MasukChapter 2
MARAHAN na hinawakan ni Aamon ang magkabilang panig ng baywang ni Genesis dahilan upang mapalapit ang katawan nila sa isa’t-isa. Malamig ang aircon ngunit ramdam ng dalawa ang nag-iinit na tension na namamagitan sa kanila. Sa isip palang ni Genesis ay mali ito, mali ang pinasok niya. Pero wala na siyang magagawa, kailangan niyang magsakripisyo para sa kapakanan ng kompanya at pamilya nito. “My lips got bitten by a cat,” rinig niyang pang-aakit na tugon ni Aamon sa kaniyang tainga. ‘Argh!’ Genesis screamed on her mind. Bago ito sa kaniya, ngunit naapektuhan ang pagtibok ng puso niya sa bawat hampas ng maalimuyok na amoy ni Aamon sa kaniya. “May band-aid ka naman siguro diyan,” sagot nito sa tugon ng binata. Aamon chuckled for what she stated, truly, Astorias are hard to tame. “A band-aid won’t do. Your lips will.” Umangat ang tingin ni Aamon sa kaniya at nagtagpo ang kanilang mga matang nangungusap. Pareho silang matanda upang hindi intindihin ang gustong ipahiwatig ng bawat isa. Kaya walang pasigurong nagpupuyos ang dalawa ng isang balot ng init, kasabay ng paglapat ng kanilang mga labi. Ramdam ni Aamon ang malambo ngunit agresibong halik ng babae, na parang ito’y kaniyang sinasadya—nagpapalalo sa hapdi ng kaniyang sugat. Pero imbes na magreklamo, hinayaan niyang gawin nito sa kaniya. Habang si Genesis naman ay ramdam ang pait at lasa ng dugo ni Aamon na pumasok sa kaniyang sistema. Ngunit agad na humalo rito ang matamis na awra ng wine na ininom ng binata kanina. Nagpatuloy ang dalawa sa halikan, hindi pa pinapantayan ni Aamon ang agresibong si Genesis na pilit na pilit nagpapagamit, puno ng mga pagsisisi sa sarili. ‘Ano pa nga ba, wala ng dahilan para maging disente…’ Maromansa niyang hinawakan ang hubog ng babae, nakadamit ito ng magaspang na uniporme na karaniwang ginagamit ng kaniyang mga empleyadong taga-linis. Pagkaraan ng ilang segundong halikan, bumitaw si Genesis at huminga ng malalim. “Look like hindi ka makasabay, akin na ang shares.” panloloko niya. Aamon smirked flirtatiously and suddenly carried Genesis to the table. “Aray naman…” Genesis gasped, surprised, and excited. “Di’ko pa pinapasok nasasaktan kana?” “Gago!” balikwas niya sa binata. “Kung hindi lang dahil sa kompanya ay baka wala ako ngayon sa harap mo,” she grumpily stated. “Yet thank god, you needed me. Now, complete what you’ve signed, and you’ll get what you want.” Hindi nakakibo si Genesis sa tension na pumalit matapos magsalita ang binata, at bago pa siya maka-angal, siniil na siya nito ng nakakalasing at gutom na gutom na halik. KINABUKASAN, massakit ang ulo ni Aamon na bumangon sa higaan. Matapos ang ilang oras na pakikipagtalik sa babaeng matagal na niyang nais ay tila naubusan siya ng lakas at diwa. Agad naman niyang sinuot ang mga saplot na kagabi’y pinagliparan at lumingon sa kamang hinigaan. Wala na si Genesis. Bago pa siya makapagreact, may nakita itong isang sticky notes sa unan na hinigaan ng babae at binasa ito. ‘Uuwi muna ako at kukuha ng mga gamit, Sir.’ napangisi naman ang binata tsaka sinuot ang pang-itaas at lumabas sa private room niya—kung saan nangyari ang mga kaganapan kagabi. Pagkalabas niya ay nakita niya ang kaniyang sekretaryang si Samantha na nag-aayos ng kaniyang office. Kitang-kita ni Aamon ang manipis na palda nito at ang malulusog na bulubundukin—na alam niyang sinasadyang pinapakita ito sa kaniya. “Here’s your coffee sir…” abot nito ang isang cup of pure coffee. Malamig na tumango si Aamon dito at kinuha ang kape, pagkatapos ay umupo sa kaniyang swivel chair at tiningnan ang drawer niya at doon nakita niya ang papel na naglalaman ng dugo niya. He smiled at it and secretly put to his private vault—na kalaunay nasa unahang drawer lang pala, hidden at may sistema. ‘What a badass Genesis.’ iling niya. “May you call Elias here, Sam?” request nito sa sekretarya. “Sige sir,” ani Samantha—bakas ang pagiging pabebe sa kaniya. Ilang minuto ang nakalipas at napansin na niya ang presensiya ni Elias na binubunturan si Samantha papasok sa office ni Aamon. Pagpasok ng assistant, agad na tumayo si Aamon at kinuha ang kaniyang coat na nakasampay sa swivel chair tsaka sinuot. “Prepare the car, drive me home.” ”SIGURADO ka naba sa desisyon mo anak?” naawang tanong ni Mrs. Astoria kay Genesis habang nag-eempake ito. Sinabi na niya rito at sa kaniyang ama ang tungkol sa gustong mangyari ni Aamon. “Oo ma, we can’t do anything to revive the company either. That’s why I need to take the job even my ego is against it.” she declared, naglalaro ang bawat kamay sa mga damit na pinapasok sa kaniyang munting bag. “Mabuti na nga at maid lang ang ipapagawa sa akin. Titiisin ko para sa inyo at kompanya ma.” dagdag niya. Naging emosyonal naman ang matanda dahil sa sakripisyo ng anak. Ang kompanya ay bunga pa ng pagod ng kaniyang Ama pero siya na mismong anak eh walang nagagawa. “Ayos lang ako ma, kakayanin. I’ve been through a lot. Maid is the least thing I’m afraid of.” Genesis tries to cheer her mother up. Sinabi niya na magiging katulong siya sa bahay ng mga Monteverde ng isang taon, kapalit ng mga share at pagliligtas ni Aamon sa Astoria. Lingid sa kaalaman ng pamilya ang isa pang mas mabigat na sakripisyo para kay Genesis, pero hindi na niya ito sinabi pa. Ayaw niyang mag-alala pa ang kaniyang ina sa kaniya. Nang matapos na siyang mag-empake ay nagpaalam na siya sa huling pagkakataon, pinapangakong sa susunod na taon, babalik siya sa kanila ng buong-buo. Magdamag siyang tulala sa kotse, habang binabaybay ang iisang ruta patungo sa mansiyon ng mga Monteverde. Marami siyang iniisip; ang pabagsak na kumpanya, ang mga sabotaheng board members, ang kaniyang pamilya, ang kontrata, si Aamon. Sa kalagitnaan nito, isang huling butil ng luha ang kumawala sa kaniyang mga mata. Huling luhang magbibitaw sa ano mang meron siya dati. Dahil para sa kumpanya at pamilya, Genesis is willing to sacrifice everything, even her pride. Mabilis na nakarating sila sa mansiyon ng Monteverde. Maliwanag na maliwanag ang malaking mansiyon, tanaw hanggang ilang metro. Bitbit ang kaniyang mga karga, bumaba siya sa kotse at nagsimulang paghihilahin ang maleta. “Salamat kuya!” sigaw niya sa driver na naghatid sa kaniya. Tumango naman ang driver at pinaharurot ang kotse palabas ng mansiyon at naiwan si Genesis sa magarbong bukana ng bahay. Pagpasok niya, sumalubong agad sa kaniya si Elias na kanina’y hiinihintay pa siya. “Kanina kapa hinihintay ni boss…” bulong nito. Tumango naman si Genesis at sinundan ang hakbang ng assistant sa office ng kanilang amo. Pagpasok nila rito, bumungad sa kanila ang matingkad at malapader na likod ni Aamon, nakatutok ang smartphone sa kaniyang tainga at halatang may kausap. ”Sir, narito na po siya.” Elia intervened. Aamon’ face turns toward the both of them and nods at Elias. “You go first, Elias. I’ll just talk with Genesis.” Tumango ang assistant tsaka umalis, sinirado pa niya ito ng locked like how Aamon mouthed him. “So, Miss Astoria. Let’s go and do your job…” Tumango ang babae sa saad nito. Naglakad papalapit si Aamon sa kaniya at biglang bumilis ang tibok ng puso niya. At bago pa tuluyang makalapit ang binata sa kaniya, umatras si Genesis at nag-half bow ito sa kaniya. “Good morning Sir. What can I do for you?”Chapter 12AAMON’S POVAs the sun meets the night, all of the maids are now sweating of walking every corner in the house. We just got the news from the main that Mom, Dad, and Grandma—my father’s mother—and some of our relatives will be visiting the mansion tonight. That’s why Ara commands the crew to prepare the mansion as we will be also having visitors. Bumaba ako mula sa ikatlong palapag habang ang mga kamay ay nakabulsa sa aking pants. Yet every trace I walk, it reminded me the days where I almost lost myself. These past few days were rough, still trying to focus on apologizing to her. But I realized that how will the Monteverde even works without me?That’s why with no choice, I stuck myself in my office—here in the mansion—analyzing papers and documents while still contacting some of the investigators I hired to help the Astoria regain it’s ruined legacy. Pagbaba ko sa first floor, sakto naman ang pagbukas ng pintuan. It was my twin who entered the mansion. Nakita ko ang bah
Chapter 11Nang makalabas ang dalawang garapata ay umupo ako sa aking swivel chair at napahawak sa sentido. Sakto naman ang pagdating ni Vanessa at nakita ang nagkalat na kape sa aking desk at sa floor.”Ma’am, what happened?” agaran niyang tanong. Umiling naman ako tsaka umayos ng upo, still my enraging blood is boiling. Napakalakas ng loob na hamunin ako sa sarili kong kumpanya. Really? “Nothing, just call the utilities to clean it,” sabi ko naman at pinatong ang kamay sa mga dokumentong nasa hapag ng desk. Naramdaman ko naman ang pagtango niya at paglayo ng kaniyang padyak. “Ah, Vanessa…” muli kong tawag. “Yes ma’am?” Tinuro ko naman ang cup na nasa desk ko. “Pagtimpla mo ulit ako ng kape. May mga garapata kasing nakapasok…” banas ko. “Sure ma’am…” saad naman niya tsaka kinuha ang baso at umalis na. Napatingin naman ako at the area where my coffee splashes. Dinamay pa ako sa mga kabulastugan nila. Ayan tuloy, nadumihan pa ang office ko. Ilang minuto ang nakalipas ay dumatin
Chapter 10AAMON’S POV”She didn’t accept the gift…” that was the first statement I received when Ara arrived at home. Yeah, how can she really accept it? I deceived her. And I know she’s not that petty enough to forgive me just because we helped them this time. Yeah, I used her… But somehow, it was just I wanted to be with her, but I guess that wouldn’t work, really. Blanko ang mukha kong tumango kay Ara, wala ng dahilan upang tanungin pa. I knew Genesis won’t forgive me. So, if I was just given a chance to redo the past, I wouldn’t dare giving her that kind of treatment.Ara proceeded to her room after she informed me about what happened in the meeting. Even though she didn’t accept the gift, at least, her company is no longer collapsing. Nagtungo ako agad sa office upang magpahinga. It’s been a day since I last see her, kung kailan I have the chance to be with her, tsaka pa siya mawawala. Because of my stupidness. “Saluhan mo ako, Elias…” aya ko sa aking assistant at pinaupo s
Chapter 9GENESIS’ POVTahimik akong nakaupo sa aking swivel chair. It’s been days since I last came and visit my company. It was the day before I planned to steal the documents at Monteverde’s empire, who eventually failed. I sighed as I recalled the wasted two days trying to look for my company’s collapsing status. At ano ang napala ko? Instead of me attaining the shares from Aamon, I got nothing, absolutely nothing. And for much worse, I sacrificed everthing. I did everything that I can. Nagngingitngit ang mga ngipin kong binasa ang mga records ng company as of the moment, I just got a report from my secretary that the news, Aloha Inc. trying to have a deal with us is a trap. Ara’s right. And now that I know who is the one who conspired para i-sabotage ang bawat operasyon, needs to learn his lesson. I called Vanessa to request a board meeting with the investors and the board. We still have time to minimize our resources fo
Chapter 8GENESIS’ POV”Gen…” hingal na lapit sa akin ni Ara, her voice is trembling as if pulling me was her biggest regret. “Ara, umamin ka nga?! What do you mean just now?” I said, my voice broke. My hands are trembling not because of the slap to Aya but the way Ara pulled me over. Daughter-in-law. Iyan ang paulit-ulit na nagrereplay sa aking isip. “Gen, please listen to me. I just used the last card so that mom won’t hurt you.” She explained—as if she thought explaining would make things get better. ”And actually… a way for Aya to stop her delusions…” “No, Ara. You know that I’m not that dumb enough to trust you with that. Last resort? When did I ever agree to being Aamon’s wife?” I exclaimed as I distanced myself from Ara—nakahawak sa sentido.”Hah? Speak up Ara!” I shouted, enough for everyone to hear. Wala akong pakialam kung magsitakbuhan pa ang mga guwardiya sibil nila to enter her room. Because I want a f*cking answer! I want clarity!I saw how her gaze swifted to mid-ai
Chapter 7 Genesis’ POV Nang dahil sa hindi ko napagtagumpayang nakawin ang dokumento sa office ni Aamon ay napilitan akong isakripisyo ang aking sarili sa kaniya. Hindi ko alam, dahil sa tuwing nagtatama ang mga mata namin ay may kaakibat na kuryente ang dumadaloy sa aking sistema. Na iniiwasan ko. Dapat galit ako. Dapat naiinis ako. Ngunit nasaan ang palaban kong awra? Nawawala na ang aking tunay na sarili dahil sa pagliligtas sa aming kompanya. Oo, mababaw. Ngunit ayaw kong masayang ang ilang taon kong pinaghirapang ipagtanggol at ipaglaban sa lahat ng larangan. Tahimik akong nakasakay sa kotse ni Ara, pagkatapos nilang mag-usap na magkapatid ay nauna na kaming lumabas, uuwi na raw kami dahil wala naman na raw gagawin ito sa opisina. “Ang tahimik mo Gen. I’m not very used to this.” Mahinang sambit ni Ara, sapat upang marinig ko. Paano ako kikibo sa kaniya? Paano ko sasabihin ang mga nasa utak ko? Malilinis ba niyan ang nawawala kong ulirat sa sarili? ”May iniisip lang







