CHAPTER THREE

NGUNIT ang labis na pinalaking pagtatanghal na iyon ay lalo lamang nagdulot ng walang tigil na tawanan sa loob ng private room. Si Mitch, na nakaupo sa tabi ni Vincent, ay halos mapatawa nang husto at napasandal pa sa balikat nito.

At si Vincent ay tahimik lang. Wala siyang sinabi kahit isang salita na sinabi.

Ngumingiti pa si Awen habang lumilingon. “Vincent, ganyan—”

Hindi pa man niya natatapos ang salitang “ba,” nakita niya si Kate na nakatayo sa may pintuan.

Nanigas ang ngiti niya.

“Ka—te?”

Napatingin ang lahat sa may pintuan. Lahat sila ay natigilan.

Tumuwid ng upo si Mitch mula sa pagkakasandal sa balikat ni Vincent at nakangiting nagsabi,

“Ay, ikaw na pala ang sinasabi nilang asawa ni Vincent? Hi! Pasok ka na. I’m Mitch, his closest friend.”

Tiningnan ni Kate ang lahat ng nasa loob ng private room. Galit na pinukol niya ang mga tao doon.

Sa wakas ay tumayo si Vincent at lumapit sa kanya. “Kate, bakit ka nandito?” sabi niya sa kalmadong tono. “Nagbibiro lang sila. Don’t take it seriously.”

Tiningnan siya ni Kate, at sa sandaling iyon, pakiramdam niya ay ang lalaking ito ay sobrang estranghero. Akala pa naman din niya ay ipagtatanggol siya ng asawa. Iyon pala kapag tinatawanan ng iba ang kanyang asawa, Ang panig na pipiliin niya…Ay ang panig ng iba.

“Oo nga, Jake… sorry ha? Joke lang talaga ’yon. Don’t be mad,” sabay sabi ni Norman habang ibinabalik ang baso.

“Kate!” Lumapit si Vincent at akmang yayakapin siya.

Ngunit biglang naalala ni Kate si Mitch na nakasandal sa balikat nito habang tumatawa. Naalala niya ang kamay na ginamit nito sa banyo. Naalala niya ang sigaw nitong “Mitch” ng marating nito ang kasukdulan.

At bigla niyang naramdaman na ang kamay na iyon ay napakadumi. Mabilis siyang umiwas.

“Kate.”

Nagulat si Vincent sa pag-iwas ni Kate sa kanya. Napabuntong-hininga siya.

“Ako na ang humihingi ng tawad para sa kanila,” sabi niya. “Huwag ka nang magalit, okay? Pag-uwi natin, I’ll buy you a gift. Anything you want.”

Mapang-asar ngunit malambing na tumingin si Mitch kay Norman.. “Tingnan mo, ginalit mo pa ang asawa ni Vincent. Hindi lahat tulad ko na makapal ang mukha at okay lang sa kahit anong biro.”

Palihim na napatawa si Kate. Talagang nakakagigil ng mga salitang iyon. Ngunit malinaw na hindi iyon napansin ng mga lalaking naroon at sa halip, gustong-gusto pa nila. Biro na puro insulto.

Hindi natuwa si Norman matapos masita. “Humingi na nga ako ng sorry! Hindi ko rin alam na bigla siyang darating. Joke lang naman.”

“Ang biro ay nagiging biro lang kapag natawa ang pinagbibiruan,” ani Kate na nanginginig ang boses dahil sa galit.

Parang ginugol na niya ang lahat ng lakas ng loob na meron siya para lang masabi iyon. Isa siyang pilay. Hindi siya karapat-dapat kay Vincent.. Ang paniniwalang iyon sa loob ng limang taon ay parang sumpang nakakadena sa kanya.

Sa tuwing may matang nagdududa, sa tuwing may tinging minamaliit siya. Ang ginagawa lang niya ay umatras. Magkubli, parang isang ibon sa lungga nito. At manatiling nakatago na mag-isa, para pagalingin ang sarili.

Pagkarinig ni Norman sa sinabi ni Kate ay bumulong pa rin ito. “Pero nag-sorry na nga ako ah.”

“Hindi… Hindi ko tinatanggap…” mas lalo pang nanginig ang boses ni Kate.

Ito ang unang beses na direkta niyang hinarap ang pangungutya. Sobra na.

“Then what do you want?” bulong ni Norman.

Hindi rin alam ni Kate kung ano ang gusto niya. Umiling lang siya. Hindi niya tinatanggap ang panlalait ng kaibigan ng kanyang asawa. At hindi niya tinatanggap na ang kanyang asawa ay nakatayo sa panig ng kaibigan nito.

“Tama na. Stop it,” wika ng asawa niya…Tumayo si Vincent at humarang sa pagitan nila ni Norman.

Siya ang lider ng magkakaibigan ito. Pagkatapos ng kolehiyo, si Vincent ang nanguna sa kanila. Sa talas ng isip niya sa negosyo at sa bilis ng pagpapatupad, doon nila naitayo ang kompanyang kinalalagyan nila ngayon.

Kaya sa sandaling magsalita si Vincent. Walang isa man ang nangahas pang magsalita.

“Kate,” sabi ni Vincent, nakatingin sa kanya at kalmado pa rin, gaya ng dati. Lubhang taliwas sa mga matang may ningning na nakita niya sa video ni Mitch.

“Matagal ko nang kaibigan ang mga ito. Wala silang masamang intensyon. They’re just joking. For my sake, patawarin mo na sila. I’ll ask the driver to take you home.”

“Kate…” nakanguso si Mitch habang lumalapit sa tabi ni Vincent. “Kung may magagalit ka man, sa akin na lang. Don’t avoid Vincent because of this. Dahil sa pagbabalik ko kaya may gathering ngayon. Vincent, yayain mo na rin siya mag-dinner dito. I’ll raise a glass to apologize.”

Umangat ang kilay niya.. Inalok pa siya nito ng juice. Talagang isang napakasarap na juice. “Pasensya na,” sabi ni Kate habang nakatingin kay Vincent.

Kung hindi ito pumayag, hindi mangangahas magsalita nang ganito si Mitch.

Pinipigilan niya ang sakit na kanyang nararamdaman.. “Hindi ako umiinom ng alak,” sabi niya, “at lalong hindi ako umiinom ng juice na may lasang juice,” pauyam niya pang sagot.

Agad na parang maiiyak si Mitch at tumingin kay Vincent. “Vincent, iniinsulto ba niya ako? I—”

Nagkunwari si Mitch pinipigilan ang luha. “Okay lang… okay lang. Maybe I misunderstood her. It’s fine if she scolds me. Don’t blame her.”

Sumeryoso ang mukha ni Vincent. “Kate, mabuti ang intensyon ni Mitch. Why do you have to be so harsh?”

Mabuting intensyon? Tanging tanga lang ang mag-aakalang mabuting intensyon iyon.

Tanga ba si Vincent? Hindi...

Pinili lang niya kung kanino papanig. Kung saan nakaharap ang puso niya. Iyon ang tama. Tiningnan ni Kate ang dalawang taong nasa harap niya, at ang ilan pang nakatayo sa likuran nila. Pakiramdam niya, may isang malalim at hindi matatawirang bangin sa pagitan nila. Sila ang magkakampi. Isang buo at matibay na grupo. At siya ay isang taong biglang pumasok sa mundo nila. Kahit minsan ay hindi siya tunay na nakapasok. Kahit manatili sa gilid, isa pa rin siyang labisan. Isang hindi kailangang tao.

Pinipigilan ang mga luha, marahang natawa pagkatapos irapan ang mga ito at tumalikod palabas. Sa likuran niya, narinig ang boses ni Mitch, “Vincent, ganyan ba talaga si---

“Ayos lang,” sagot ni Vincent. “She knows how to understand. Pag-uwi namin, I’ll talk to her. Let’s continue. Just ignore this.”

Sa dilim, tumalikod si Vincent at nagpadala ng message sa driver para sunduin si Kate. Gusto sana ni Kate na umalis nang maayos. Matatag. Ngunit hindi niya kaya. Habang mas emosyonal siya, mas lalo siyang paika-ika. Sa sandaling iyon ang itsura ba niyang nagmamadaling lumalabas, balisa at wasak ay hindi ba kamukha ng ginaya ni Norman kanina?

Siguro, pagkatapos niyang umalis, mas lalo pa silang tatawa, mas lalo pa siyang pinagtatawanan. Pinunasan niya nang madiin ang luha at mas binilisan ang lakad. Mas mabilis. Mas paika-ika.

Nang makahabol sa labas ang driver ni Vincent ay wala na roon si Kate. Bumalik ang driver at ipinaalam iyon kay Vincent. Bahagyang kumunot ang noo ni Vincent at tinawagan si Kate ngunit walang sagot.

Tinawagan niya ulit pero pinapatay ang tawag niya. Maya-maya, naka-off na ang cellphone ni Kate.

Hindi pa rin mapakali si Norman dahil sa nangyari..“Vincent, honestly, masyado mo siyang kinukunsinti. Sa estado mo ngayon, sa itsura mo, kahit sinong babae ang pakasalan mo, aalagaan ka sa bahay. Siya pa ang may ganang magtampo. You’re too kind.”

Tahimik si Vincent.

Sumuporta ang iba sa sinabi ni Norman.

“Tama si Norman. Ang dami mong isinakripisyo para sa kanya, para sa pamilya niya. Pagod ka na sa labas, hindi ka niya inuunawa. Maliit na bagay lang, nagtatampo na. Tama ba yun?”

“Oo nga. Ang pakasalan mo siya, sobrang swerte na niya. Kung hindi, bilang isang pilay, sino pa ang tatanggap sa kanya? Kung hindi mo siya pinakasalan, ang makakatuluyan lang niya ay kapwa may kapansanan.”