LOGINKumislot ang puso ko habang nakatitig si Caelus—madilim ang ekspresyon niya, pero sa ilalim noon ay may apoy na hindi niya maitago. “I don’t want that chef making a move on you,” sabi niya, mababa ang boses, halos garalgal. “Cullen is enough for me to be jealous of.” Hindi ko alam kung bakit may malaking bahagi sa akin ang natuwa. Parang may bumukas na pinto sa loob ko, at unti-unti na talagang nakakapasok si Caelus. I’m starting to fall for him. Napako ang tingin ko sa mga labi niya habang nagpatuloy siya. “Lena, don’t ever give him a chance to make a move on you,” dagdag niya, mas mariin. “Or else I’m going to kidnap you and cage you. You’re only mine.” Banta na niya sa akin, mas humigpit ang hawak niya sa baba ko. He was so possessive—yet instead of feeling trapped, my breathing eased. Instead of fear, there was a strange flutter in my stomach, and I couldn’t help smiling to myself. May bumulong sa puso ko habang nakatitig ako sa mapupulang labi niya. Marahas kong inal
Sa Yangco Cuisine, VIP Room. Ang ilaw na nanggagaling sa chandelier ay malambot at madilaw, pumuno sa silid ang mabangong sabaw na inilalapag ng staff. Sa pabilog na mesa, magkakasalo ang pamilya Mondragon—kasama ang mag-asawang kararating lang mula sa States, sariwa pa ang jet lag sa bahagyang pamumula ng kanilang mga mata—at ang magkapatid na Cullen at Caelus. Sa paanyaya ng mag-asawa, nakaupo rin si Chef Dorian. Ako’y tahimik sa tabi ni Cullen; sa kabilang upuan, ang binatang chef, tuwid ang likod ko habang ang mga kamay ay nakapatong nang magaan sa gilid ng plato.Dumating ang unang putahe—mushroom consommé na may manipis na hiwa ng truffle. Nanuot ang halimuyak, at saglit na tumigil ang usapan para sa unang higop.“So, how’s Lena here, Dorian?” tanong ni Mrs. Mondragon, nakangiti, ang mga mata’y malambing pero mapanuri.Tumingin muna sa akin si Chef Dorian—sandaling pagsipat na parang nagtitimbang—bago sumagot. “She has skills and she learns fast. Too fast, actually. So I decided
“Dad and Mom will be home this week,” wika ni Cullen. Nakaupo na kami sa tapat ng hapag habang inihahain ng mga katulong ang mga pagkain pati na rin ang pagkain na niluto ko para sa kanya. “Is Don Gerbacio’s therapy successful?” Tanong ko. “As Mom said, Dad’s therapy went well. He can go back to the company now without worrying that his legs will go numb from standing or sitting too long,” salaysay niya. Tumingin si Cullen sa katapat na kapatid. “Caelus, can you pick them up?” Tanong pa niya. Umiling ang binata. “No. I’m busy,” Caelus answered, quick and flat. Cullen shook his head, a small, tired smile tugging at his mouth. “Okay. Henry’s in the province—he won’t be back until next week. Allan and I will pick them up with Mom.” Nang maihain na ang mga pagkain sa mesa, nagsimula na rin kaming kumain, lumabas naman ng dinning hall ang mga katulong. “How’s your job at Yangco’s Cuisine, Lena?” Tanong ni Cullen, dinampot ang mga kubyertos. “It’s good. I’m learning a lot f
“Lena, could we stay like this—always?” Bulong ni Caelus. Kinuha niya ang isang kamay ko at pinagsalikop ang mga palad namin. “You’re not for anyone else, Lena, you’re for me.” Dagdag pa niya. My heart began to race. Dahan-dahang hinaplos ni Caelus ang pisngi ko, mainit at masuyo na parang ayaw niya akong paalisin pa. Tumingin ako sa kanya at saka ko lang napansin kung gaano kalapit ang mukha niya—sobrang lapit na halos maamoy ko na ang mabangong hininga niya. “Lena,” bulong niya, nakatitig nang diretso sa mga mata ko. “I miss you…” Tila ba may kilabot na dumaloy sa kaibuturan ko. Para akong natuod. Hindi ako nakagalaw, hindi nakaiwas, lalo na nang unti-unti niyang ilapit ang mukha niya sa akin. Hanggang sa maramdaman ko ang init ng malambot niyang labi, and I kissed him back—I’d missed him too. The kiss turned hungry, unhurried and deep, the kind that makes the room go quiet. I didn’t pull away when his hand found my chest; I gasped as his palm slipped beneath my blouse, wa
Hindi siya naghintay ng sagot ko. Pagkabukas ng mataas na gate ng Mondragon Grand Estate, pumasok ang sasakyan ng binata. “Chef, if you don’t pick me as your assistant for the competition, can I at least watch that day? I want to see who’s behind the team that always knocks Yangco Cuisine off the top spot,” Sabi ko. Hindi kaagad siya sumagot, nanatili siyang nakatingin sa kalsada habang nagmamaneho. “You mean the Luciano House,” sabi niya. “Ah, so it’s Luciano House. I’m curious about them,” sabi ko. “Did their head chef study in Paris too?” Tanong ko pa. Gusto kong malaman kung bakit natalo si Chef Dorian sa head chef ng Luciano House. “All I know is Jacques Luciano graduated in Culinary Arts in the US,” sagot niya. Gusto ko pa sana magtanong subalit tumigil na ang sasakyan. Inalis ko na ang seatbelt at nabuksan na ang pinto ng passenger side ng muli siyang nagsalita. “Eat something before you go to sleep,” he said, quieter than before. “And—if you’re coming in every d
Muli kaming bumalik sa kusina ni Chef Dorian, mabilis kaming nagpaalam sa mga diners, upang ihanda ko ang pagkain ng matandang babae. Nang pumasok kami sa kusina ay napatingin sa amin ang lahat, tila nakikiusyoso kung anong nangyari. “Are you sure you have a recipe for Mrs. Valencia?” tanong ni Chef Dorian. Nasa likod ko siya, habang inihahanda ko ang mga sangkap sa lulutuin ko. Habang binubuksan ko ang undercounter, naalala ko si Cullen, pareho ng sakit ni Mrs. Valencia. Ang food aversion disorder. Hindi lang simpleng pananakit ng tiyan iyon, ayaw talaga ng sikmura na tumanggap ng kahit anong pagkain. Minsan, hindi lasa ang kalaban kundi stress, pagod, o kung anong bigat na dala ng isip. “Oo. Magtiwala ka lang sa akin, Chef,” sagot ko, at inilabas ang mga sangkap: luya, bigas para sa lugaw, isang pirasong manok para sa sabaw, konting fennel para sa banayad na aroma, at lemon na hindi para asiman kundi para gisingin ang ilong. “That’s not on the menu. We don’t serve that,”
Inabot ni Milena ang puting apron na nakasabit sa gilid ng pinto atsaka isinuot iyon. Saglit akong nakatayo at nag isip kung anong maaari kong iluto para sa lalaki. I stood in the kitchen, surrounded by the aromas of spices and the gleam of utensils. “Ano kayang perfect dish para sa kanya?” Bul
Mondragon Grand Estate… Ang matangkad na lalaki na may matatalim na mga mata ay tuloy-tuloy na naglakad patungo sa dinning area. Seryoso ang mukha niya ng maupo sa tapat ng hapag. “Caelus! That’s spot is for your brother,” puna ni Don Gerbacio Mondragon sa bunsong anak. Tiim ang mga bagang na
“Salamat, sir, sa bayan ako bibili ng cake,” nakangiting sabi ko kay Cullen, ang guwapo at matangkad na lalaki na laging nakangiti sa akin. Katatapos ko lang ikandado ang aking restaurant, at ngayon ay kasama ko siya sa pagbili ng cake para sa kaarawan ng aking kapatid na si Lily. “Cullen, just c
CULLEN’s POV Sa ika-anim na araw, walang palya ang pag attend ko sa blind date na sinet-up ng aking ama. The blind date took place at an exclusive hotel restaurant, a place where only wealthy people could enter. Dumating ako sa lugar sa tamang oras, suot ang isang mamahaling tailored suit, hab







