Mag-log inHuling Kabanata: Ang Pamilyang Hindi Nagkawatak-watak Lumipas ang maraming taonâmga taong puno ng pagbabago, paghilom, at tahimik na pamumuhay. Ang dating makapangyarihang pangalang ClinthonâVillamonte ay hindi na umaalingawngaw sa industriya⊠ngunit nanatili itong buhay sa isang mas mahalagang paraanâsa puso ng isang pamilya. Sa isang malawak ngunit simpleng lupain sa probinsya, naroon ang isang bahayâhindi kasing engrande ng dati nilang mansion, ngunit puno ng halakhakan at init. Isang araw ng pagtitipon. âDahan-dahan! Huwag kayong tatakbo!â natatawang sigaw ni Rofana habang hinahabol ang kanyang dalawang anak na masayang naglalaro sa damuhan. Hindi na siya ang dating dalagang sugatan at takot. Ngayon, isa na siyang inaâmatatag, maalaga, at puno ng pagmamahal. Sa kabilang banda, abala si Roxiel sa pag-iihaw, kasama ang kanyang asawa. Paminsan-minsan ay napapatingin siya sa mga bata, at hindi mapigilang ngumiti. âHindi ko akalaing darating ako sa ganito,â biro niya. âS
Tahimik ang buong mansion matapos ang insidente. Ngunit sa loob ng silid ng Great Grandmother, hindi katahimikan ang namamayaniâkundi isang mabigat na desisyon. Nakatayo siya sa harap ng bintana, nakatanaw sa madilim na bakuran kung saan muntik nang mawala si Rofana. âIsang balaâŠâ mahina niyang bulong. âIsang bala lang⊠at muntik ko nang mawala ang isa sa kanila.â Marahan niyang ipinikit ang kanyang mga mata, tila pinipigilan ang emosyon na matagal na niyang kinokontrol. âHindi na ito simpleng agawan ng kapangyarihanâŠâ dagdag pa niya. âMay gustong pumatay.â Ilang sandali siyang nanatiling tahimik⊠bago tuluyang nagdesisyon. âKung mananatili silang nasa gitna nito⊠isa-isa silang mawawala sa akin.â Dahan-dahan siyang umupo, saka tinawag ang kanyang sekretarya. âIhanda mo ang linya.â âYes, Madam.â Ilang segundo lang⊠âConnected na po.â Huminga siya nang malalim bago nagsalitaângunit sa pagkakataong ito, iba ang tono niya. Hindi na malamig⊠kundi puno ng bigat at
âROFANAâŠ!â sigaw ng kambal, sabay takbo pababa ng hagdan. Halos madulas si Roxiel sa pagmamadali habang si Clairox naman ay walang lingon-likod na tumakbo palabas ng mansion. Bumungad sa kanila ang duguang katawan ni Rofana na pilit pa ring humihinga, ngunit halos mawalan na ng malay. âBuhay pa siya!â agad na sigaw ni Clairox, lumuhod sa tabi ng kapatid at hinawakan ang kamay nito. âRofana! Makinig ka saâkinâhuwag kang bibitaw!â Bahagyang gumalaw ang mga labi ni Rofana, ngunit walang malinaw na salita ang lumabas. Nanlalamig na ang kanyang katawan. âDalhin siya sa loob! NGAYON NA!â mariing utos ni Roxiel sa mga bodyguard. Mabilis nilang binuhat si Rofana at ipinasok sa loob ng mansion. Halos kasabay nito ay ang pagdating ng personal doctor ng pamilya, na agad na nagmadaling ihanda ang emergency kit. âBullet wound⊠sa likod,â seryosong saad ng doktor habang mabilis na sinusuri ang sugat. âKailangan ko siyang operahan agad. Hindi pwedeng maantala.â âGawin mo ang lahat,â malamig n
âSa sobrang bait nâyo, Mama⊠paano kayo makakapili ng mas karapat-dapat na mamuno sa CVC? âCLINTON VILLAMONTE CROWNâ?â tanong ni Rofana, bakas sa boses niya ang halong pagdududa at pagtataka. Bahagyang tumigil ang ina niya sa paghinga, saka marahang tumingin sa kanya. Hindi agad sumagot, parang sinusukat muna ang bigat ng tanong na iyon. âPagdating sa bagay na âyan, anak,â mahinahon niyang sagot, âwala akong pinapanigan.â Sandaling katahimikan ang bumalot sa silid. Tanging mahihinang yabag ng mga tao at paghinga ang maririnig. âUhmm⊠okay, Mama,â tugon ni Rofana na pilit pinapakalma ang sarili. âLalabas na muna ako at magpapahangin,â dagdag niya bago bahagyang tumalikod. Tumango lamang ang Great Grandmother, mabigat ngunit kalmadong tingin ang ibinigay sa kanya. Parang may gusto pa siyang sabihin, ngunit pinili niyang manahimik. Si Roxiel at Clairox naman ay tahimik na ring tumayo at umakyat sa kanilang mga silid. Ang buong mansion ay muling binalot ng katahimikan, tanging ilaw
âAng bait mo, Mama⊠hindi ba dapat pinarusahan mo si Amando sa ginawa niya?!â saad ni Rofana, bakas sa boses niya ang hindi mapigilang inis at pagkalito. Tahimik sandali ang paligid. Parang ang hangin sa loob ng silid ay biglang naging mabigat, ramdam ang tensyon sa pagitan ng mga naroon. Nakatingin si Rofana sa kanyang ina, naghihintay ng kahit anong senyales na galit, o pagkadismaya, o kahit simpleng pagsang-ayon sa kanya. Ngunit ang ina niya ay kalmado lamang. Mahinahon ang mga mata, at tila ba mas marami siyang alam kaysa sa sinasabi niya. âHindi na kailangan, anak,â sagot ng kanyang ina sa mahinang tinig. âNag-iisa kong matalik na kaibigan ang mama niya. Ang papa naman niya ay isang mapagkakatiwalaang bodyguard ng iyong ama noon. Kaya bakit kailangan pa natin siyang parusahan?â Napakurap si Rofana. Parang mas lalo siyang hindi naliwanagan sa sagot na iyon. âKahit na, Mama,â giit niya, mas tumitindi ang emosyon sa bawat salita. âIba ang anak sa magulang. Nagkasala siya. Dapat
Hindi nagtagal⊠unti-unting bumagal ang takbo ng sasakyan. Napakunot ang noo ni Drick. âAmando⊠saan tayo pupunta?â mahinang tanong niya. Ngunit hindi siya ang nagmamaneho. Sa unahanâ isang driver ng Villamonte ang tahimik na nakatuon sa daan. Walang imik. Parang may malinaw na utos na sinusunod. Sandaling napatingin si Amando sa rearview mirror, ngunit hindi pa rin siya nagsalita. Hanggang saâtuluyan silang huminto. Hindi kalayuan sa Villamonte Mansion. Dahan-dahang bumukas ang malaking bakal na gate sa kanilang harapan. Parang kusang sumalubong sa kanila. Napalingon sina Lyka at Drick. At sa sandaling iyonâ tumambad sa kanila ang isang napakalawak na mansion. Tahimik. Marangya. At tila matagal nang naghihintay. âAmando⊠anong lugar âtoâŠ?â mahina at naguguluhang tanong ni Lyka. Hindi pa rin sumagot si Amando. Bahagya lang siyang sumandal sa upuan, ngunit nanatiling matalim ang kanyang tingin sa labas. Ipinasok ng driver ang sasakyan sa loob ng gate. Maingat. P
âNânawawala ang sanggolâŠâ Nanginginig ang boses ng driver habang pawis na pawis na nililibot ng kanyang mga mata ang paligid ng driveway. Nanginginig ang kanyang mga kamay habang mahigpit na hawak ang susi ng sasakyan. âPapatayin ako ng Don kapag nalaman niya âtoâŠâ halos pabulong na sabi niya, n
Mula nang araw na iyon, tuluyan nang nagbago ang takbo ng buhay nilaâlalo na ang araw-araw na eksena sa loob ng bodega. Unang linggo ng paglilihi pa lamang, ramdam na ramdam na ni Drick ang comedy na hatid nito. âHaaaay⊠mahal?â biglang tawag ni Lyka bandang hatinggabi, habang himbing na himbing
Biglang tumigil muli ang sasakyan, halos ilang metro na lamang ang layo mula sa mansyon ni Don Integrio. Sa biglaang paghinto, muntik nang mapamura si Drick sa isip habang napahigpit ang kapit niya sa bubong, pilit pinipigilan ang sarili na dumulas o makagawa ng kahit kaunting ingay. Huwag ngayon
Sa mga sumunod na araw, mas lalo nilang naramdaman ang katahimikan ng Isla Molave. Walang ibang yapak sa buhangin kundi sa kanila lang. Walang ingay ng tawanan ng kapitbahay. Walang sigaw ng mga mangingisda sa umaga. Tanging hampas lang ng alon at huni ng hangin sa mga puno ng niyog ang mar


![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




