CHAPTER 2: Pagbisita sa Clinic

Kinabukasan, naghahanda sina Felize at Christopher upang bumisita sa clinic ng doktor na inirekomenda ni Lucinda.

Maaga ring umuwi sa kanilang bahay sa Taguig si Lucinda. Bago umalis, ipinaalam na niya kay Dominic na pupunta roon sina Christopher at Felize.

“Kung irecommend ng doktor na magpa-check ulit tayo ng ating reproductive organs, paano,Chris? Papayag ka na ba sa pagkakataong ito?” tanong ni Felize sa asawang nagsusuot ng sapatos.

Masamang sulyap ang ibinigay ni Christopher sa kanya. “Ilang beses ka na ngang nagpatingin at okay ka naman, ’di ba? Ibig sabihin, hindi na kailangan pang magpa-check. Malinaw na pareho tayong malusog. Hindi pa lang talaga tayo binibigyan ng anak.”

Marahang tumango si Felize. “Okay.” Wala na siyang nasabi pa matapos marinig ang malamig na sagot ng asawa.

Lumabas sila ng bahay at dumiretso sa garahe. Sumakay sila sa Avanza na service car ng kumpanyang pinagtatrabahuhan ni Christopher—isang sasakyang nakuha niya matapos ang limang taong pagtatrabaho roon.

“Pagdating natin doon, huwag ka nang magsalita ng kung anu-ano sa doktor. Konsulta lang, sapat na,” paalala ni Christopher habang ikinakabit ang seatbelt at inilalabas ang sasakyan mula sa garahe.

Tahimik lang si Felize, nakatingin sa labas ng bintana habang malalim na bumubuntong-hininga.

Tamad na siyang makipagtalo sa asawang laging gustong siya ang masunod. Sa loob ng dalawang taong pagsasama nila, ni minsan ay hindi pinakinggan ni Christopher ang kanyang mga hinaing.

Hindi sila nagpakasal dahil sa pamimilit kundi dahil sa pagmamahalan. Ngunit habang tumatagal, lalong naging malamig at nakakainis ang pakikitungo ni Christopher kay Felize.

Sa kalagitnaan ng biyahe, inabutan sila ng matinding trapik. Hindi gumagalaw ang mga sasakyan sa unahan kaya lalong nainis si Christopher.

“Trapik pala dito. Wala bang ibang daan?” tanong ni Felize.

“Gusto mo bang maglakad? Alam mo namang nasa gitna tayo ng trapik. Paano ako hahanap ng ibang daan?” malamig na sagot ni Christopher.

Mabigat na napabuntong-hininga si Felize. Mas pinili na lang niyang manahimik.

Binuksan niya ang bintana upang pumasok ang hangin dahil sira ang aircon ng sasakyan. Hindi man lang nagkusa si Christopher na ipaayos iyon, palaging ang dahilan ay responsibilidad daw iyon ng opisina.

“Sh*t!” inis na sambit ni Christopher habang pinagmamasdan ang walang katapusang trapik. “Anong oras na. Kung alam ko lang na ganito, pumasok na lang sana ako sa trabaho. Bakit hindi na lang nagpa-appointment si Mama sa araw ng rest day ko?”

Sinulyapan itoni Felize ngunit hindi na sumagot. Kahit ano ang gawin niya, mali pa rin lahat sa paningin ni Christopher.

“Mag-book ka na lang ng angkas. Mauna ka na. Susunod na lang ako kapag hindi na trapik,” mungkahi ni Christopher.

Tumango si Felize at inilabas ang cellphone upang mag-book ng motor online.

“Okay na?” tanong ni Christopher.

“Oo. Parating na.”

“Sige, maghintay ka.”

“Susunod ka ha?”

“Oo.”

Ilang sandali pa, dumating ang motor. Tinanggal ni Felize ang seatbelt at nagpaalam kay Christopher.

“Mauna na ako roon, Chris..” sabi niya saka humalik sa pisngi ng asawa.

“Hmm, hintayin mo ako roon.”

“Oo,” sagot ni Felize, pilit na ngumiti kahit masama pa rin ang loob niya.

“Yung sinabi ko sayo ha, huwag kang magsalita ng kung anu-ano. Tungkol lang sa pagbubuntis ang ikokonsulta mo.”

“Oo, naiintindihan ko,” tugon ni Felize bago bumaba ng sasakyan.

Inabot ng drayber ng angkas ang helmet. “Saan po, Ma’am?”

“Doon po sa address sa app. Paki-bilisan lang po, hinihintay na ako ng doktor.”

“Sige po.”

Mabilis na umandar ang motorsiklo, sumisingit sa makikipot na daan sa gitna ng trapik.

Mahusay magmaneho ang driver; maliksi ang galaw ng motorsiklo hanggang sa tuluyan silang makalabas sa masikip na kalsada.

Medyo malayo ang clinic mula sa dinaanan nila. Ang gusaling dati’y bakante ay binili ni Dominic—pinsan ni Christopher.

“Kay Doctor Dominic po ba kayo magpapatingin?” tanong ng driver.

“Opo. Sabi magaling daw siya. Inirekomenda ng biyenan ko.”

“Oo nga raw po. May kapitbahay ako, labinlimang taon nang walang anak. Pagkatapos ng tatlong buwang gamutan kay Doctor Dominic, nabuntis din.”

Ngumiti si Felize; muling sumiklab ang pag-asa sa kanyang puso.

“Dito na lang po, Kuya. Ito na ’yung lugar,” sabi niya habang itinuturo ang building na ginawang clinic.

“Opo, Ma’am. Mukhang matao.”

“Okay lang po. May appointment na kami.”

Bumaba si Felize, ibinalik ang helmet, nagbayad, at pumasok sa loob.

Sa labas pa lang ay halatang matao—maraming mag-asawa, bata man o may edad, ang naghihintay.

Marahang pumasok si Felize at lumapit sa receptionist.

“Ako po si Felize Velasco, asawa ni Christopher Velasco. May appointment po kami kay Doctor Dominic,” sabi niya habang ipinapakita ang patunay ng appointment.

“Oh, kayo po pala si Ma’am Felize. Hinihintay na po kayo ng doctor. Pasok na po.”

“Salamat po,” sabi ni Felize habang binubuksan ang pinto ng silid.

“Pasok po kayo,” sabi ng lalaking nakatalikod at naka white coat.