Chapter 2

Chapter 2: Isang Simpleng Alok

"Ikaw?!"

Hindi makapaniwalang napatitig si Crealim sa lalaking nasa harapan niya.

Nakasuot ito ng simpleng itim na polo at may hawak na bottled water. Katulad ng una nilang pagkikita, kalmado lamang ang ekspresyon nito.

Samantalang siya?

Halos mabitawan na niya ang hawak na juice.

Bahagyang ngumiti ang lalaki.

"Mukhang hindi mo inaasahang magkikita ulit tayo."

Napakurap si Crealim bago tuluyang natawa.

"Sa totoo lang, oo."

"Ganun ba?"

Tumango siya.

Ilang segundo silang nagkatitigan bago siya nakaisip ng sasabihin.

"Salamat pala ulit sa kahapon."

"Wala 'yon."

"Meron kaya. Kung hindi dahil sa'yo, baka hanggang ngayon kinukulit pa rin ako ni Lance."

Napataas nang bahagya ang sulok ng labi ng lalaki.

"Mukhang hindi ka talaga interesado sa kanya."

Napailing si Crealim.

"Hindi naman kasi pwedeng pilitin ang puso."

At para sa hindi maipaliwanag na dahilan, tila tumimo ang mga salitang iyon kay Zalvie.

Tahimik siyang tumango.

"Tama ka."

Napansin ni Crealim na parang may malalim na iniisip ang lalaki.

Pero hindi na niya iyon pinansin.

Tutal, estranghero pa rin naman ito.

O hindi na ba?

Bigla siyang napaisip.

"Teka, hindi ko pa pala alam pangalan mo."

Natahimik sandali si Zalvie.

Pagkatapos ay iniabot ang kanyang kamay.

"Zalvie."

Agad namang nakipagkamay si Crealim.

"Crealim."

"Alam ko."

Natigilan siya.

"Huh?"

Napakamot si Zalvie sa batok.

"Narinig ko kahapon nang tawagin ka ng manliligaw mo."

"Ahh."

Napatawa si Crealim.

"Akalain mo, naalala mo pa."

Hindi niya alam na hindi lang pangalan niya ang naalala ni Zalvie.

Mula kahapon ay paulit-ulit nang bumabalik sa isip nito ang bawat detalye tungkol sa kanya.

---

Makalipas ang ilang minuto ay magkasabay silang lumabas ng convenience store.

Hindi naman nila napansin na komportable na silang magkasama.

Parang matagal na silang magkakilala.

"Student ka pa?" tanong ni Zalvie.

"Second year college."

"Anong course?"

"Civil Engineering."

Bahagyang napataas ang kilay ni Zalvie.

"Civil Engineering?"

Tumango siya.

"Oo. Mahirap pero pangarap ko talaga."

Napangiti si Zalvie.

Hindi niya alam kung bakit, pero gusto niyang marinig ang mga kwento ng babaeng ito.

Hindi katulad ng ibang tao sa paligid niya na puro pera at negosyo ang usapan.

Kay Crealim, may kakaibang gaan.

"Kumusta naman?"

Napabuntong-hininga si Crealim.

"Eto, buhay pa naman."

Napatawa si Zalvie.

At iyon ang unang pagkakataon sa buong araw na nakita siyang tumawa nang totoo.

---

Samantala...

Sa Alejandro Holdings Tower.

Nagtataka na ang buong executive floor.

"Ngumiti si Sir Zalvie?"

"At tumawa pa raw?"

"Impossible."

Nagkatinginan ang mga empleyado.

Sa tagal nilang nagtatrabaho para kay Zalvie Alejandro, ngayon lang nila narinig na may nakapagpangiti rito nang ganoon.

Samantalang sa kabilang banda, walang kaalam-alam si Crealim na ang simpleng lalaking nakasama niya ay isa sa pinakabatang bilyonaryo sa bansa.

---

Pagdating ng hapon ay nagpaalam na si Crealim.

"Kailangan ko nang umuwi."

Tumango si Zalvie.

"Hahatid na kita."

Agad siyang umiling.

"Huwag na."

"Bakit?"

"Kakakilala lang natin."

Natigilan si Zalvie.

May punto naman.

Napatawa siya.

"Fair enough."

Napangiti rin si Crealim.

"Pero salamat."

Tahimik silang naglakad hanggang makarating sa sakayan.

Pagdating doon ay dumating agad ang jeep.

Aakyat na sana si Crealim nang tawagin siya ni Zalvie.

"Crealim."

Napalingon siya.

"Oo?"

Ilang segundo siyang tiningnan ng binata.

Para bang may gusto itong sabihin.

Ngunit sa huli ay umiling lamang ito.

"Ingat."

Ngumiti siya.

"Ikaw rin."

At sumakay na siya sa jeep.

Tahimik namang nakatayo si Zalvie habang pinagmamasdan ang papalayong sasakyan.

Hindi niya alam kung bakit.

Pero sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon...

May isang tao na gusto niyang makilala pa nang mas mabuti.

At hindi siya sanay sa ganoong pakiramdam.

---

Kinagabihan...

Katatapos lamang maghapunan ni Crealim nang makatanggap siya ng mensahe mula sa hindi kilalang numero.

Unknown Number:

Nakauwi ka ba nang maayos?

Napakunot-noo siya.

Sino ito?

Mabilis siyang nagreply.

Sino 'to?

Ilang segundo lang ay dumating agad ang sagot.

Yung boyfriend mo sa waiting shed.

Napatayo siya sa gulat.

At kasabay noon ay hindi niya napigilang mapangiti.

Habang sa kabilang bahagi ng siyudad, nakaupo si Zalvie Alejandro sa kanyang penthouse at nakatitig sa cellphone.

Hindi niya alam kung bakit niya ginawa iyon.

Marahil dahil gusto lang niyang makausap muli si Crealim.

O marahil...

Dahil nagsisimula na siyang masanay sa presensya nito.

Ngunit pareho silang walang ideya na ang simpleng pag-uusap na iyon ay magiging simula ng isang relasyon na magpapabago sa kanilang mga buhay.

At sa unang pagkakataon...

May isang Alejandro na unti-unting nahuhulog sa babaeng hindi man lang alam kung sino talaga siya.

To be continued...