ログインสวัสดีค่ะ นักอ่านที่น่ารักทุกท่าน ผลงานเรื่องใหม่ของเฟยเทียนในเรื่องนี้เป็นเรื่องราวคู่ขนานคาบเกี่ยวตั้งแต่ปี ค.ศ.1983 ซึ่งเป็นเรื่องราวย้อนหลังในจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงในปี 1989 ของนางเอกที่ได้พบกับช่วงชีวิตอันเลวร้าย เริ่มจากพ่อแม่ถูกจัดฉากว่าเป็นอุบัติเหตุจนตาย พี่ชายคนโตถูกใส่ร้ายจนทนรับแรงกดดันไม่ไหวทำให้ตกตายในคุก พี่ชายคนรองตายเพราะปกป้องน้องสาวที่ถูกสามีผู้ที่เธอจำต้องแต่งจากการบังคับของคนเป็นย่า เรื่องราวของหลินซีจะเป็นอย่างไรเมื่อเธอได้มีโอกาสย้อนกลับมาตอนวัยสิบสามปีอีกครั้ง เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในนิยายเรื่องนี้เกิดจากจินตนาการของผู้เขียน ดังนั้นหากมีความผิดพลาดประการใด ผู้เขียนก็ขออภัยมา ณ โอกาสนี้ด้วยนะคะ ด้วยรัก...เฟยเทียน
もっと見るภายในสนามเด็กเล่นประจำชุมชนของหมู่บ้านได้มีเด็กชายคนหนึ่งกำลังนั่งใบหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าอยู่บนชิงช้า เขาไม่ได้แกว่งไกวเก้าอี้เหมือนเด็กอีกสองสามคนที่เล่นกันอยู่อย่างสนุกสนาน จู่ ๆ ด้านหน้าของเด็กชายก็ถูกเด็กวัยเดียวกันห้อมล้อมถึงสามคน หนึ่งในนั้นกำลังกระชากแขนของเขาเพื่อให้ลงจากเก้าอี
หญิงสาวตัดสินใจเดินทางกลับบ้านเกิดพร้อมกับคุณย่าผู้อายุมากแต่ยังคงแข็งแรง “ย่าหาคู่ดูตัวมาให้หลานเลือกตั้งหลายคน หลานไม่รู้สึกถูกใจใครบ้างเลยเหรอ ลองดูคนสุดท้ายก่อนดีไหม หากหลานไม่พอใจย่าจะไม่หาให้อีกแล้ว” ผู้เป็นย่าบอกกับหลานสาวอย่างอ่อนใจ “ฉันไปตามนัดก็ได้ค่ะ แต่ย่าต้องอย่า
“เอาไว้ฉันจะลองคิดดูอีกที ตอนนี้ได้เวลาที่พวกเธอจะต้องเตรียมตัวแล้ว ไม่อย่างนั้นสามีของคุณ ๆ ทั้งหลายอาจจะมากล่าวโทษฉันที่รั้งตัวเจ้าสาวแสนสวยให้อยู่ตรงนี้” ซุนเหมียวตอบแบ่งรับแบ่งสู้ในขณะเดียวกันก็กล่าวล้อเลียนสหายไปด้วย เสียงเพลงบรรเลงทำนองแว่วหวานดังขึ้น จากนั้นพิธีการต่าง ๆ ก็ดำเนินไ
คำตอบของหลินซีนำพาให้ลู่หยางรู้สึกดีใจแทนสหายของตนเป็นอย่างมาก “เราไปบอกเขากันครับ” ลู่หยางจับมือหญิงคนรักเพื่อให้เดินเข้าไปด้วยกัน อู๋ท่งหันมาตามเสียงฝีเท้าจากด้านหลัง ลู่หยางจึงได้ปล่อยมือจากหลินซีกวักมือให้เขาเดินเข้ามาหา “ใครมาเหรอคะ” ฟางเซียนเอ่ยถามเสียงอ่อนห
“ทำไมนายดื้อแบบนี้ เจ้าบ้าลู่หยางหากนายไม่กลับมาฉันจะยุให้น้องสาวหาคนแต่งงานใหม่” ฟู่ซินอี๋ตะโกนไล่หลังเขาเสียงสั่น ลู่หยางผู้กำลังเตรียมตัวลงไปด้านล่างด้วยอุปกรณ์ช่วยชีวิตอยู่นั้นยกมือส่งเป็นสัญญาณว่าตกลงไปทางด้านหลัง โดยไม่หันหลังกลับไปมอง หลังจากอาการของซุนเหมียวปลอดภัยแล้
เมิ่งเจียนฝูวิ่งเต้นอยู่ด้านนอกเพื่อหาวิธีช่วยเหลือลูกชายเพียงคนเดียวอย่างหนัก ทว่าไม่ว่าเขาจะไปหาผู้มีอำนาจคนไหนก็ถูกปฏิเสธทุกราย “โธ่เว้ย! มันเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตของฉันกัน” ชายวัยกลางยกมือกุมศีรษะของตนทั้งสองข้างใบหน้าดำทะมึน เสียงเคาะประตูจากหน้าห้องทำงานดังขึ้น “คุณค่ะ เจียวเจียวหายต
สองวันต่อมาครอบครัวเมิ่งก็ได้รับข่าวร้ายชายชราเมิ่งเจี้ยนกั๋วจากไปอย่างไม่มีวันกลับภายในห้องผู้ป่วยหนักของโรงพยาบาลประจำกองทัพ เมิ่งเจียวมิ่งก็ถูกบังคับให้ออกจากสถาบัน คนในครอบครัวหลินต่างก็รับรู้ถึงข่าวนี้เช่นกันทว่าพวกเขาก็หาได้สนใจไม่ จนกระทั่งได้ยินคำกล่าวของหลินกวง“บางทีการตายสำหรับตาแ
ลู่อี้มองเมินพ่อของตนพร้อมกับหลีกทางให้เขาเดินเข้ามาตรวจร่างกายของพี่สาวสุดที่รักลู่จ้านได้แต่ยกยิ้มส่ายศีรษะให้บุตรชายก่อนจะเดินเข้ามาซักถามอาการของเด็กสาวผู้ที่อาจจะมาเป็นหลานสะใภ้ในอนาคตหลังจากการตรวจทุกอย่างเสร็จสิ้น ผลการตรวจออกมาปกติดีคนภายในห้องจึงรู้สึกผ่อนคลายช่วงสายภายในวันเดียวกันหลังจ