You Lost Me When You Lost Our Twins

Kabanata 1: Ang buhay at pusong nawasak 

“Ms. Noami Madrigal, kailangan na nating magsagawa ng D&C sa lalong madaling panahon. Patuloy na lumalala ang kondisyon mo. Mayroon na bang dumating na miyembro ng pamilya mo?”

Sa hindi na mabilang na pagkakataon, iyon na naman ang tanong ng nars.

Tahimik na nakaupo si Noami sa wheelchair, nakatitig sa bahid ng dugong kumapit sa kaniyang damit. Dahan-dahan siyang napatingin sa cellphone na mahigpit niyang hawak, umaasang may makita roon na kahit isang mensahe mula sa lalaking ilang ulit na niyang sinubukang tawagan.

Ngunit wala.

Mula nang maipit siya sa mga gumuhong bahagi ng sasakyan hanggang sa maisugod sa ospital, mahigit tatlumpung beses na niyang tinawagan si Lexter Suarez.

Mahigit tatlumpung beses siyang umasa.

At mahigit tatlumpung beses din siyang nabigo.

Sa bawat pagtawag niya, iisa lamang ang natatanggap niyang sagot—abala ang linya.

Gusto niyang umiyak. Gusto niyang isigaw ang sakit na matagal na niyang kinikimkim. Ngunit sa kabila ng lahat, pinilit niyang magpakatatag.

Hindi ba't asawa niya si Lexter?

Hindi ba't anak din nito ang batang ipinaglalaban niya ngayon?

Kaya bakit pakiramdam niya, siya lamang ang nag-iisang taong nagmamalasakit sa kanilang pamilya?

Kanina lamang, sumakay siya ng taxi patungo sa kompanya ni Lexter. Ngunit bago pa man siya makarating, isang pulang Maserati ang bumangga sa sinasakyan niya habang nasa tulay sila.

Sa lakas ng impact, nawalan ng balanse ang taxi at bumulusok sa ilog.

Sa isang iglap, nilamon siya ng malamig na tubig.

Sa loob ng halos dalawang oras, nakipaglaban si Noami upang manatiling buhay habang ang kaniyang katawan ay unti-unting nanghihina. Sa wakas, dumating ang mga rescuer at nailigtas siya. Agad siyang isinugod sa ospital, ngunit huli na ang lahat para sa kaniyang mga anak.

Dahil sa matinding aksidente, nagsimula ang mga komplikasyong nagbanta sa kaniyang pagbubuntis. Nang suriin siya ng mga doktor, wala nang pag-asang mailigtas ang mga sanggol.

Ang kaniyang mga anak.

Ang dalawang munting buhay na hindi pa niya nayayakap, ngunit minahal na niya nang buong puso.

At sa oras na higit niyang kailangan ang asawa, wala ito sa tabi niya.

Hindi niya alam kung alin ang mas masakit—ang pagkawala ng mga anak na pinangarap niyang makasama, o ang mapagtantong kahit sa ganitong kalagayan, hindi pa rin siya kayang piliin ng lalaking minahal niya nang apat na taon.

“Ms. Noami?”

Muling tinawag siya ng nars, dahilan upang bahagya siyang matauhan.

Dahan-dahan siyang nag-angat ng tingin. Namumutla ang kaniyang mukha, nanginginig ang mga labi, at halos hindi na niya maramdaman ang sariling katawan.

“Maaaring abala ang asawa ko,” mahinang sabi niya. Pilit niyang pinatatag ang boses kahit halos hindi na niya mapigilan ang panginginig nito. “Maaari bang ako na lang ang pumirma para sa kaniya?”

Napabuntong-hininga ang nars.

“Pasensya na, Ms. Madrigal. Hindi lamang aksidente ang nangyari sa iyo. Mayroon ka ring pinsala sa ulo, at kailangan ka naming obserbahan nang mabuti pagkatapos ng operasyon. Kailangan naming sundin ang mga kinakailangang proseso bago magpatuloy. Sinubukan na rin naming tawagan ang pamilya mo, pero wala pa ring sumasagot.”

Sandaling natahimik si Noami.

Pagkatapos, bahagya siyang tumango.

“Sige po. Susubukan ko na lang ulit.”

Pinanood niya ang nars na lumayo bago marahang ibinaba ang cellphone sa kaniyang kandungan.

Wala na siyang ibang matawagan.

Wala siyang sinumang maaasahan.

Sa huli, kinuha niya ang kaniyang mahabang itim na jacket at isinuot iyon upang matakpan ang magulong ayos ng kaniyang damit. Plano niyang lumipat sa ibang ospital at humanap ng paraan upang maipagamot ang sarili nang hindi na kailangang maghintay pa sa taong malinaw namang walang balak na dumating.

Habang inilalagay niya ang cellphone sa bulsa, may isang piraso ng papel na sumagi sa kaniyang mga daliri.

Ang resulta ng prenatal checkup niya kahapon.

Matagal niya iyong tinitigan.

Kahapon lamang, may kinabukasan pa siyang pinanghahawakan.

Kahapon lamang, buhay pa ang mga anak niya.

At ngayon, wala na.

Mahigpit niyang kinuyom ang papel bago muling ibinalik sa bulsa. Ayaw na niyang umiyak. Pakiramdam niya, naubos na ang lahat ng luha niya.

Ngunit habang itinutulak niya ang wheelchair patungo sa labasan ng ward, may narinig siyang dalawang nars na nag-uusap sa di-kalayuan.

“Alam mo ba kung sino ang pasyente sa VIP ward?”

“Sino?”

“Si Claire Santos! Ang anak ng pamilya Santos. Napakatalino niya. Kilala siya sa larangan ng pananalapi, teknolohiya, pagsusulat ng senaryo, pagdidirek, at potograpiya. Kasali pa siya sa isang pambansang proyekto sa pananaliksik. Hindi ako makapaniwalang makikita ko siya nang personal!”

“Talaga? Pero bakit siya narito? May nangyari ba sa kaniya?”

“Nasangkot siya sa isang aksidente kaninang umaga. Ang pulang Maserati niya ang bumangga sa taxi ng isa pang pasahero sa tulay. Mabuti na lang at kaunti lang ang pinsala niya. Nang mabalitaan ng nobyo niya ang nangyari, agad itong dumating. Gumamit pa siya ng mga espesyal na serbisyo ng ospital para matiyak na maayos ang pag-aalaga sa kaniya. Magdamag siyang nanatili sa tabi ni Claire.”

Napahinto si Noami.

Parang biglang nawala ang lahat ng tunog sa paligid.

“Ang nobyo niya?” tanong ng isa pang nars.

“Si Lexter Suarez. Ang pinuno ng La Suar

ez Group. Narinig ko pang siya mismo ang nagregalo kay Claire ng pulang Maserati noong kaarawan nito.”

Sa sandaling iyon, tila may kung anong tuluyang nabasag sa loob ni Noami.

Lexter Suarez.

Ang asawa niya.

Ang lalaking mahigit tatlumpung beses niyang tinawagan habang nakikipaglaban siya sa malamig na tubig ng ilog.

Ang lalaking hindi man lamang sumagot nang kailangan niya ito.

Nasa tabi pala ito ng ibang babae.

Ang babaeng naging dahilan ng aksidenteng muntik nang kumitil sa kaniyang buhay—at tuluyang kumitil sa kinabukasan ng kanilang mga anak.

Hindi niya kailanman inakalang ang lalaking pinakasalan niya ay magkakaroon ng ibang babae. Sa kabila ng pagiging malamig nito, patuloy siyang kumapit sa pag-asang balang araw ay matututuhan din nitong mahalin siya.

Ngunit ngayon, malinaw na ang lahat.

Habang siya ay mag-isang nagdurusa sa ospital, ang asawa niya ay abalang nag-aalaga sa babaeng mahal nito.

Kaya pala walang sumagot sa kaniyang mga tawag.

Kaya pala walang dumating upang alamin kung buhay pa ba siya.

Hindi dahil hindi nito alam kung nasaan siya.

Kundi dahil may ibang taong mas mahalaga rito.

Dahan-dahang humigpit ang pagkakahawak ni Noami sa cellphone. Namuti ang kaniyang mga buko, ngunit halos wala na siyang maramdamang sakit.

Sa dulo ng koridor, bumukas ang p***o ng VIP ward.

Agad niyang nakilala ang matangkad na lalaking lumabas mula roon.

Si Lexter.

Nasa tabi nito si Claire, maganda at maaliwalas ang mukha, habang maingat siyang inalalayan ng lalaki papunta sa elevator.

Sa paningin ni Noami, para silang isang perpektong magkasintahan.

At siya?

Isa lamang siyang asawang hindi man lang kayang kilalanin ng sariling mister sa harap ng ibang tao.

Mahigpit niyang hinawakan ang dokumentong nagkukumpirma sa pagkawala ng kaniyang mga anak. Nakatago ang kaniyang nanginginig na katawan sa ilalim ng itim na jacket, ngunit wala itong nagawa upang itago ang sakit na halos hindi na niya kayang dalhin.

Gusto niyang tawagin si Lexter.

Gusto niyang lumapit dito at itanong kung bakit.

Bakit hindi nito sinagot ang mga tawag niya?

Bakit hindi nito sinubukang alamin kung ligtas ba siya?

Bakit, sa lahat ng pagkakataon, palaging ibang babae ang pinipili nito?

Ngunit sa halip na lumapit, kinuha niya ang cellphone at tinawagan ito.

Muli.

Kahit alam niyang maaari na naman siyang mabigo, gusto niyang bigyan ang sarili ng isang huling pagkakataon.

Kahit isang beses lang.

Kahit isang beses lang, gusto niyang marinig ang boses ng asawa niya at malaman kung may natitira pa bang puwang para sa kaniya sa puso nito.

Tumunog ang cellphone ni Lexter.

Saglit itong napatingin sa screen.

Pagkatapos, walang

pag-aatubiling ibinaba ang tawag at ibinalik ang atensyon kay Claire.