนลู่หยางไม่สนใจสภาพของตนอีก เขารีบสาวเท้าเดินมาข้างเตียงอย่างรวดเร็ว ฟู่ซินอี๋เองก็เดินมายืนอีกฝั่งเช่นเดียวกัน หลินซีฉีกยิ้มกว้างให้ชายหนุ่มทั้งสองคนก่อนจะมาหยุ
แม้ใจจะห่วงเพื่อนทว่าแพทย์ที่มาด้วยกันนั้นมีเฉพาะทาง ที่เก่งกว่าเธอหลายคน แต่สำหรับลู่หยางมีเธอเพียงเท่านั้น ‘เซียนเซียนฉันผิดต่อเธอแล้ว หากช่วยเขาให้ปลอดภัยได้ฉันยินดีให้เธอลงโทษ’ชะตาของคนก็เป็นเช่นนี้ไม่ใช่เหรอ เธอเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งเพียงเท่านั้น หากตัดสินใจเลือกคนที่รั
เจียวมิ่งรู้สึกเสียหน้าเป็นอย่างมาก เธอกัดริมฝีปากจนห้อเลือดน้ำตาจวนเจียดจะหยด เจียงอันผู้มาด้วยในทันทีที่หล่อนมองเห็นใบหน้าชัดเจนของลู่หยาง เธอก็รู้สึกว่าได้มีกวางมากมายนับร้อยตัวกระโดดโลดเต้นอยู่ในอก ทว่าพอเจ้าตัวได้ยินน้ำเสียงของเพื่อนตัวเล็กกล่าวกับชายหนุ่มหล่อนก็มองคนทั้
ตั้งแต่วันที่เสี่ยวพ่างมาบอกข่าวสำคัญกับหลินซี นับจากนั้นมาอีกหนึ่งเดือนพวกของหลินชุนก็กลับมาจากภารกิจ ภายใต้หอพักหญิงของคณะแพทย์ได้มีหนุ่มหล่อถึงสี่คนกำลังยืนอยู่ท้าลมหนาว พวกเขาต่างกำลังยืนรอใครบางคนที่ต้องการมาหาด้วยใจจดจ่อ “พี่ชาย!” หลินซีตะโกนเสียงดัง วิ่งลงมาจากบันไดทัน
“จะว่าไปห้องของพวกเราคงจะเหลือกันเพียงสามคนนี่แหละ เพราะฉันได้ข่าวมาว่าอีกคนหนึ่งหล่อนเลือกที่จะไปเรียนมหาวิทยาลัยในเมืองหลวงแทนที่นี่” ลี่มี่กล่าวในขณะที่กินขนมแสนอร่อยของหลินซี “เธอกินของเสี่ยวซีจะหมดแล้ว ไม่เกรงใจเขาเลย” จินเยว่ต่อว่าเพื่อนที่โตมาด้วยกันตั้งแต่เล็ก “ไม
หลังจากที่กลุ่มของหลินซีกลับมายังบ้านพักของตน หล่อนก็เข้าไปด้านในครัวเพื่อช่วยย่าเตรียมอาหารเช้า ด้านสองชายหนุ่มเองก็ขอตัวกลับไปบ้านเช่นเดียวกันเพราะว่าเขาทั้งคู่ไม่ได้บอกคนที่บ้านเอาไว้ว่าออกไปไหน แม้ว่าพวกเขาทั้งคู่จะรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้ลิ้มรสอาหารจากฝีมือของหลินซี ทว





![เมียช่างสัก [PWP] + [BDSM] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

