CHAPTER 3: Unang Pag-ibig

“Maupo na po kayo,” sabi ng doktor na kanina’y nakatalikod, sabay ikot ng katawan at pagturo sa upuang nasa harap ng mesa.

Tumango si Felize at marahang lumapit habang bahagyang nakayuko. Medyo ilang siya dahil sanay siyang kumunsulta sa babaeng doktor, hindi sa lalaking doktor.

“Ipaliwanag ninyo po ang inyong concern, Mrs. Velasco,” wika ng guwapong doctor habang nakatingin sa kanya at nauupo.

Naglakas-loob si Felize na tumingin sa doktor. Tutal, konsultasyon lang naman ito. Kung sakaling mabuntis siya, sa babaeng doctor na lang ang pipiliin niyang magpaanak sa kanya.

“Nais ko pong magpakonsulta tungkol sa pagbubuntis, Doc,” sagot ni Felize, saka tuluyang tumingin sa mukha ng lalaking kaharap niya. Nanlaki ang kanyang mga mata nang makita ang pamilyar na mukhang iyon.

Ngumiti nang magiliw ang doktor. “Hindi pa po ba kayo mabuntis, Mrs. Velasco?”

“Dominic,” mahina at hindi makapaniwalang sambit ni Felize. Hindi niya inakalang napakaliit ng mundo. Ang doktor na si Dominic pala ay dati niyang kaklase noong high school. Sa kasamaang-palad, hindi na niya naipagpatuloy ang pag-aaral sa koliheyo.

Lalong lumapad ang ngiti ni Dominic. “Oo, ako nga si Dominic—ang kaklase mo noong high school. Hindi ko akalaing mapapangasawa mo si Christopher, ang pinsan ko. Ang liit talaga ng mundo.”

Namula ang magkabilang pisngi ni Felize. Noon pa man ay gusto na niya si Dominic—guwapo na siya mula pa noong high school, at tila may gusto rin si Dominic sa kanya. Ngunit matapos ang graduation, nag-aral si Dominic sa ibang bansa.

Medyo nakakaangat ang pamilya ni Dominic, hindi tulad ng pamilya ni Christopher. Bagama’t kayang tustusan ng kanyang mga magulang ang kanyang pag aaral, pinili ni Felize na magtrabaho at magpakasal kay Christopher.

“Oo, nagpakasal ako kay Christopher. Hindi ko alam na pinsan mo pala siya,” tugon ni Felize habang muling yumuyuko.

“Maliit talaga ang mundo. Sino ang mag-aakalang magkikita tayo bilang pasyente at doktor ngayon? Samantalang noon, kahit makipag-usap man lang sa’yo… wala akong lakas ng loob.”

Napangiti si Felize. Naalala niya ang Valentines day noon, nang gustong ibigay ni Dominic ang tsokolate sa kanya ngunit sa kaibigan pa nito pinadaan.

“Akala ko hindi na tayo magkikita ulit. Nag-aral ka kasi sa ibang bansa,” tugon ni Felize.

“Pinagtagpo tayo ng tadhana,” mahinang wika ni Dominic habang binubuksan ang aklat sa mesa.

Palihim na pinagmamasdan ni Felize ang guwapong lalaking nasa harap niya, halos hindi kumukurap. Kailangan niyang aminin—kahit matagal na silang hindi nagkikita, nananatili pa rin ang kaguwapuhan ni Dominic.

Halos wala ring nagbago sa lalaking minsang naging sikat sa paaralan nila. Ang mukha, ngiti, at titig niya ay tulad pa rin ng dati.

Marahil ang nagbago lamang ay ang damdamin nito para kay Felize. Hindi na marahil posible na may natitira pa itong damdamin matapos ang napakaraming taon.

“Gaano na kayo katagal kasal ni Christopher?” seryosong tanong ni Dominic. Ang tono niya’y bumalik na sa usapang doktor at pasyente.

“Magda-dalawang taon na po,” sagot ni Felize. “Ah, ano po ba ang itatawag ko sa inyo? Doktor na lang po?”

Ngumiti nang banayad si Dominic. “Pwede rin ang Dominic na lang. Magkakamag-anak na rin naman tayo. Asawa mo ang pinsan ko, ibig sabihin pinsan na rin kita.”

Tumango-tango si Felize. “Opo,Doc. Dalawang taon na kaming kasal ni Christopher, pero wala pa rin kaming anak.”

“Kumusta ang pakikitungo ni Christopher sa kama sayo? I mean, active ba siya?” tanong ni Dominic, nakatitig nang diretso kay Felize.

Nabagabag si Felize at halatang kinabahan. Hindi pa niya kailanman narinig ang ganitong tanong mula sa isang doktor sa tuwing nagpapakonsulta siya tungkol sa pagbubuntis.

“Sabihin mo lang ang totoo,” dugtong ni Dominic. “Kailangan kong malaman para maipaliwanag ko kung ano ang posibleng dahilan kung bakit hindi ka pa nabubuntis.”

Lumunok si Felize. “Ayos lang naman po. Katulad lang din siguro ng ibang mag-asawa. Mula nang ikasal kami, wala namang kakaiba. Ginagawa lang ni Christopher ang nararapat gawin ng isang asawa.”

May isinulat si Dominic sa mahabang listahan habang mariing hawak ang ballpen. Ang kaninang maaliwalas na mukha ay bahagyang nagbago ang anyo.

Palihim pa ring sinisilip ni Felize ang doktor.

“Karaniwan lang, gano’n ba? Palagi ka bang nakakarating sa hangganan, o nilalabasan ka ba kapag nagsesex kayo?” tanong muli ni Dominic.

Bahagyang tumaas ang kilay ni Felize. Hindi pa rin siya sanay sa ganitong tanong, lalo na’t mula ito sa lalaking minsan niyang hinangaan.

“Hindi ka ba talaga nasisiyahan?” tila hulang tanong ni Dominic, may kakaibang lalim sa titig.

Biglang nabalisa si Felize. Lalong naging ilang ang pakiramdam niya, lalo’t silang dalawa lamang ang nasa silid.

“Pasensya na, Dominic. May kinalaman ba talaga ang ganyang tanong sa dahilan kung bakit hindi pa ako nabubuntis?” tanong ni Felize habang mahigpit na hawak ang laylayan ng kanyang damit.

“Oo, may kinalaman iyan. Bukod sa pagsusuri sa mga reproductive organ ng mag-asawa, kailangan ko ring malaman ang iba pang kaganapan sa inyong s*x life. Kung hindi ka nakararanas ng rurok, maaaring doon nagmumula ang problema.”

Napakamot si Felize sa kilay kahit hindi naman makati. Iba ang paliwanag ni Dominic kumpara sa ibang OB na kanyang napagkonsultahan.

Pakiramdam niya’y sinusubok ni Dominic kung masaya ba siya sa pagsasama nila ni Christopher.

“Sabihin mo lang. Doktor ako na tutulong sa’yo. Maaari kang maging bukas sa akin,” sabi ni Dominic, sabay haplos sa mga daliri ni Felize na nakapatong sa mesa.

“Pasensya na po, Doc. Masyado pong personal ang tanong. Nahihiya po akong sagutin,” mabilis na tugon ni Felize habang iniuurong ang kanyang kamay.

Kahit may natitira pa siyang damdamin kay Dominic, ayaw niyang ipagkanulo ang kanyang asawa.

“Sige, marahil nabigla ka lang sa mga tanong ko,” wika ni Dominic. Isinara niya ang talaan at tumayo. “Humiga ka muna.” Itinuro niya ang kama sa loob ng clinic.

Nag-atubili si Felize, ngunit alam niyang bahagi iyon ng karaniwang pagsusuri.

“Humiga ka,” ulit ni Dominic habang inaayos ang unan.

Umakyat si Felize sa kama at humiga, iniunat ang mga binti at inayos ang damit upang matakpan ang tiyan.

Isinuot ni Dominic ang puting gloves at pumuwesto sa harap ng mga paa ni Felize.

“Hubarin mo ang underwear mo,” sabi ni Dominic, dahilan upang manlaki ang mata ni Felize.

“Bakit po kailangan, Dok?”

Ngumiti si Dominic. “Ako ba ang doktor o ikaw? Magtiwala ka na lang sa akin.”

Mariing lumunok si Felize. “Pero nahihiya po ako.”

“Walang dapat ikahiya. Hubarin mo na,” sabi ni Dominic habang isinasara at ini-lock ang pinto.

Lalong kinabahan si Felize at hindi malaman ang gagawin.

“Ngayon na,” giit ni Dominic habang papalapit. “O gusto mo na ako na ang magtanggal niyan?”

Mabilis na umiling si Felize. “Pasensya na po, Doc. Hindi na po ako magpapacheck up.” Bumaba siya sa kama at dali-daling lumapit sa pinto.

Sa sobrang panic, nakalimutan pa niyang isuot ang kanyang tsinelas.

Napatitig si Dominic habang nagmamadaling binubuksan ni Felize ang pinto at lumabas ng silid.

Maputla ang mukha ni Felize. Gulat at takot sa kakaibang utos ng doktor.

“Nasaan ba si Christopher? Bakit hindi pa siya dumarating?” bulong niya.

Pagkalabas ni Felize, kinuha ni Dominic ang tsinelas na naiwan nito at inilagay iyon sa drawer.

“Susunod na pasyente!” sigaw ni Dominic habang muling naupo sa mesa.

‘Sisiguraduhin kong babalik ka sa silid na ito, Felize.’

Pumasok ang isang babae kasama ang kanyang asawa.

“Maupo po kayo,” magiliw na wika ni Dominic.