MasukCAELUS’ POV “Hey Cael, where have you been?” tanong ni Sage nang makabalik ako sa condo unit ni Helios. Nasa living room ang mga kaibigan ko, nagkukwentuhan at nagtatawanan. “Oo nga, bakit bigla kang nagmamadaling sumakay ng elevator?” Nagtatakang tanong naman ni Rowan. Naupo ako sa mahabang sofa sa tabi ni Max. Inabutan naman niya ako ng malamig na beer in can. “Nothing,” Sagot ko na pilit na nagpakakaswal. “I thought I saw someone familiar.” Narinig ko ang pagpalatak ni Felip na nakaupo sa single sofa. “Don’t tell me you’ve mistaken her for Miss Blue Butterfly again.” Nakangising tanong niya. Hindi ako umimik. Hindi pa rin maalis sa isip ko ang posibilidad na si Miss Blue Butterfly ang babaeng nakita ko kanina, the image of that half‑masked face refusing to fade. Her heart‑shaped profile, the tiny, pointed nose, and those bow‑red lips still lingered in my mind like a lingering perfume. Nang itinaas niya ang mukha sa elevator, biglang nagbalik ang lahat ng detalye, k
“Hey, are you a stalker?” Tanong ng lalaking may malalim na tinig, napaatras ako habang sapo pa rin ang ilong na nasaktan. “Aww..” daing ko, nanlaki ang mga mata at mabilis na napayuko ng dumulas sa kamay ko ang aking cellphone at bumagsak sa malamig na sahig. “Ah! Ang cellphone ko,” bulalas ko, ang matinis na tunog ng pagbagsak ng aparato ay umalingawngaw sa buong kongkreto. Yumupyop ako pagkuwa’y inilapag ang karton na kahon na dala ko sa sahig, dinampot ko ang cellphone ko na nasa paanan ng lalaki sa harapan ko. My thumb brushed the screen, and the lock‑screen—bright blue butterflies fluttering against a midnight sky—flashed to life. Nakaramdam ako ng ginhawa nang makita kong buo pa rin ito at hindi nasira ang LCD, ngunit nagkaroon ng kaunting lamat ang gilid ng tempered glass. “Thank God…” bulong ko, mapapalitan pa naman ang tempered glass. Kabibili ko lang kasi ng cellphone at hindi basta-basta ang presyo. Napilitan lang akong bumili niyon dahil iyon ang suhestiyon sa kany
LENA’s POV "Chef, may tumawag at umorder ng dinner buffet para sa pitong tao. Kakayanin pa ba natin ito? Maraming kumakain ngayon," sabi ni Nika, ang tauhan niya sa counter, habang sinisilip ko ang labas ng kusina. Nakita kong puno pa ang restaurant sa dami ng mga kumakain. "Sige, tanggapin mo. Ako na ang magluluto. Sabihin mo na maghintay ng isang oras para sa paghahanda at paghahatid ng pagkain," sabi ko. Sumunod naman ito at kumilos na rin siya para magluto. Hindi nagtagal ay handa na ang mga pagkain. "Nakatawag ka na ba ng delivery rider para magdeliver ng pagkain?" tanong ko kay Dindo, ang isa sa mga tauhan ko. "Oo, chef, kanina pa ako nakapagbook ng rider," sagot niya. “Okay, hintayin natin.” Makalipas ang ilang minuto, muli akong nagtanong. "Nasaan na ang delivery rider?" Kunot noong tanong ko. "Chef, naaksidente daw ang rider kaya hindi makakarating," sabi ni Dindo habang hawak ang cellphone na pang contact sa rider. Hindi na maaari pang makapagbook ng ka
LENA’s POV Kakaalis lang ni Cullen para kumain ng breakfast, marami siyang nakain at napapansin kong sumisigla siya at gumaganda na ang kutis, likas na maputi ang binata subalit maputla. Ngayon ay mamula-mula na siya at lumabas ang kutis mayamang balat. Walang masyadong kumakain sa restaurant ng mga oras na iyon, nagiging matao lang doon kapag sasapit ang tanghalian hanggang pagabi. Nililigpit ko ang mga pinagkainan ni Cullen nang makita kong bumukas ang pinto ng restaurant at pumasok ang isang matandang lalaki, matangkad siya at matikas. Mababakas ang kaguwapuhan noong kabataan niya. Sa postura rin niya ay mukha siyang mayaman. Hindi nakatakas sa mga mata ko ang ginawa niyang paggala ng paningin sa buong restaurant ko. Nakita ko rin ang dalawa pang lalaki sa likuran niya na para bang mga bodyguards niya dahil sa unipormeng suot. He carries a commanding presence that feels almost intimidating. Tumingin siya sa akin na bahagyang nagpapitlag sa akin, nakakailang ang presensya n
Emelita Mondragon’s POV Sa loob ng master’s bedroom, naghahanda na ako at ang aking asawang si Gerbacio para magpahinga sa gabing iyon. The room was filled with soft light from the lamps on either side of the bed, creating a warm and relaxing ambiance. Inayos ko ang aking robang pantulog, dumulas ang tela sa aking balat, at tumingin ako sa aking kabiyak. Nagbabasa siya ng libro habang nakasandal ang kanyang likod sa headboard, nakatutok ang mga mata niya sa mga pahina. Reading before bed was his nightly ritual, and it always helped him drift off to sleep. I climbed onto the bed, my steps quiet on the soft carpet, and approached him. I started to massage his shoulders, my fingers moving in a relaxing rhythm. Saglit na binaba ni Gerbacio ang librong binabasa at tumingin sa akin. “Tell me, you want to say something, don’t you?” tanong niya sa akin, ang boses niya ay malambot at puno ng pag-unawa. Ngumiti ako, kilala na talaga ako ng asawa ko. “Well, tungkol ito kay Cullen,” umpi
“Lena, why don’t you be my wife?” Nanigas ako sa kinatatayuan ng marinig ko ang sinabi ni Cullen na tila ba nag aaya lang manood ng sine. Hindi nalingid sa akin ang paglaglag ng panga ni Allan na nasa tabi ng binata na nagulat din sa sinabi ng boss nito, napalingon din sa amin ang ilang kumakain na nakarinig din sa kakaibang alok ni Cullen. Binawi ko ang kamay sa kanya at nagsalita, “A-anong sinasabi mo, Cullen?” Takang tanong ko sa kanya. Tila nahimasmasan naman siya at nakangiting umiling. "No, I'm sorry, I was just too caught up in my meal and didn't mean to say that," Cullen apologized, retracting his earlier statement. Nakahinga naman ako ng maluwag at ngumiti na rin. Nagpaalam ako sa kanya para bumalik sa kusina. ***** “Boss, nagulat ako sa sinabi mo kanina kay chef Lena, akala ko talagang inaalok mo siyang maging asawa,” sabi ni Allan, nasa sasakyan na kami pauwi ng grand estate. Sinandal ko ang likod ko saka tumingin sa labas ng bintana. “I’m actually consi







