เข้าสู่ระบบ<3
Nawalan ako ng balanse. Ang dalawa kong paa ay biglang tumilapon pataas. Ang mundo ay umikot sa paningin ko habang ang katawan ko ay mabilis na bumabagsak pabalik, ang ulo ko ay deretso sa matigas at matalim na gilid ng marble bathtub!Sa isang kisapmata, nakita kong nagbago ang mukha ni Mr. Robot.Ang kaniyang mga mata ay nanlaki.ISANG IGLAP.Bago pa man tumama ang likod ng ulo ko sa matigas na marmol, naramdaman ko ang dalawang malalaki, maiinit, at napakatitigas na mga braso na humapit sa aking baywang.BLAG!Sinalo niya ako sa gitna ng ere. Sa lakas ng momentum, napahiga siya sa madulas na sahig habang ako ay bagsak na bagsak sa ibabaw ng kaniyang malapad at matipunong dibdib.KASABAY NOON—ang nabitawang hose ay bumagsak sa sahig at nagsimulang magwala na parang isang galit na ahas!PSSSSHHHHHHH!Ang high-pressure water hose ay umikot-ikot sa sahig, nagwisik ng napakalakas at tuluy-tuloy na tubig paitaas, bumabagsak sa amin na parang isang malakas na bagyo sa loob ng banyo!Napat
“Tubig...” garalgal niyang bulong, ang kaniyang boses ay napakalalim at tila pinipiga mula sa kaniyang lalamunan.Natigilan ako. “Oh wow! Pati 'yung vocal cord response mo sa anghang, na-program! Nagiging hoarse ang boses mo kapag irritated ang lalamunan! Pero wait lang, hu...huwag muna!” mabilis kong pigil sa kaniya, iniurong nang bahagya ang pitsel ng malamig na tubig palayo sa kaniya.“Gusto ko munang i-measure kung gaano kabilis mag-stabilize ang internal temperature mo without liquid assistance. Wait lang, kukunin ko ang tablet ko para mai-record ko ang biometrics mo!”Ngunit bago pa ako makatalikod, naramdaman ko ang isang mainit at mahigpit na pagkakahawak sa aking pulso.Napasinghap ako.Tumingin ako sa kamay na nakahawak sa akin, at pagkatapos ay umakyat ang paningin ko sa kaniyang mukha. Nakatayo na ngayon si Mr. Robot. Ang kaniyang matangkad at malapad na pigura ay nag-o-overshadow sa akin. Ang kaniyang mga mata ay hindi na blangko—nag-aapoy ang mga ito, puno ng matinding i
Kinabukasan, maaga akong nagising. Ang sikat ng araw ay banayad na tumatagos sa malalaking bintana ng aking kwarto. Pagmulat ko, ang unang hinanap ng mga mata ko ay ang aking paboritong companion.At naroon siya. Si Mr. Robot.Nakatayo siya sa gilid ng bintana, tuwid na tuwid, nakaharap sa labas na tila nagmamasid sa buong perimeter ng mansyon. Suot pa rin niya ang puting V-neck shirt at gray sweatpants na ipinasuot ko sa kaniya kahapon.Ang liwanag ng araw ay nagbibigay-diin sa perpektong hulma ng kaniyang malalapad na balikat at matitipunong braso.“Good morning, Mr. Robot!” masigla kong bati, nag-inat at bumangon mula sa kama.Dahan-dahan siyang lumingon. Ang kaniyang mga mata ay madilim at walang emosyon, tulad ng inaasahan ko mula sa isang perpektong makina. Ngunit may napansin akong kakaiba. Ang kaniyang panga ay bahagyang nakakuyom, at ang kaniyang mga mata ay may bakas ng matinding pagka-alerto, tila ba buong gabi siyang nag-scan ng mga banta sa paligid.“Naka-recharge ba ang c
Isa siyang mafia spy na kailangang makuha ang impormasyon tungkol sa nasabing weapon na kayang lipulin ang buong underground world.Ilang segundo lang ay bumaling sa kan’ya ang nagrorondang guard. Pero bago pa man makapag-react, sa isang iglap, sumugod si Snyder mula sa dilim.Sinakmal ni Snyder ang leeg nito gamit ang kaniyang isang kamay at marahas itong isinandal sa pader, bahagyang naiangat mula sa marmol na sahig.Mabilis na humugot ang kabilang kamay niya ng isang matalim na letter opener mula sa kalapit na mesa at itinutok ito sa mismong lalamunan nito.“Where are the files for Project LZ?” madiin at puno ng banta niyang tanong, ang boses ay malamig, malalim, at nakamamatay. “Speak or I’ll sever your vocal cords.”Ngunit ang nakapagtataka, hindi man lang nag-panic ang guard. Ang mukha nito ay nanatiling blangko. Walang takot, walang gulat. Ang kaniyang mga mata ay tila walang buhay na nakatitig sa lalaking sumasakal sa kaniya.“State your authorization code,” kalmadong sagot nit
“Fuck!”Isang malakas at malutong na mura ang kumawala sa kaniyang mga labi. Bigla niyang binawi ang kaniyang kamay at napakuyom siya. Ang buong katawan niya ay nangisay sa matinding reaksyon. Ang mga ugat sa kaniyang leeg at braso ay halos pumutok. Ang kaniyang mga mata ay nanlilisik habang nakatingin sa akin, humihingal nang malalim.Natigilan ako. Nakanganga.“Oh. My. God.” tili ko, halos mabitawan ang bote ng alcohol. “May pain simulation algorithm ka?! At may profanity vocabulary database?! The realism is insane!”Napasapo si Mr. Robot sa kaniyang noo gamit ang walang sugat na kamay, marahas na hinila ang kaniyang buhok. Narinig ko siyang bumulong ng mga salitang hindi ko maintindihan, pero mukhang frustrated na frustrated ang system niya.“Wow. That reaction was flawless,” mangha kong patuloy. “Okay, okay, I’ll be gentle. Pangako.”Dahan-dahan kong kinuha ulit ang kamay niya. Sa pagkakataong ito, naramdaman ko ang matinding panginginig ng kaniyang mga kalamnan. Pinunasan ko nang
“Mr. Robot...” bulong ko, ang boses ko ay halos hindi lumabas. “Bakit... bakit parang totoong dugo ng tao ang lumalabas sa'yo?”Ang buong dining room ay nabalot ng nakabibinging katahimikan. Ang tanging naririnig ko ay ang mahinang pag-spark ng sirang system ni Chef Gordon sa background at ang mabigat na pag-angat at pagbaba ng matipunong dibdib ni Mr. Robot.Nakita ko kung paano umigting ang kaniyang panga.Ang kaniyang adam's apple ay gumalaw pataas at pababa sa isang marahas na paglunok. Ang kaniyang mga mata ay mabilis na nag-scan sa paligid, na tila naghahanap ng exit o nagko-compute ng susunod na hakbang sa kaniyang system.At pagkatapos, sa unang pagkakataon simula nang buksan ko ang kaniyang shipping pod, bumuka ang kaniyang mga labi.“It is...”Napasinghap ako. Ang boses niya! Oh my god, ang boses niya!Napakalalim. Napakagaralgal.Isang boses na parang ginawa para mag-utos, manakot, at magpalambot ng tuhod ng sinumang babaeng makakarinig nito. Walang kahit anong robotic stutt
APAT NA TAON ANG LUMIPAS.LEONREI FERUZZI’S POV“Daddy, no! I don’t want that! It looks like plastic!”Napabuntong-hininga ako habang hinihilot ang sentido ko. Nasa loob kami ng custom-made na bulletproof black Maybach, binabagtas ang trapikong kalsada ng Maynila.Sa labas, ako ang kinatatakutang p
“M-Ma... nasaan ang baby?” bungad ko.Tumayo ang foster mother ko. Wala man lang reaksyon sa mukha. May kinuha siyang isang maliit na kumot na may bahid ng dugo, at inabot iyon sa akin. Walang galaw. Walang tunog.“P-Patay na,” malamig na sabi niya. “Mahina raw ang baga. Binalot na namin para maipa
ROSELEI RIVAMONTE’S POVMasakit.Iyon ang unang pumasok sa isip ko nang unti-unting magising ang diwa ko.Parang binugbog ang buong katawan ko. Dumilat ako at sinalubong ang manipis na sinag ng araw mula sa basag na bintana ng abandonadong kwarto.Gumalaw ako at naramdaman ko ang isang mabigat na b
“I’m gonna prove na to you, malulula ka sa sarap ng hotdog ko…”Pagkasabi noon, walang pasabi niyang inabot ang labi ko, dinampi ang mainit at malambot niyang labi.Awtomatiko akong napakapit sa leeg niya at napapikit, bigla niyang ginalaw ang mga labi niya, ang halik niya ay mapusok, nag-aalab, at







