CHAPTER 1: Basag na Kaligayahan

“Ugh!” Umalingawngaw ang mahabang ungol sa loob ng silid habang tinatapos ni Christopher ang kanyang ginawa sa kanyang asawa. Ilang ulos lang iyon, subalit ang kanyang katas ay tuluyan ng lumabas.

“Ang sarap,” sabi ni Christopher, ramdam ang kasiyahang walang kapantay.

Ngunit kabaligtaran nito ang nararamdaman ni Felize—ni wala man lang siyang narating na rurok. Hindi nga ata siya dumating sa kalaghatian ng langit. Makikita sa kanyang mukha ang matinding pagkadismaya.

“Nilabasan ka na ba,Chris? Ang bilis naman, wala pang isang minuto. Parang kakapasok pa lang ng alaga mo,” reklamo ni Felize habang malalim na bumubuntong -hininga ang pinapakawalan.

Madalas na niyang sinasabi na hindi siya kailanman nasisiyahan sa ginagawa ng kanyang asawa. Ni minsan ay hindi rin niya naramdaman ang palatandaan na siya’y nakarating sa sukdulan. Ngunit tila wala lang iyon kay Christopher. Ang mahalaga sa lalaki, nailabas nito ang init ng katawan.

“Pagod ako ngayon. Sinubukan ko namang patagalin kanina, pero mabilis pa ring natapos,” sabi ni Christopher. Matapos ilabas ang init ng katawan, humiga siya sa tabi ng asawa na parang walang anumang nangyari.

Kitang-kita sa mukha ni Felize ang inis at pagkabigo—siya na sa loob ng dalawang taon ay legal na asawa ni Christopher.

Sa loob ng dalawang taong iyon, ni minsan ay hindi siya nakaranas ng rurok ng sarap tuwing sila’y nagsisex. Si Christopher lang ang nakakaramdam ng kasiyahan; ni hindi man lang siya napapasaya ng lalaki, o nasasatisfied sa kama.

Kulang din si Christopher sa galaw at laging sarili lang ang iniisip.

Lalong naging maputla at walang sigla ang kanilang dalawang taong pagsasama para kay Felize. Ngunit wala rin naman siyang magagawa. Siya ang pumili sa lalaking iyon bilang asawa, at kasalukuyan pa silang nasa stage ng pag gawa ng bata.

Oo, matagal na silang minamadali ng kani-kanilang mga magulang na magkaanak, ngunit hanggang ngayon ay wala pa ring senyales na nagdadalantao si Felize.

“Matutulog ka na agad, Chris?” tanong ni Felize sa asawang pagkauwi mula sa trabaho ay humiling sa kanya ng pakikipagtalik. Pagkatapos na labasan ng lalaki, humiga na ito sa kama at ipinikit ang mga mata.

“Oo, inaantok na ako. Ikaw na muna ang magluto ng dinner. Kapag luto na, gisingin mo na lang ako.”

Malalim na napabuntong-hininga si Felize, bumaba sa kama at isa-isang nagsuot ng damit.

Napalingon siya kay Christopher na mahimbing na natutulog, kahit kakasandal pa lamang ng ulo nito sa unan.

Walang “salamat,” walang “I love you,” o kahit anong sweet na salita mula kay Christopher—lalo lamang ipinadama kay Felize na hindi siya mahal ng lalaki.

“Maligo ka kaya muna. Huwag ka namang direktang matulog.”

“Hmm,” tugon ni Christopher nang malamig.

Matapos magbihis, naglakad si Felize palabas ng silid. Samantalang si Christopher ay malalim na ang tulog.

Napahinto si Felize nang masalubong ang biyenan sa bungad ng kusina. Tiningnan ng babaeng may edad na ang mukha ng manugang na tila dismayado at nakakunot ang noo.

“Ano’ng nangyari sa’yo, Felize?”

“Wala po, Ma,” mahinang sagot ni Felize habang papalapit sa refrigerator.

Sumunod si Lucinda sa kusina at tinulungan si Felize sa paghahanda ng mga sangkap ng lulutuin.

Simula kahapon ay pansamantalang tumuloy ang biyenan sa inuupahang bahay nilang mag asawa na may dalawang kuwarto.

Ang bahay na dalawang buwan pa lamang nilang tinitirhan ay nasa isang Subdivision. Balak ni Christopher na hulugan ang bahay na iyon upang hindi na sila magrenta.

“Nasa’n ang asawa mo, Felize?” tanong ni Lucinda.

“Natutulog po, Ma. Pagod daw siya,” sagot ni Felize habang inilalabas ang mga sangkap mula sa two door refrigerator.

Ilang klase ng gulay at isda ang inilapag niya malapit sa lababo upang linisin.

“Nakapagpatingin ka na ba ulit sa OB?” tanong ni Lucinda.

“Opo. Sabi po ng doktor, kailangan naming uminom ni Christopher ng mga vitamins para makabuo kami. May reseta na po ako. Sana may magandang balita sa susunod na buwan.”

“Amen,” sabi ni Lucinda. “Bukod sa doktor, subukan mo ring magpatingin sa hilot o kahit saan. Para mabilis kang magbuntis.”

“Nagawa ko na po, Ma. Siguro hindi pa lang talaga ibinibigay. Kung hindi pa para sa amin ang pagkakaroon ng anak, wala rin tayong magagawa.”

“Kung gano’n, subukan mong kumonsulta sa ibang doktor. Halimbawa kay Doctor Dominic—pinsan ni Christopher. Baka makatulong siya sa inyo at makapagbigay ng payo para mapabilis ang pagbubuntis mo.”

Natahimik si Felize. Ilang beses na rin silang nagpapalit-palit ng doktor ngunit walang pagbabago. May ilang doktor ding nagmungkahi na magpa-check sila pareho ng fertility rate nila, ngunit palaging tumatanggi si Christopher at sinasabing maayos naman siya.

Samantala, tuwing nagsesex sila, hindi kailanman nasisiyahan si Felize. Maikli lang palagi ang oras—wala pang tatlong minuto, nilalabasan na agad si Christopher.

“Mas mabuti sigurong subukan mo muna ang payo ko,” giit ni Lucinda.

Kung nabibili lang sana ang pagbubuntis, bibilhin iyon ni Felize upang maibigay agad ang titulong ama sa kanyang asawa.

“Kung nagdadalawang-isip ka, kausapin mo muna si Christopher. Para mas sigurado kayo. Naniniwala ako kay Doktor Dominic—marami na siyang pasyenteng nabuntis.”

Malalim na napabuntong-hininga si Felize. “Sige po, kakausapin ko si Christopher. Kung papayag siya, bukas pupunta kami sa klinika ng doktor na iyon.”

Ngumiti si Lucinda. “Ibibigay ko sa’yo ang address. Diretsuhin na ninyo. Gagawa ako ng appointment para hindi na kayo pumila.”

“Opo, salamat po.”

Habang nag-uusap sila, lumapit si Christopher sa kusina. Umupo ang lalaking may taas na 170 centimeters, at naupo sa dining area, mukhang pagod dahil bagong gising.

“Gawan mo nga ako ng kape,” utos niya kay Felize.

“Sandali lang. Nagluluto pa ako.”

“Jeez! Gusto ko ngayon na!” tinaasan ni Christopher ng boses si Felize, dahilan upang siya’y mabigla.

Nagkatinginan sina Lucinda at Felize. Ipinahiwatig ng biyenan sa tingin na sumunod na lang si Felize.

“Huminahon ka, Chris. Huwag ka namang magagalit kaagad,” inis na sagot ni Felize.

“Ikaw naman. Humihingi lang ng kape ang asawa mo, ipagpapaliban mo pa. Unahin mong pagsilbihan ang asawa mo bago ang ibang gawain!” sigaw ni Christopher.

Nanatiling tahimik si Lucinda—hindi ipinagtanggol ang manugang at hindi rin sinita si Christopher. Para sa kanya, karaniwan na ang ganitong tanawin; naranasan din niya iyon sa sarili niyang tahanan noon.

“Sige na,” napilitan si Felize na itigil ang pagluluto at magtimpla ng kape.

May inis sa puso, inilapag niya ang black coffee sa mesa. “May iba ka pa bang gusto, Chris? Sabihin mo na para isang kuha na lang.”

Nagliliyab ang tingin ni Christopher sa asawa. “Hindi ba bukal sa loob mong pagsilbihan ako?”

“Hindi naman sa ganoon, Chris. Nagtatanong lang ako kung may kailangan ka pa.”

“Wala na. Kape lang.”

“Sige,” mahinang tugon ni Felize at bumalik sa pagluluto, kahit mabigat ang loob.

Mahigit isang taon nang malamig ang pakikitungo ni Christopher sa kanya. Walang malinaw na dahilan, bigla na lang naging magaspang ang pakikitungo nito sa kanya at hindi na malumanay magsalita gaya ng dati.

Pinaghihinalaan ni Felize na may ibang babae si Christopher, ngunit wala siyang sapat na ebidensiya.

Tahimik ang paligid. Sa maliit na kusina, ang tunog lang ng kutsara at kaldero ang maririnig.

“Dahil nandito na si Christopher, sasabihin ko na lang nang direkta sa kanya ang sinabi ko sayo,” panimula ni Lucinda.

Tumingala si Christopher. “Ano po ’yon, Ma?” malamig na tanong niya.

“May ipapayo lang ako sa inyo. Paano kung magpatingin kayo ni Felize kay Doctor Dominic—pinsan mo. Kilala siyang OB at may clinic sa Cavite. Kung gusto mo, gagawan ko kayo ng appointment para hindi na kayo pumila.”

Tumango-tango si Christopher. “Sige, payag ako. Pupunta kami ni Felize.”

Ngumiti si Lucinda at tiningnan ang manugang na abalang naghahalo ng gulay sa kaldero.

“Narinig mo ’yan, ’di ba? Pumayag ang asawa mo. Ikaw rin, payag ka?” tanong ni Lucinda.

“Opo, Ma. Payag po ako,” tugon ni Felize.