CHAPTER 3

KABANATA 3**

**ISANG PAGPAPLANO ANG LAHAT NG ITO**

Napalawak ang mga mata ni Flora habang nanginginig ang kanyang katawan sa takot. Tumingin siya sa lalaking bumalik na sa kanyang sofa at nakaupo nang komportable, tamad na nagpupurga ng kanyang sigarilyo na para bang walang nangyari.

Umiling siya. Hindi pa rin siya makapaniwalang siya pa rin ang parehong lalaking nangako na mahalin siya hanggang mamatay silang dalawa.

Ngayon, marahas na lamang siya at malupit, ang puso niya ay pinapatnubayan lamang ng kanyang mga hangarin sa yaman at katanyagan.

Hinawakan niya ang mga papeles at humingang malalim.

Sa puntong ito, alam niyang isa na lamang pagpipilian ang mayroon siya; alinman ay piliin niya ang kayamanan ng lolo niya at ipagsapalaran ang buhay niya, o protektahan ang kanyang buhay at mawalan ng kayamanan.

Tiningnan niya ang lalaking hinayaang siluhin ng kasakiman. Dahil alam niyang ang pagpili sa mga shares ng lolo niya ay magiging dahilan ng pagkawala ng buhay niya, sumakit ang lalamunan niya habang tumango siya.

"Fine. Pipirmahan ko na." sabi niya, mahina ang boses.

Walang pag-aalinlangan, kumuha siya ng panulat mula sa kanyang bag at buong tiwalang isinulat ang kanyang lagda.

Sa sandaling kinuha ni Richard ang kasunduan ng diborsiyo, kumurba ang kanyang labi sa isang kontentong ngiti na para bang panalo siya sa habambuhay na tiket sa hindi matatalong kayamanan.

"Mabuti." yumuko siya at malamig na bumulong.

"Ngayon, kung babasahin mo ang kasunduan, makikita mo doon na hindi ka aalis na may kahit isang sentimo mula sa kompanya o sa mansyon. Pangalawa, kailangan mong lumipat mula sa gusaling ito bago o sa ika-12:00 ng tanghali bukas, at hindi ka pwedeng magdala ng kahit ano maliban sa iyong mga damit at iba pang maliliit na gamit." dagdag niya.

Walang tigil na sumusuka si Flora sa sama ng loob, dumadaloy ang kanyang mga luha na parang ilog. Isang mabigat na lamig ang umakyat sa kanyang gulugod habang inaayos niya ang kanyang mga gamit ng gabing iyon. Ang sakit ng lahat ng dinaanan niya mula umaga ay nananatili pa rin sa kanyang isipan, at kinailangan niyang umalis sa bahay at manatili sa isang hotel ng gabing iyon.

Nagpadala siya ng mensahe kay Debby at sa isa niyang malayong tiyahin tungkol sa kasawiang-palad na naganap na nagpawala sa kanya ng kasal, at ngayon ay walang matirhan.

Agad na iminungkahi ng kanyang tiyahin na pumunta siya sa Mexico at manirahan kasama niya.

Nadama niya ang isang alon ng ginhawa na dumaloy sa kanyang katawan. Pagkatapos ng lahat, pagod na rin siyang manatili sa gitna ng parehong mga tao at mga bagay na sumira sa buhay niya.

Bukod pa rito, kung hindi dahil sa paggalang sa huling hiling ng kanyang lolo, matagal na sana niyang kinansela ang kasal niya kay Richard bago pa man ito naganap.

Ang kanyang kawalang-katapatan ay laging halata sa kanyang ugali mula pa noong panahon ng kanilang panliligaw.

Sa isang punto, nagsimulang kumilos si Richard nang parang siya ay pinipilit sa isang relasyong laban sa kanyang kalooban. Pero pinili niyang huwag pansinin ang mga senyales na iyon tuwing naaalala niya ang magagandang araw na ipinangako niya ng langit sa lupa.

Habang naghahanda siyang mag-check out ng umaga, natuklasan niyang wala kahit saan ang kanyang wallet sa loob ng kanyang bag.

'Fuck!' Nalimutan niya ito sa isa sa mga drawer sa mansyon ng mga Wilson.

Kinailangan niyang agad na mag-book ng bangka para dalhin siya pababa sa iisang mansyon na binalaan siyang huwag nang bisitahin muli.

Habang naglalakad siya sa hardin, papalapit sa pilak na binalutan na harap na p***o, napatingin ang kanyang mga tainga sa pag-uusap ng mga pamilyar na boses sa palamigan sa hardin.

Iyon ang mga boses nina Clara at ng kanyang dating biyenan, kasama si Debby.

"Sana kontento ka na, mahal. Buo na ngayong single si Richard. Sana wala ka nang pakiramdam ng pagkakasala?" tanong ni Henya.

Nabigla si Flora sa mga salitang iyon.

Tumiklop siya papalapit para makita nang malinaw ang lahat.

Doon, nakita niyang tumawid ang mga binti ni Debby at namula sa isang kontentong paraan. "Sure, Mama. Nagpasya na rin ang tatay ko na mamuhunan sa Wilson's Swift Holdings. Hindi niya mapigilan ang kanyang kasiyahan nang sinabi kong magiging bahagi na ako ng mga Wilson." Aniya.

"Iyan ang pinakamagandang balitang narinig ko sa mahabang panahon! Mahal ko, sa pamumuhunan ng tatay mo sa kompanya, gagawin nitong hindi mapaglabanan ang impluwensya ni Richard! Alam ko na ikaw ang magiging paborito kong manugang!" Palakpak ni Henya.

"Salamat, Mama." Tumango si Debby nang masaya.

"Napakasaya para sa ating lahat na maging isang pamilya sa wakas, tama? Tiwala kayo sa akin kapag sinabi kong alam ko ang pinakamagandang paraan para maalis ang babaeng iyon!" dagdag ni Clara.

Ipinikit nang mahigpit ni Flora ang kanyang mga mata para pigilan ang mga luhang nagbabantang bumagsak. Naging mabigat ang kanyang mga paa habang tumatalab sa isipan niya ang mga boses.

Ang mga salitang iyon ay tumagos nang higit sa dapat, hindi dahil marahas ang mga ito, kundi dahil hindi niya ito inaasahan.

'Sapat na ang aking pag-iyak. Panahon na para ako'y magpatuloy sa buhay ko.' bulong niya.

Kumurap siya, at lahat ay bumalik sa isipan niya. Ang koneksyon ng mga pangyayari ay hindi na maitatago. Si Clara ang nagmungkahing dumaan sa restawran para kunin ang kanyang paboritong inumin bago sila umuwi.

Iniwan niya sina Clara at Debby para gumamit ng banyo, at sa sandaling bumalik siya at nilagok ang natitira niyang alak, nagsimulang lumabo ang kanyang paningin, hanggang sa magising na siyang hubad sa isang kama ng hotel na walang kahit isang lalaki sa paningin.

'Kaya ito pala lahat ay plano nina Henya at Clara, huh? Gusto nilang hiwalayan ako ni Richard at bigyan ng puwesto si Debby, dahil interesado ang kanyang tatay na mamuhunan sa Wilson's holding.'

Sumakit ang puso ni Flora sa mga salitang iyon at nagsakit ang kanyang mga mata.

Sa sandaling iyon, nawalan siya ng anumang pasensya at lumapit sa kanila, ang kanyang mukha ay puno ng sama ng loob.

Nagulat si Debby, gayundin sina Clara at ang kanyang ina.

Mula sa itsura ng baluktot na mukha ni Flora, alam na nilang matagumpay siyang nakinig sa kanilang pag-uusap. Ngayon, ang tanging pagpipilian nila ay maging malupit at ipakita sa kanya ang kanilang tunay na kulay.

"Oh, kaya may lakas ka pa palang magpakita ng iyong nakasusuklam na mukha dito, huh?" sumbat ni Henya, ang kanyang mga mata ay mapula na parang nagbabagang bakal.

Namewang si Clara na may ngisi, "Huwag masyadong drama, Flora! Akala mo ba magtitiis pa sa iyo ang kapatid ko dahil lang siya'y kasal sa isang mayaman at sunod-sunuran?"

Nangutya si Flora.

'Malikot na anak? Wow! Hindi ba't parehong pamilya ito na laging pumupuri sa akin dahil sa kabaitan ko at kababaang-loob sa kabila ng mayamang pinagmulan ko?' naisip niya sa sarili.

Kay dali palang magbago ng mga tao.

Sila rin ang mga tao na dating nagmamakaawa nang husto nang iminungkahi niyang ipagpaliban ang kasal hanggang siya'y mag-dalawampu't lima. Ang walang tigil na panghihikayat nila dala ng takot na mawala siya sa ibang lalaki ang nagpaisip niyang bumaligtad sa kanyang desisyon, at natapos siyang lumakad sa altar sa edad na dalawampu't dalawa.

Kumurap siya.

"Kaya... pinlano n'yo at ipinit ako, ganun ba? Ano ba ang kasalanan ko para dapat kong danasin ang ganitong kasamaan mula sa inyo?" tanong ni Flora, umiikot ang kanyang ulo sa hindi paniniwala habang tinitingnan ang kanilang walang pagsisising mga mukha.

"Oh, mahal kong Flora..." tumawa si Debby.

"Akala mo ba interesado talaga si Richard sa'yo? Magmulat ka na, bata... Ang gusto lang niya ay ang kayamanan ng lolo mo! At wala ka nang iba kundi hagdan lamang para makaakyat siya sa posisyon ng gobernador sa Wilson's Swift Holdings. Ako ang tunay niyang mahal!" dagdag niya, kinakaway ang kanyang mga daliri sa harap ng mukha ni Flora para ipakita ang mamahaling engagement ring na ibinigay sa kanya ni Richard.

"Mummy, bakit natin pinahihintulutan pa itong sirang ulo na ipakita ang kanyang karumihan dito? Hindi ba't dapat nasa kalye na siya ngayon?" bulyaw ni Clara.

"Sigurado, tama ka." Tumango si Henya.

"Ngayon, umalis ka na dito, Flora! Diborsiyada ka na, at nakasaad na hindi ka na maaaring pumasok dito lagpas ng ika-12:00 ng tanghali." Itinulak siya ni Henya.

Ngumiti si Flora nang may kalamigan.

"Narito lang ako para sa aking pasaporte at mga ID. Kapag nakuha ko na iyon, aalis na ako rito nang tuluyan!" sagot niya.

"Fine. Turuan mo si Clara kung saan mo inilagay iyon, kukunin niya para sa iyo. Kailangan kong umalis ka sa lugar na ito nang kasing layo hangga't kaya mo!" babala ni Henya.

"At ano ang gagawin mo kung hindi ko gagawin iyon?" itinaas ni Flora ang isang kilay.

'Ano?' Iginulong ni Henya ang tingin niya kina Clara at Debby. Sila'y lubos na nagulat sa bigla-biglang tiwala ni Flora sa pananalita.

Kahit noong panahon nila sa high school, alam na ni Debby na si Flora ay marupok at mahina magdesisyon, laging umiiwas sa anumang okasyon na magpapasabak sa kanya sa pagpapalitan ng salita kaninuman.

Nang kunin ni Flora ang kanyang mga ID at bumaling para umalis, sumunod si Debby at marahas na hinawakan ang kanyang braso.

"Flora, tanggapin mo man o hindi. Pinakasalan ka lang ni Richard dahil sa kung ano ang makukuha niya. At sa totoo lang, hindi mo siya karapat-dapat, kahit isang araw man lang!" tawa niya.

Iniyuko ni Flora ang ulo, may bahagyang paitim na kumalat sa kanyang labi habang tinititigan ang babaeng naging kanyang pinakamatalik na kaibigan sa loob ng mahigit isang dekada. Pero ngayon, ang nakasulat sa kanya ay pagkukunwari at pagkamuhi na lamang.

"Wala akong salitang sasayangin sa iyo sa ngayon." sabi ni Flora at sinubukang palayain ang kanyang braso mula sa hawak ni Debby.

"Bumalik ka rito, Flora! Paano mo nagawang lumayo nang hindi sinasagot ang tanong ko?" hinila siya ni Debby pabalik, idiniin ang mahahabang kuko nito nang masakit sa laman ni Flora.

Marahas na lumingon si Flora at itinaas ang kamay para sumampal sa kanya, pero agad na hinawakan ni Debby ang kanyang kamay bago pa ito tumama sa mukha nito. "Sino sa palagay mo ang iyong sinasampal, Flora? Kinuha ko lang ang para sa akin talaga! Ako ang babaeng nakatakdang maging Mrs. Wilson at hindi ikaw!" sigaw ni Debby.

"At hindi ko naman iyon kinokontra. Hindi ba?"

Nagulat si Debby sa biglaang pagpayag ni Flora na bitawan si Richard nang walang gulo.

'Sandali, nagkukunwari ba siya nang sabihin niya sa aking hindi niya ipagpapalit si Richard sa kahit ano? O... mayroon bang nakatago tungkol sa mga Wilson na hindi ko alam?' Iba't ibang masamang iniisip ang kumalat sa isipan ni Debby.

"Kaya nakipagsabwatan ka sa kanila para sirain ang buhay ko kagabi? Kasama si Richard, tama?" hindi na napigilan ni Flora ang kanyang luha, ang sakit ay bumalik na sariwa, sinaksak ang kanyang puso na parang kutsilyo.

Nang makita ang kanyang mga luha, huminga nang maluwag si Debby.

'At least, may nararamdaman pa rin siyang sakit sa isang antas.' naisip niya.

Pero mayroon pa ring bagay sa ekspresyon ni Flora na hindi maunawaan ni Debby.

Well, tiwala siyang hindi kayang lumaban ni Flora, dahil wala na siyang maipagmamalaki sa sarili.

Pero ang mga luhang iyon, kulang pa rin sa sakit.

"Pero kailangan mo pa bang gawin iyon para lang makasal kay Richard?" muling tanong ni Flora.

Iniyuko ni Debby ang ulo patungo kay Flora.

"Oo. Dahil matagal na kaming mahal ni Richard bago ka pa dumating sa larawan. Kahit ang sunog at ang pagbagsak ng kanyang side business ay peke lang. Kailangan ko ng pera noon para ayusin ang buhay ko, dahil ako ang nagbibigay-kasiyahan sa kanya sa kama nitong buong panahon!" idineklara ni Debby.

"Pero sayang naman, Flora. Napirmahan mo na ang diborsiyo. Kaya kahit alam mo na ngayon ang katotohanan, ano pa bang magagawa mo?”