ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูผู้ฉาวโฉ่

บทนำ

อุณหภูมิระดับสี่สิบห้าองศาเซลเซียสไม่ได้แผดเผาเพียงแค่ผิวหนัง แต่มันกำลังสูบกลืนความชื้นทุกหยดออกไปจากโพรงจมูกและหลอดลม

หลินอันกระชับผ้าฝ้ายสีซีดที่พันคลุมใบหน้าจนเหลือเพียงดวงตาเรียวรีคมกริบ เหงื่อกาฬที่ผุดซึมตามไรผมระเหยแห้งไปในอากาศแทบจะในวินาทีเดียวกัน ทิ้งไว้เพียงคราบเกลือขาวสากระคายผิว สองมือใต้ถุงมือหนังหนาเตอะกำลังง่วนอยู่กับการปรับสเกลของเครื่องตรวจคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าเพื่อวัดระดับน้ำใต้ผิวดิน เสียงหวีดแหลมของเครื่องมือดังเป็นจังหวะสะท้อนก้องอยู่ในซอกหุบเขาหินทรายอันแห้งผาก

ในฐานะนักธรณีวิทยาชำนาญการด้านอุทกวิทยาและครูฝึกเอาชีวิตรอดในถิ่นทุรกันดาร หลินอันรู้จักผืนทรายดียิ่งกว่าห้องนอนของตนเอง

เธอรู้ว่าเม็ดทรายที่มีความชื้นจะจับตัวเป็นก้อนเล็ก ๆ ใต้เงาหินผา เธอรู้วิธีสังเกตรอยเลื้อยของสัตว์เลื้อยคลานเพื่อเลี่ยงจุดทรายดูด และเธอรู้ดีว่าท้องฟ้าสีส้มตุ่นที่ปราศจากร่องรอยของนกบินในเวลานี้ คือสัญญาณเตือนของมัจจุราช

"หัวหน้าครับ! ค่าความกดอากาศทางตอนเหนือตกฮวบ เซนเซอร์ตรวจจับมวลน้ำในร่องน้ำแล้งแจ้งเตือนระดับสีแดง!"

เสียงของลูกทีมหนุ่มตะโกนแข่งกับเสียงลมที่เริ่มหวีดหวิวอยู่ในซอกหุบเขา หลินอันเงยหน้าขึ้น ดวงตาหรี่แคบมองไปยังแนวผาหินทรายที่อยู่ห่างออกไปราวสามกิโลเมตร เสียงคำรามต่ำที่สะเทือนมาตามชั้นหินไม่ใช่เสียงฟ้าร้อง แต่มันคือเสียงของมวลน้ำมหาศาลที่กวาดเอาเศษหิน ดินโคลน และซากพืชถล่มลงมาตามทางน้ำแห้งขอด แฟลชฟลัด อุทกภัยฉับพลันที่น่ากลัวที่สุดในเขตแห้งแล้ง

"เก็บอุปกรณ์เฉพาะที่จำเป็น! ปีนขึ้นแนวผาหินทรายฝั่งตะวันออก เดี๋ยวนี้!"

เธอออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด สองขาที่ผ่านการวิ่งเทรลและแบกสัมภาระหนักพาร่างปราดเปรียวโถมตัวเข้าหาชะง่อนผา หลินอันช่วยดันหลังลูกทีมคนสุดท้ายขึ้นสู่แนวหินปลอดภัย ทว่าเสี้ยววินาทีที่เธอเอื้อมมือไปคว้าก้อนหินด้านบน คลื่นน้ำโคลนสีแดงก่ำก็ทะลักเลี้ยวโค้งเข้ามาด้วยความเร็วสูงดั่งสัตว์ร้ายกระหายเลือด

เปรี๊ยะ!

หินทรายผุกร่อนใต้ฝ่าเท้าแตกกระจาย

ร่างของหลินอันร่วงดิ่งลงสู่เบื้องล่าง แรงปะทะของมวลน้ำขุ่นข้นกระแทกเข้าที่แผ่นหลังจนกระดูกส่งเสียงลั่น เธอพยายามกลั้นหายใจ แหวกว่ายตามหลักการเอาตัวรอด พยายามยกศีรษะให้พ้นเศษซากขอนไม้ที่ลอยมากับกระแสน้ำ แต่หินก้อนมหึมาที่กลิ้งมาตามแรงดันน้ำกระแทกเข้าที่ท้ายทอยของเธออย่างจัง

รสชาติสุดท้ายในปากคือโคลนตมคาวจัดและเม็ดทรายหยาบกร้าน ก่อนที่ความมืดมิดจะกลืนกินสติสัมปชัญญะของเธอไปจนหมดสิ้น