Chapter 2

RIOT’s POV

Dalawang napakahabang araw na ang lumipas ng purong paghihirap. Kagagaling ko lang sa loob ng lumang simbahan.

I let out a long, defeated sigh as I walked down the church patio, running a frustrated hand through my hair.

Akala ko kahit papaano ay gagaan ang pakiramdam ko pagkatapos kong magdasal. Akala ko mababawasan kahit kaunti ang matinding paghahangad ko kay Cinderella.

But nope. Absolutely nothing! Still the same. Mas malala pa yata.

Bilang doktor, alam kong mali ang nararamdaman ko. Pasyente ko ang dalaga. Nilalabag nito ang lahat ng prinsipyo at propesyonal na hangganang buong buhay kong pinanghawakan.

And yet… Every single time I closed my eyes, it was always her.

Ang inosenteng mukha niya. Ang mahinhin nitong boses. Ang simpleng ngiti nito. Even the way she innocently tilted her head whenever she got confused.

"Damn it..." bulong ko habang pinipisil ang pagitan ng aking mga kilay. "Get yourself together, Riot. You're a freaking doctor, not some hormone-driven teenager."

Pero mukhang may sariling lisensya ang hormones ko. At wala silang balak makinig. Huminga ako nang malalim, pilit kong pinapakalma ang sarili ko habang naglalakad palabas ng simbahan.

Then fate decided to play another cruel joke. Pag-angat ko ng tingin, naroon siya, si Cinderella.

Nakatayo sa ilalim ng malaking payong sa gilid ng simbahan habang masayang naghahalo ng samalamig. Simple lang ang suot nitong sando at pambahay na shorts, pawisang-pawis ang leeg dahil sa init ng panahon, pero abalang-abala pa rin sa pagtitimpla ng palamig para sa mga bumibili.

Nanigas ako. My brain froze. My heart skipped a beat. And whatever little self-control I had left was officially gone.

Seriously? Out of all places... Kakalabas ko lang ng simbahan matapos ang halos kalahating oras na pagdarasal, tapos ang unang makikita ko ay si Cinderella?

Excellent! Sometimes, I was convinced the universe had an absurd sense of humor, and unfortunately, I was always the punchline.

Hindi ko namalayang kusang gumalaw ang mga paa ko palapit sa dalaga. As if my body had completely ignored every command coming from my brain.

"Pabili..." mahina kong sabi.

Agad siyang lumingon. "Ay, Dok! Ikaw pala 'yan!" Ngumiti siya.

Ayon, game over na agad. Great, she smiled.

Paglapit ko, sumalubong agad sa akin ang malamig na amoy ng yelo, gulaman, at gatas, kasabay ng banayad at natural na halimuyak ni Cinderella.

My brain blue-screened. Sa sobrang lapit namin sa isa't isa, tuluyan nang nagdeklara ng rebelyon ang sarili kong katawan.

“Fuck no! Don't you dare. Stand down, soldier," mahinang bulong ko sa sarili ko habang pilit kong pinapakalma ang aking katawan.

Unfortunately, my body had already clocked out and refused to follow orders. And to make things a thousand times worse, nakasuot pa ako ng hapit na black leather pants.

Napansin kong dahan-dahang bumaba ang tingin ni Cinderella sa gitnang bahagi ng pantalon ko.

Nanlaki ang mga mata niya.

Ramdam ko ang unti-unting pagguho ng natitira kong dignidad. Kung may emergency exit lang sa gitna ng patio ng simbahan, malamang kanina ko pa tinakbo iyon.

Sa sobrang inosente ng dalaga, bigla siyang napasinghap. "Diyos ko!"

Nanlamig ako. "W-Wait, Cinderella, let me explain—"

"Dok! Huwag kang gagalaw!" pasigaw na bulong sa akin ni Cinderella, habang pabalik-balik ang tingin sa mukha ko at sa umbok sa pantalon ko.

"Cinderella, no, it's not what you think—"

"May pumasok na malaking daga sa pantalon mo, Dok!" hysterical na bulong niya habang namumutla at bakas ang matinding pag-aalala. "May salot na nakalusot sa loob! Huwag kang magpapanic, liligtasin kita!"

Before I could even process the sheer absurdity of her words, everything happened in a blur.

Sa kagustuhan niyang "tumulong," walang alinlangan at buong pwersang sinunggaban at pinalibutan ng dalawang kamay ni Cinderella ang naka-umbok kong ari, sabay pisil nang napakahigpit para hindi daw makatakas ang dagang tinutukoy nito!

"Holy fuck—!" Naputol ang boses ko.

Pero hindi pa doon nagtatapos ang bangungot ko. Gamit ang kabilang kamay, mabilis niyang hinubad ang kaniyang tsinelas at buong lakas na ipinanghampas ito sa mismong k*****a ko upang patayin ang inakala niyang peste!

PAK! PAK!

"Mamatay kang daga ka! Huwag mong papatayin si Dok!" sigaw pa niya habang patuloy sa paghampas.

"A-AAAAGH!"

Ang bawat hampas at pisil ay parang kidlat na tumama sa buong pagkatao ko. Nawalan ng hangin ang mga baga ko. Ang pagnanasa na kanina lang ay nagngangalit sa aking sistema ay instantly napalitan ng pamatay na sakit at shock.

Napaluhod ako sa semento ng patio habang hawak-hawak ang aking ibaba. Nanlalamig ang buong katawan ko at halos lumuwa ang mga mata ko sa matinding sakit.

"Dok! Okay ka lang?!" inosenteng tanong ni Cinderella, habang hawak pa rin ang tsinelas at patingin-tingin sa ibaba ko. "Napatay ko ba? Naramdaman mo bang gumalaw pa? Baka buhay pa 'yung daga, Dok!"

Mabigat ang paghinga ko. Nakapikit ako nang mahigpit habang nanginginig ang mga labi ko at nakaluhod sa harapan niya.

Lord... napadaing ako sa aking isip. I survived residency… I survived medical school... only to be crippled by a slipper-wielding, pearl-protecting innocent girl.

Doon ko napagtanto sa gitna ng namimilipit kong sakit: Ang pagka-inosente ni Cinderella ay hindi lang nakakawala ng bait, nakamamatay din.

"Huy Dok, ayos ka lang?! Buhay pa ba?" ulit ni Cinderella, akmang itataas uli ang tsinelas para sa panibagong hampas.

"DON'T!" mabilis kong sigaw, sabay angat ng isang kamay upang harangan siya habang ang isa'y nananatiling nakahawak sa aking ibaba. "D-Don't... p-please. Don't hit it again." Putol-putol ang lumabas na mga salita sa pagitan ng mabibigat kong paghinga. Nanginginig ang buong katawan ko, halos hindi na maipinta ang sakit na kumakawala sa bawat galaw.

Napatingin ako sa paligid. Ang ilang mga naglalakad palabas ng simbahan at ang ilang bumibili ng palamig ay nakatitig na sa aming dalawa. Ang isang may-edad na manang ay napahawak pa sa dibdib habang nakatingin sa akin na nakaluhod sa semento.

Great. Just fantastic. I am now a public spectacle.

"Wala nang daga, Cinderella," hingal kong palusot habang pilit na tumatayo. Nanginginig ang mga binti ko at halos hindi ako makatayo nang diretso. "N-Nakatakas na. Tumakbo na."

"Talaga po, Dok?!" Napanatag ang mukha ng dalaga at mabilis na isinuot uli ang kaniyang tsinelas. "Naku, mabuti naman! Muntik ka na roon! Ang tataba pa naman ng mga daga rito sa patio!"

Napapikit ako nang mahigpit. You have no idea, Cinderella. You have absolutely no idea!

"M-May... kailangan pa akong puntahan," nauutal kong sabi habang dahan-dahang umaatras, bahagyang nakatukod ang kamay sa aking baywang para lang balansehin ang sarili.

"Ay, Dok! 'Di ka man lang ba iinom ng palamig? Bili ka na, pambawi sa pagligtas ko sa 'yo sa daga!" masayang alok niya.

Wow! Pambihirang babaeng ito. She nearly destroyed my bloodline, and now she wants me to buy the drink she's selling.

"No... Thank you. I need to... ice something," bulong ko. Specifically, the poor soul between my legs that's currently filing a formal complaint against this woman.

Bago pa siya muling makapagsalita, mabilis na akong humakbang palayo o mas tamang sabihing paika-ikang naglakad patungo sa kotse ko.

Hindi ko na nilingon ang dalaga. Pagkaupo ko sa driver's seat, mariin kong isinandal ang noo ko sa manibela at pumikit.

Eight years of medical school only to get smacked in the crotch with a slipper in front of a church. What a career-defining moment!