로그인“Alam ko, 'di ba sinabi mo na sa akin kanina?” tugon ni Norman.“Gusto niya pa ring makipag-hiwalay. Siguradong-sigurado siya,” pabulong at basag ang boses na ulit ni Vincent.Tahimik ang buong opisina sa loob ng ilang segundo. Tanging ang mahinang sipol lang ng aircon at ang amoy ng lumang usok ng sigarilyo ang naghahari sa silid.Mabilis na sumagot si Norman para basagin ang katahimikan, “If she really wants an annulment, then grant it to her. Hindi mo naman kasalanan ito, Vincent. Sinubukan mo nang ayusin, panig mo ang nagpakumbaba, pero siya itong ayaw na. Honestly, this should be a relief for you.”“Relief?” inulit ni Vincent ang salita, tulala at walang buhay ang mga mata.“Yes, a relief,” pagpapatuloy ni Norman, tinitigan ang kaibigan ng diretso. “Hindi mo naman ginusto ang kasal na ito noong una, 'di ba? Naipit ka lang dahil sa sitwasyon kaya na sakripisyo mo ang sarili mong kaligayahan para pakasalan siya. Limang taon kang nagtiis at nagdusa. Ngayong siya na mismo ang nagmungk
Clang!Nalaglag sa maruming semento ng elevator hall ang lalagyan ng mainit na sabaw na hawak ni Vincent. Tumapon ang laman nito sa sahig, pero hindi man lang iyon napansin ng lalaki. Sa buong kahabaan ng mensaheng ipinadala ni Kate, ang salitang “annulment” lang ang paulit-ulit na tumatatak at dumudurog sa utak niya.Sa nakalipas na isang buwan na pag-alis ng dalaga patungong Europe, buong-puso siyang umasa na nagpaalala lang ito sa ibang bansa para magpahinga at magpalipas ng sama ng loob. Kailanman ay hindi pumasok sa isip niya na pagkababalik nito sa Maynila, ang paghihiwalay pa rin nila ang pilit nitong itutulak.Nang maalala niya ang napaka-mayabang at protective na lalaking palaging nakadikit sa tabi ni Kate, ang lalaking walang habas na humaharang sa kanya ay naramdaman ni Vincent ang matinding paninibugho. Pinilit niyang pigilin ang panginginig ng kanyang mga daliri at mabilis na nag-text… “Dahil ba sa kanya?!”Sa kabilang dako, sa loob ng hospital ward, hindi man lang nainti
Nang makarating si Vincent sa ospital, ipinark niya ang kanyang sasakyan bitbit ang dalang soup patungo sa inpatient building. Subalit pagkarating na pagkarating niya sa elevator hall, bago pa man siya makapindot ng button, bigla siyang pinalibutan ng ilang lalaking nakasuot ng itim na T-shirt, lahat sila ay matatangkad at malalaki ang katawan.“Sino kayo?!” Agad na nag-alangan si Vincent.“Mr. Fuentebella,” malamig na tawag ng isang bodyguard.“Sino kayo? Bakit niyo ako kilala? Anong kailangan niyo?!”“Mr. Fuentebella, please leave. You can't go up there.”“Kayo? Anong karapatan niyong pigilan akong pumasok?!” galit na sigaw ni Vincent. “In broad daylight, are you out of your minds?!”“Excuse us, Mr. Fuentebella. Hanggang ngayon, wala pa kaming ginagawang masama. Ang pigilan kang pumasok para hindi magambala ang pasyente ay utos ng pamilya.”“Pamilya?! 'Yung lalaking 'yun ba?! Anong karapatan niya?!” Nang maalala ni Vincent ang lalaking palaging humaharang sa kanya sa tabi ni Kate, ma
“Lalabas muna ako sandali. Lola, Kate, kapag may kailangan kayo, tawagin niyo lang 'yung nurse. Babalik ako agad,” sabi ni Mattheus.“Sige, pumunta ka na. Asikasuhin mo na ang kailangan mo,” mabilis na tugon ni Kate.Ngumiti si Mattheus. “Wala naman akong gaanong ginagawa. Babalik din ako agad.”Kumuha siya ng hiwalay na malaking private room para sa matanda. Noong nakaraang gabi, doon na natulog silang dalawa ni Kate—sa sofa si Mattheus habang sa foldable companion bed naman si Kate. Kumuha na rin sila ng propesyonal na caregiver ngayong araw, pero ang caregiver ay nakatutok lang sa kalusugan ng pasyente. Pagdating sa pagkain, mas maganda pa ring may nakatalagang personal cook o kasambahay.Habang nag-iisip si Mattheus, lumabas siya ng ward at naglakad patungo sa hallway ng hospital floor. Standing in front of the elevator hall were five or six men, postured with rigid discipline. The moment they saw him emerge from the ward area, they instantly snapped to attention and formed a immac
“Hindi naman sa ganun...” napahawak si Vincent sa kanyang noo. “Wala lang talaga akong oras ngayon...”“Alam kong busy ka! Alam kong wala kang oras!” Mabilis na umagos ang mga luha sa mukha ni Mitch. “Sinasabi ng iba na gold digger ako, ganyan na rin ba ang tingin mo sa akin?!”“Hindi 'yun ang ibig kong sabihin...”“Iyon ang ibig mong sabihin!” Kinuha ni Mitch ang cellphone niya at agad na ibinalik ang perang ipinadala sa kanya, umiiyak ng napakalakas. “Vincent, ayoko ng pera mo! Gusto ko lang malaman mo na kahit buong mundo ang mainis sa akin at husgahan ako, wala akong pakialam—ang mahalaga lang sa akin ay kung ano ang tingin mo sa akin!”“Naiintindihan ko, naiintindihan ko...” paulit-ulit na sabi ni Vincent.“Mabuti kung naiintindihan mo.” Ngumiti si Mitch habang may luha pa sa mga mata. “Vincent, kumain ka muna. Binilhan kita ng paborito mong fish dish.”“Kayo na lang muna ang kumain. May mahalaga akong kailangan puntahan ngayon...” mabilis na sabi ni Vincent.“Kahit anong asikasuh
Sa kumpanya ni Vincent.Pagkatapos ng apat na oras na tuloy-tuloy na meeting ngayong umaga, lagpas na sa oras ng tanghalian pero biglang tumahimik ang buong conference room. Nagtitinginan ang mga executives at empleyadong dumalo.Natapos na ang lahat ng items sa agenda, at naghihintay na lang ang lahat na ianunsyo ni Vincent ang pagtatapos ng meeting. Pero mukhang may malalim pa ring iniisip ang kanilang CEO. May idadagdag pa ba ito?Tumikhim si Norman para maagaw ang pansin ni Vincent… “Vincent, may idadagdag ka pa ba?”Doon lang nagising si Vincent mula sa kanyang pagkakatulala. “Ah, wala na. Thank you everyone. Meeting adjourned.”Bago pa man makatayo ang lahat, bumukas ang pinto ng conference room at isang matamis na boses ang narinig. “Oh, that must be so tiring! I’ve got lunch right here, why don't you all eat in the conference room first?” Nakangiti nang napakatamis si Mitch habang nagpapasok ng dalawang malalaking bag ng takeout food. “May marami pa sa labas, buksan niyo muna
NGUNIT ang labis na pinalaking pagtatanghal na iyon ay lalo lamang nagdulot ng walang tigil na tawanan sa loob ng private room. Si Mitch, na nakaupo sa tabi ni Vincent, ay halos mapatawa nang husto at napasandal pa sa balikat nito.At si Vincent ay tahimik lang. Wala siyang sinabi kahit isang salita
NILABAG ni Vincent ang sarili niyang patakaran, uminom siya ng alak. Halata iyon sa boses niya sa video. Medyo lasing na siya. Paos, masigla, at hindi na kontrolado ang sitwasyon.Ngunit si Vincent? Sisigaw ng ganito?Sa alaala ni Kate, si Vincent noong high school ay malamig at mataas ang tingin sa
SA BANYO, maririnig ang tuluy-tuloy na lagaslas ng tubig. Si Vincent iyon, naliligo. Ala-tres na ng madaling-araw at kakauwi lang niya. Nakatayo si Kate sa tapat ng pinto ng banyo. May gusto sana siyang pag-usapan nila.. May kaba sa dibdib niya, and she wasn’t sure kung papayag ba ito sa sasabihin n
TAHIMIK na pinagmamasdan ni Kate sina Vincent at Mitch. Matapos ang ilang segundong ilangan, mabilis nilang tinanggap ang bagong papel nila at magkausap na sila nang masaya kasama ang mga business partners, nagtatawanan, parang walang iniisip.Bagay talaga sila…Tahimik na kinuhanan ni Kate ng lit







