บทที่ 2 คนโปรดของฝ่าบาท 2

และประตูก็ถูกเปิดออก ซางกงกงเดินนำโจวอวี้หลุนเข้าไปด้านใน และเขาก็พบบ่อน้ำพุร้อนขนาดใหญ่ ระหว่างโถงทางเดิน ที่นี่ล้วนมีแต่ทหารสตรีคอยอารักขาหลายคนโจวอวี้หลุนล้วนคุ้นหน้าคุ้นตา เพราะล้วนเป็นทหารหญิงเดนตายฝีมือฉกาจที่เขาฝึกพวกนางมาด้วยตนเอง

ทุกคนสบตาเขาเป็นการทำความเคารพโดยไม่ขยับกายแม้แต่น้อย ใบหน้าหล่อเหลาประดุจหยกของโจวอวี้หลุนยังคงราบเรียบ แลดูเย็นชาไม่น้อย เขามิได้เอ่ยคำใด เพียงแต่เดินตามซางกงกงไปอย่างไม่เร่งร้อน

กระทั่งเขาได้ยินเสียงของน้ำกระเพื่อม มีสตรีหลายคนกำลังอยู่ในบ่อน้ำเขายังได้ยิน เสียงครางและเสียงกรีดร้องด้วยความเสียวซ่านดังออกมาไม่หยุด

คนในสระเหล่านี้ ล้วนเป็นเหล่าสนมนางในของฝ่าบาทที่แน่นอนว่าย่อมไม่สวมอาภรณ์แม้แต่คนเดียว เมื่อบุรุษหน้าตาหล่อเหลาดุจเทพเซียนมาเยือน สตรีเหล่านั้นล้วนจ้องมองตาค้าง หยุดกิจกรรมที่กำลังทำโดยมิได้นัดหมาย

ฮ่องเต้เฉาหงตี้นั่งอยู่บนเก้าอี้หิน ที่สลักเป็นรูปมังกรโผล่พ้นน้ำ ข้างกายของฝ่าบาทมีหลานกงกง คนสนิทคอยปรนนิบัตินวดถวาย กำลังรอการมาของญาติผู้น้องใจจรดจ่อ

ดวงตาของโจวอวี้หลุนก้มต่ำ เขาไม่มองสตรีเหล่านั้น เพียงแต่มองเท้าของตนเองเมื่อหยุดอยู่เบื้องพระพักตร์และคุกเข่าลง และพร้อมกับประสานมือ

“โจวอวี้หลุน ผู้บัญชาการทหารหลวงถวายบังคมฝ่าบาท ขอทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่น หมื่นปี พ่ะย่ะค่ะ”

ริมฝีปากแดงดุจสตรีของฝ่าบาทยกยิ้มงดงาม ดวงตาหงส์คู่งามหรี่ลงเล็กน้อย

“น้องชายคนดี ไยจึงมากพิธีไปเล่า ลุกขึ้นมาเถิด กับพี่ชายคนนี้เจ้าอย่าห่างเหินเลย พวกเราสองพี่น้องสนิทกันมากมิใช่หรือ”

“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ”

โจวอวี้หลุนยืนขึ้น ทว่ายังคงก้มต่ำลงเช่นเดิม เขาย่อมไม่กล้าเงยหน้ามองสตรีของฝ่าบาทที่เปลือยเปล่าอยู่ในบ่อน้ำพุอุ่นในเวลากลางวันที่มีแสงแดดอบอุ่นส่องสว่างจ้าเช่นนี้

ฝ่าบาททรงถามถึงอาการบาดเจ็บของเขา เนื่องจากระหว่างทางกลับเมืองหลวงโจวอวี้หลุนถูกลอบสังหารอยู่หลายครา แต่เขาก็รอดมาได้

หลังจากการที่เขาส่งคนไปสอบสวน พบว่ามือสังหารล้วนเป็นผู้ที่ได้รับการฝึกฝนจนเชี่ยวชาญ และเขาก็คุ้นเคยวิธีการยิ่งนัก กระทั่งเหวินเฉินอดีตรองแม่ทัพที่ติดตามเขา และบัดนี้กลายเป็นองครักษ์ประจำตัวของเขาเอ่ยว่า

คนที่ส่งมือสังหารมา นับว่าไม่ธรรมดา หรือว่าจะเป็นฝ่าบาท

โจวอวี้หลุนส่ายหน้า เขาคิดว่าไม่ใช่ฝ่าบาท แต่อาจจะเป็นสองกงกงข้างกายฝ่าบาท ผู้ควบคุมวังหลังและหาทางกำจัดเขาต่างหาก

เฉาหงตี้ทอดสายตามองบุรุษเบื้องหน้าของตนเองด้วยสายตารักใคร่เต็มเปี่ยม น้องชายคนนี้ของเขาเป็นบุรุษที่เพียบพร้อมทั้งใบหน้าหล่อเหลา รูปร่างสูงโปร่ง สง่างาม และยังนับว่าเป็นอัจฉริยะเชี่ยวชาญทั้งบุ๋นและบู๊อย่างยากจะหาใครเปรียบ

บุรุษเช่นนี้ย่อมเป็นคนที่สตรีในแคว้นเฉาใฝ่หา ทว่าบัดนี้เขากลับไม่ยอมรับสตรีใดเป็นภรรยา

โจวอวี้หลุนเอาแต่เพ่งมองที่พื้น ไม่ยอมเลื่อนสายตาไปทางอื่น ในยามนั้นก็ได้ยินเสียงของสตรีครางระงม

"อ๊าส์...ซี้ด...อื้อ"

"ยัดแท่งหยกปลอมเข้ามาสิ พี่หญิงลี่ นมของข้าหวานหรือไม่"

"ซื้ด...ข้าขอเลียน้ำจากเนินโยนีของเจ้าหน่อย อ๊า สนมซู หอยเจ้าแม้จะตัวเล็กแต่หวานมาก ซี้ด อา แยกขาอีกนิด"

ซี้ด...อ๊า...อ๊า

"น้องหญิง ข้าอยากลองกินแท่งหยกของท่านแม่ทัพ อยากจะเลียแล้วอมของเขา"

"ข้าก็เช่นกันพี่หญิง เขาเป็นทหาร จะแรงดีแค่ไหนกันนะ ข้าอยากให้เขาดูดนมของข้า ซี้ด พี่หญิง ท่านดูดนมให้ข้าหน่อยเจ้าค่ะ"

ทุกคนล้วนเพ่งมองมาที่เขา สร้างจินตนาการใหญ่โตและอยากลูบคลำเขา ในเวลานี้ถูกยาปลุกกำหนัดย่อมไม่คิดถึงความรู้สึกถูกผิด หรือความอับอายอันใด ขอเพียงได้ระบายความต้องการออกมาให้ได้มากที่สุด

และในยามนี้ร่างกายของโจวอวี้หลุนกำลังเร่าร้อนอย่างไม่น่าให้อภัย ทำให้เขารู้ทันทีว่า

สุราที่เขาดื่มลงไปนั้น หาใช่ยาพิษ แต่มันคือ ยาปลุกกำหนัดที่ฝ่าบาทมอบให้!

ด้วยฤทธิ์ยาที่กำลังทวีความรุนแรง บัดนี้เขาเกิดอาการขนลุกชันเสียวกระสันไปกับวาจาของพวกนาง และยังพยายามอย่างเต็มที่ ที่จะประคองตัวเองไม่ให้กระโจนลงไปในบ่อน้ำ ลากสตรีสักคนมาช่วยปลดปล่อยถอนพิษในกายของเขาให้หมดสิ้น

ทว่าหากเขาทำเช่นนั้น คงได้หัวหลุดจากบ่าเป็นแน่!