CHAPTER 2

KABANATA 2**

**DIBORSIYO NANG WALANG KAHIT ISANG SENTIMO**

Diborsiyo?

Namutla si Flora, nawalan ng kulay ang mukha niya.

Nabigla ang isip niya sa maluwalhati at pinag-uusapan ng lahat na kasal nila noong nakaraang buwan.

Hindi mapigilang mga luha ang tumulo mula sa gilid ng kanyang mga mata.

"Hindi, Richard, pakiusap makinig ka sa akin. Kaya pa nating ayusin ito! Sumusumpa ako sa Diyos na ako'y walang kasalanan!" Iyak niya, desperado siyang gustong tumakbo palapit sa kanya, pero hindi niya kaya. Hubad pa siya, at wala siyang magawa kundi manatiling nakatakip sa makapal na kumot ng hotel.

Bigla siyang naramdamang tinulak ng isang kamay nang marahas, halos tumama ang ulo niya sa hulihan ng kama.

Si Ma'am Henya iyon.

"Mommy!" sigaw ni Flora, nanginginig ang boses sa takot.

"Wala ka nang karapatang tawagin akong ganyan, ikaw na babaeng nakikiapid!" sumbat ni Henya. "Paano mo nagawang lokohin ang anak ko sa likod niya? Ang layunin mo bang masamang gawin ay dalhin ang kahihiyan sa pamilya ko? Alamin mo, hindi kayang tanggapin ng mga Wilson ang ganitong ugaling malandi! At kailangan mong magbayad nang husto para dito!"

"Mother, tapos na ang lahat!" tuwang-tuwang sabi ni Clara habang mahigpit na hawak ang kanyang cellphone sa dibdib.

"Mabuti." Tumango si Henya na may ngiti na mabilis namang napalitan ng pagkunot ng noo bago siya humarap kay Flora.

"Ngayon, makinig ka sa akin, ikaw na walang-hiyang hayop! Kung alam mo ang mabuti para sa sarili mo, hiwalayan mo na agad ang anak ko, kung hindi, ipapadala ko ang mga litratong ito sa mga sikat na blogger, at kukuha rin ako ng abogado para idemanda ka ng diborsiyo." babala ni Henya.

Sa loob ng pinakabagong modelo ng BMW ni Richard, isang payat na babae ang nakaupo sa passenger seat. Maliit na oval ang mukha niya na may magandang detalyadong mga tampok, ang makinis niyang balat at blonde na mahabang buhok ay nagbibigay-diin sa kanyang kariktan habang mahinang ngumingiti siya, iniikot ang katawan habang hinihintay si Richard na sumakay.

"Richard, matagumpay ba ang plano?" tanong niya.

Ngumiti si Richard, marahang inilagay ang kamay sa makitid na hiwa ng kanyang itim na seda na gown, ang mga daliri niya ay muntik nang madampian ang dulo ng kanyang ari. Marahan niyang iniyuko ang ulo, hinawakan ang likod ng kanyang ulo, at sinimulan siyang halikan nang marahan hanggang naging marahas ito.

Matapos ang mahaba at maalab na halik, hinawakan ni Richard ang mga palad nito at ngumiti habang nakatitig sa mga mata niya. "Sa wakas, makakasal na rin kita, Debby. Kailangan mo lang ng kaunting pasensya para pumirma siya sa diborsiyo." Tiniyak niya.

"Naiintindihan ko naman siya, pero panahon na para kunin ko na ang para sa akin talaga. Ang tagal ko nang hinintay ang sabihin mo ito, Richard." Namimewang na sabi ni Debby, bago itinaas ang ulo para simulan ang isa pang halik.

Nakahiga si Flora sa kama, mahina ang katawan at mapula at malungkot ang mga mata dahil sa sobrang pag-iyak.

Hawak niya ang kanyang telepono, tinatawagan ang numero ni Debby sa ikadalawampu't siyam na beses, ngunit wala pa ring sagot.

Alam niyang nagtatrabaho si Debby sa isang institusyong pananalapi, pero weekend ngayon.

'Hindi ba dapat nasa bahay siya?' naisip ni Flora.

Sa kasamaang-palad, si Debby lang ang tanging kaibigang mapagkakatiwalaan niya sa lungsod. At sa ngayon, siya ang nasa pinakamainam na posisyon para bigyan siya ng balikat na masasandalan.

Patuloy na nakikipagpunyagi si Flora sa kanyang mga iniisip, sinusubukang alalahanin kung paano niya naiwan ang tanawin nina Debby at Clara at natapos na kasama ng ibang lalaki sa isang hotel, ngunit lahat ng kanyang mga pag-iisip ay hindi malutas.

"Ay, tapos na ako!" panaghoy niya.

Sa isang kisap-mata, bumangon siya sa kama at nag-atubiling pinulot ang mga nakakalat na damit sa sahig bago siya lumakad patungo sa banyo.

Doon, tumayo siya sa harap ng salamin at hinawakan ang kanyang ibabang bahagi ng katawan, umiiyak nang malakas sa sakit bago kumuha ng espongha at buong lakas na kinuskos ang sarili.

Sinigurado niyang kuskusin ito nang mahigpit na parang hinuhugasan niya ang kasalanan ng pangangalunya at ang dumi na iniwan ng estrangherong lalaki sa kanyang balat.

Sa paglubog ng araw, bumalik si Flora sa mansyon ng mga Wilson, ang mukha niya ay bahagya pang balisa mula sa insidenteng naganap kaninang umaga.

Nakaupo si Richard sa mahabang sofa, mistulang demonyo na may hawak na paboritong whiskey at isang baso sa harapan niya.

Pinatong niya ang isang binti sa kabila, nakatitig nang matagal sa telebisyon na nagpapalabas ng kanyang paboritong action movie.

Halatang-halata ang galit sa kanyang mga madilim na mata.

Habang lumalapit siya, biglang nagbago ang paghinga ni Richard at nangikil ang kanyang mga daliri, ang kanyang mapulang mga mata ay nakatitig sa kanya na para bang sasakalin niya sa susunod na segundo.

Hindi na kinaya ni Flora na humingi ulit ng tawad. Ang lahat ng nangyari ay isang malaking pagsubok sa kanyang mukha. Alam niyang walang kwenta ang ipaliwanag ang sarili dahil desidido na ang isip niya.

Kumuha siya ng malalim na paghinga at tumigil, marahan at nanginginig ang boses habang nagtama ang kanilang mga mata. "Richard, tinatanggap ko ang diborsiyo, pero gusto kong ibalik ang 40% ng shares ng lolo ko. Maaari mong panatilihin ang natitirang 10% bilang kabayaran ko sa iyo."

'Hmmm.' Kinagat ni Richard ang kanyang itaas na labi.

"Seryoso ka ba? Ito'y para bang isang magastos na biro, Flora." Nangutya siya.

Agad na napalitan ang kanyang ekspresyon ng mas nakamamatay na pagkunot ng noo.

Tiyak, hindi niya kailanman ito papayagan!

Kararaos lang niya sa promosyon bilang gobernador ng Wilson's Swift Holdings matapos pagsama-samahin ang kanilang mga shares.

Dahil dito, kung papayag siyang kunin ni Flora ang 40% ng mga shares, mapapahamak ang kanyang reputasyon at kapangyarihan, at malamang na madidemote siya mula sa posisyon ng gobernador.

Inilagay ni Richard ang kanyang dalawang kamay sa bulsa habang tumatayo, itinuon ang malamig na tingin sa kanya at kinagat ang itaas na labi sa isang demonyong ngiti.

"Seryoso ka ba, Flora?" tuya niya.

"Ano ang nagpaisip sa iyong hihingi ka lang sa akin ng mga shares nang buong tapang at buo-buong sasang-ayon ako sa kondisyon mo?"

"Nilokohan mo ako at pinagtaksilan ang mga panata natin sa altar, pero akala mo ba kaya mo akong iiwan na may 10% lang ng mga shares ng lolo mo?"

"Pero ang 10% ay may halagang mahigit isang milyong dolyar, Richard! Ang mga sharesna ito ay pagmamay-ari ng lolo ko bago siya namatay. Sandali, sinasabi mo bang hindi sapat ang isang milyong dolyar na kabayaran? Bukod pa rito, hindi ako nangaliwa!" Nakiusap si Flora.

Iniyuko ni Richard ang ulo at ngumisi. Dumilim ang kanyang mga mata sa poot habang inilabas niya ang kanyang mga kamay, humakbang paurong at biglang hinawakan ang leeg niya.

Nahirapan siyang huminga at palayain ang sarili sa mahigpit na hawak nito, pero masyado na siyang mahina para makawala.

"Flora, wala ka talagang hiya, ano? Balita... wala kang ibang pagpipilian sa ngayon kundi ang hiwalayan ako! At kung susubukan mong idulog ito sa korte, sinusumpaan ko, mananaisip ka na patay ka na bago pa dumating ang oras na itinakda ng Diyos para sa iyo!"

Nababad sa luha ang mga pisngi ni Flora. Hinawakan niya ang leeg niya, tumingin nang hindi makapaniwala sa matangkad na pigura sa harapan niya.

Ang kanyang nakamamatay na mga mata at malamig na mukha ay naging parang isang ganap na estranghero sa kanya. Hindi niya makapaniwalang siya pa rin ang parehong mapagmahal na lalaking pinuntahan niya sa loob ng apat na taon at napangasawa lamang isang buwan ang nakalipas.

Ang lahat ng kanyang pagmamalasakit at kabaitan ay biglang napalitan ng makasariling mga hangarin at paghahangad ng ambisyosong pag-unlad.

Pero mga shares ito ng lolo niya. Hindi na lang siya puwedeng umalis at iwanan ito sa mga Wilson!

"Richard, hindi ako humihingi ng sobra. Pakiusap, ibalik mo na lang ang mga shares ng lolo ko!" nakiusap siya.

"At ganap na akin na ang mga iyon, Flora. Hindi mo na kayang bawiin ang mga iyon sa akin! Alinman, pipirmahan mo ang mga papeles at aalis, o gagawin kitang mawala nang tuluyan sa mukha ng mundo!" banta niya habang biglang itinulak siya sa sahig, at kumuha ng sobre sa mesa at inihagis ito sa kanya. "Pirmahan mo ito at umalis!" utos niya.

"Hindi ako pipirma ng anuman!" bulalas ni Flora.

'Umaasa ba talaga siyang mawawalan ako ng kasal at wala pa ring maiuuwi?' bulong niya sa sarili.

Iniyuko ni Richard ang likod niya, ang kanyang mga kamay ay nakapatong sa tuhod. Habang nakatitig sa kanyang tiwalang mga mata, bumulong siya, "Kung hindi mo pipirmahan ito, mawawala hindi lang ang mga shares, kundi maging ang iyong dangal at maaaring ang iyong buhay! Pumili nang matalino, mahal kong Flora!"