MasukKABANATA 10 - Sa Gitna ng Apoy at Lihim
Teaser:
Habang lalong lumalalim ang gabi, isang lihim na email ang matatanggap ni Rafael…mula sa taong may initial na “M.”
Ang laman nito? Isang larawan nina Vicky at… ang ama ni Mariel, na buhay pa pala.
—-----------------------------------------------------------------------------------------------------
“Hindi pa rin kayo natutulog?”
Mahinang boses ni Mariel mula sa veranda. Hawak niya ang mug ng kape, nanginginig ang mga daliri.“Hindi pa,” sa
1. Mariel Vance (Ang Biktima, Ang Arkitekto, Ang Malaya)Papel: Ang bida na naging sentro ng obsesyon nina Billie at Rafael.Ebolusyon: Nagsimula bilang isang inosenteng ulila na naging "contract wife." Dumaan sa matinding sikolohikal na trauma sa Switzerland at Italy, ngunit sa huli ay natagpuan ang lakas na talikuran ang parehong lalaki upang mahanap ang sariling pagkatao.Huling Katayuan: Naninirahan nang payapa sa Batanes. Isang simbolo ng paghilom at pag-asa, na piniling mabuhay nang walang panginoon o tagapagtanggol.2. Billie Vance (Ang Madilim na Arkitekto)Papel: Ang antagonist na naging "anti-hero" sa huli. Ang asawang mayaman, matalino, at obsesya
SPECIAL CHAPTER: Ang Pamana ng GuhoSampung Taon Makalipas.Ang simoy ng hangin sa Batanes ay nananatiling malinis, ngunit para kay Elara Miller-Vance, ang bawat ihip nito ay may dalang mga bulong na siya lamang ang nakakaunawa. Sa edad na dalawampu't lima, dala ni Elara ang kagandahan ni Elena at ang matalas na paningin ni Liam Miller. Siya ay isang arkitekto—hindi ng mga sikretong kulungan o ng mga manipuladong buhay, kundi ng mga istrukturang nagbibigay-silong sa mga batang nawalan ng tahanan.Nakatayo siya sa harap ng Sanctuary of the Void, isang foundation na itinayo niya gamit ang maliit na bahagi ng kayamanang iniwan ni Billie Vance. Hindi niya ito ginamit para sa luho, kundi para sa paghi
EPILOGUE: Ang Huling Arkitektura ng PusoPitong taon na ang lumipas mula nang gumuho ang tore sa Maratea at nilamon ng dagat ang huling hininga ni Billie Vance. Sa loob ng pitong taon, ang mundo ni Mariel ay hindi na dinesenyo ng mga gintong panulat o ng mga blueprint ng kanyang ama. Sa halip, binuo niya ito mula sa mga simpleng bagay: ang amoy ng bagong saing na kanin, ang tunog ng tawa ni Elara habang naglalaro sa dalampasigan ng Batanes, at ang katahimikan ng mga gabing siya lamang ang nagmamay-ari ng kanyang isip.Dito sa dulo ng Pilipinas, kung saan ang mga bahay ay gawa sa matitigas na bato upang makayanan ang pinakamalalakas na bagyo, natagpuan ni Mariel ang kanyang tunay na kuta. Wala nang salamin. Wala nang mga camera. Tanging ang malayang hangin na nagmumula sa P
[Ang Dambana ng mga Sugat]Ang hangin sa Maratea ay humahagupit sa mga luma at batong pader ng kastilyo, dala ang alat ng dagat at ang lamig ng paparating na unos. Sa loob ng Room 404, ang liwanag ng mga kandila ay sumasayaw sa mga mukha ng tatlong taong pinag-isa ng poot, dugo, at isang pag-ibig na kasing-dilim ng gabi.Nakatayo si Billie Vance sa harap ni Rafael, ang dulo ng kutsilyo ay kumikislap sa pagitan nila. Si Mariel ay nakatitig, ang kanyang hininga ay tila nabaon sa kanyang lalamunan. Ang bawat segundo ay tila isang dekada ng paghihirap."Isang huling kontrata, Shadow," ulit ni Billie, ang kanyang boses ay tila isang kaluluwang nanggagaling sa hukay. "Piliin mo. Ang maging mamamatay-tao para sa kanya, o ang panoorin akong bawiin siya sa'yo habambuhay."Hinawakan ni Rafael ang puluhan ng kutsilyo. Ang kanyang mga kamay ay nanginginig—hindi dahil sa takot, kundi dahil sa pagod at sa lason ng selos na unt-unting lumalamon sa kanyang katinuan. Tumingin siya kay Mariel, ang kany
[Ang Pintig ng Obsesyon]Ang gabi sa Sicily ay hindi nagdala ng kapayapaan. Sa halip, ang balitang natanggap ni Rafael ay nagsilbing isang malamig na agos ng tubig na gumising sa kanyang mga natutulog na pangamba. Ibinalita sa kanya ng kanyang mga contact na bagaman natagpuan ang bangkay ni Liam Miller sa ilalim ng guho ng San Pietro, ang bangkay ni Billie Vance ay tila naglaho na parang bula. Isang rescue pod ang nawawala.Sa loob ng villa, ang amoy ng lumang kahoy at namamatay na kandila ay nagbigay ng isang mabigat na atmospera. Dahan-dahang pumasok si Rafael sa silid kung saan mahimbing na natutulog si Mariel sa tabi ni Elara. Pinanood niya ang bawat paghinga ni Mariel. Ang babaeng ito ang kanyang buhay, ang kanyang sentro, ngunit pakiramdam niya ay may isang anino pa ring nakatayo sa pagitan nilang dalawa.Hindi siya makapaniwala. Si Billie—ang lalaking binuo ang isang mala-impyernong laro para lang maangkin si Mariel—ay buhay. At kung buhay siya, alam ni Rafael na hindi ito hihi
[Ang Hibla ng Nakaraan sa Dugo ng Bukas]Ang dagat ay naging isang dambuhalang salamin ng pilak sa ilalim ng madaling-araw. Wala na ang nagngangalit na apoy ng San Pietro; tanging ang usok na lamang na humahalik sa ulap ang nagpapaalala sa impyernong kanilang nilisan. Sa loob ng maliit na life raft, ang bawat pag-alon ay tila isang oyayi na nagpapatulog sa pagod na katawan nina Rafael at Elara.Ngunit para kay Mariel, walang tulog na darating. Nakatitig siya sa kanyang pulso, sa balat kung saan kanina lang ay nakaukit ang katagang Property of Vance. Kahit wala na ang digital na marka, tila nararamdaman pa rin niya ang init nito—isang pasong hindi kayang gamutin ng tubig-alat."Mariel..." mahinang tawag ni Rafael. Bahagya itong gumalaw sa kanyang kandungan. Ang mga sugat nito sa mukha ay nagsisimula nang matuyo, ngunit ang pagod sa kanyang mga mata ay hindi mabubura ng isang gabing pahinga. "Bakit gising ka pa? Malapit na tayo sa rescue point ng The Compass.""Iniisip ko lang..." bulon







