MasukBahagyang umangat ang sulok ng labi ni Beatrice nang marinig niya ang mungkahi ng lalaki. “I’ve tried love before,” kalmadong sabi niya habang diretso ang tingin kay Ezekiel. “And honestly, it doesn’t suit me.” Hindi siya ngumiti matapos sabihin iyon. “If you want a wife who will look at you like you’re her whole world, then I’m probably not the right woman for you.” Tahimik na nakinig ang lalaki. Bagay na ikinagulat niya. Karamihan sa mga lalaking katulad niya na mayaman, makapangyarihan, mataas ang pride ay hindi gusto ang babaeng masyadong diretso magsalita. Ngunit si Ezekiel ay nanatiling nakatitig lamang sa kaniya na tila mas interesado pa lalo. “I’ve always had a rebellious streak,” dagdag niya habang marahang itinataas ang baba. “I don’t play nice.” Bahagyang kumislap ang malamig niyang mga mata. “Your nephew betrayed me, and he’s still walking around the City peacefully. I’m not the type of woman who forgives and forgets.” Hindi iyon pagbabanta. “Mr. Men
There probably wasn’t a man in the world who could resist that voice. Mahina. Malambot. Nakakabighani. Bahagyang gumalaw ang adam’s apple ni Ezekiel habang nakatitig siya kay Beatrice. Sa madilim na ilaw ng silid ay lalo lamang naging mapanganib ang mukha nito. Magsasalita na sana siya nang biglang may boses na nagmula sa hagdan. “Uncle, you’re back.” Agad nanigas ang katawan ni Beatrice. Napalingon siya sa direksyon ng boses at sa pagitan ng bahagyang bukas na pintuan ay nakita niya ang isang binatang pababa ng hagdan. Magulo ang buhok nito at walang suot na pang-itaas, halatang bagong gising at walang anumang pakialam sa itsura. Ngunit sa isang iglap ay may kung anong nakakagulat na ideya ang sumagi sa isip niya. Nagbago agad ang ekspresyon niya. Bago pa siya makapagsalita ay may mainit na palad na tumakip sa kaniyang mga mata. “Throw away those dirty thoughts in your head,” malamig ngunit mabilis na sabi ni Ezekiel. “It’s not what you think.” Saglit siyang nat
Huminto ang tingin ni Beatrice sa mukha ng binatang nasa harapan niya. May kung anong pamilyar sa paraan ng ngiti nito, malinis, maamo at halos inosente. Para bang walang kayang sirain na tao. Para bang hindi marunong magsinungaling. At iyon mismo ang dahilan kung bakit bahagya siyang natawa sa sarili. Ganoon din noon si Benedict. Noong una siyang tawagan ng lalaki sa mahina at malambing nitong boses ay naniwala siyang mabait ito. Akala niya ay isa lamang itong batang lalaking naghahanap ng lambing at pag-aaruga. Isang taong hindi marunong manakit. Pero sa huli ay siya rin ang muntik nitong wasakin. Talagang mapanganib ang mga nakababatang lalaki. Nakakaakit sila. Nakakalito. At higit sa lahat ay marunong silang magpanggap. Hindi na niya hahayaang maulit iyon. Kaya ngayong gabi ay driver lang ang kailangan niya. Wala nang iba. Bahagya nang umiikot ang kaniyang paningin dahil sa nainom na alak. Hindi naman siya lasing ngunit sapat na iyon para maramdaman niyang mabigat ang ka
Sa sulok ng paikot na hagdanan ay kumikislap ang mga ilaw na tila mga bituing ibinagsak mula sa langit. Ang mga taong naroon ay pawang mula sa sampung pinakamakapangyarihang pamilya sa kabisera. Mga apelyidong kayang magpagalaw ng ekonomiya, magpabagsak ng kumpanya, at magdikta ng direksiyon ng lungsod sa isang salita lamang. Ang bawat isa ay isinilang na may pribilehiyo, lumaki sa marangyang buhay, at nasanay na tingalain ng iba. Ngunit sa mismong sandaling lumitaw si Ezekiel ay tila nawalan ng saysay ang lahat ng karangyaan sa paligid. Hindi lang dahil sa kaniyang estado. Kundi dahil siya mismo ay isang presensiyang imposibleng hindi mapansin. Matangkad. Malamig. Tahimik. May bahagyang pagkakahawig siya kay Benedict ngunit doon na nagtapos ang pagkakatulad nila. Kung si Benedict ay parang banayad na hangin ng tagsibol, si Ezekiel naman ay isang gabi ng taglamig, malamig, matalim, at mapanganib lapitan. Ang kaniyang mga mata ay walang emosyon ngunit sapat na iyon upang
Nakahiga si Beatrice sa malambot na kama habang nakatitig sa kisame ng kaniyang silid. Nakabukas nang bahagya ang bintana kaya marahang pumapasok ang malamig na hangin ng gabi na dumadampi sa kaniyang balat na tila sinusubukang patahanin ang kaguluhang bumabalot sa kaniyang isip. Nagkalat ang mahahaba niyang buhok sa unan habang paulit-ulit na umiikot sa kaniyang isipan ang mga sinabi ni Ezekiel noon. Kasalan. Responsibilidad. Pangalan ng pamilya. Hindi pagmamahal. Dahan-dahan niyang ipinikit ang mga mata. Sa mundong ginagalawan nila ay bihira ang tunay na pag-ibig. Kadalasan ay ang mga kasal ay nagsisimula sa pakinabang at nagtatapos sa pagtitiis. Alam niya iyon mula pa noong bata siya. Ngunit sa kabila ng lahat ay naghangad pa rin siyang may kahit kaunting damdamin man lang si Ezekiel para sa kaniya. Kung wala ay bakit si Grace Tan? Sa dami ng babaeng maaaring ipares sa kaniya ng pamilya Mendoza ay bakit iyon ang pinili nito? Ibig sabihin ay may espesyal. May halaga. At
Mahigpit na napapikit si Beatrice habang nanginginig ang kaniyang mga daliri sa paghawak sa manipis na kumot na nasa tabi niya. Sa puntong iyon ay wala na siyang ibang mapagpipilian. Kung nais niyang pakalmahin si Ezekiel at maiwasang tuluyan itong magalit ay kailangan niyang sumunod. Mabagal niyang hinubad ang huling harang sa kaniyang katawan habang pilit tinatakpan ng kumot ang kaniyang sarili. Dumulas iyon sa maputi niyang balat na bahagyang inilalantad ang mahahaba niyang binti at ang makinis niyang collarbone. Kaagad na namula ang kaniyang pisngi, hindi dahil sa hiya lamang kundi dahil sa matinding pakiramdam ng pagkapahiya. Hindi siya kailanman naging ganito kahina sa harap ng isang lalaki. At higit sa lahat ay hindi siya sanay na hawak ng isang tao ang kaniyang emosyon sa ganoong paraan. Mariin niyang itinaas ang tingin kay Ezekiel. “Is this enough sincerity for you, Mr. Mendoza?” Malamig ang tono niya ngunit nanginginig ang dulo ng boses niya. Hindi ibig sab







