LOGINKABANATA 48 “Elena…” Hindi ako makapagsalita. Nakatayo lang ako habang nakatingin sa lalaking matagal nang nawala sa buhay namin. Marcus. Ang tunay kong kapatid. Ang taong akala ko ay patay na. Pero narito siya. Buhay. “Marcus…” Dahan-dahan siyang lumapit. Pero agad na humarang si Adrian sa pagitan namin. “Don’t come any closer.” Napatingin ako kay Adrian. “Why?” Hindi siya sumagot. Tumingin naman si Marcus sa kanya. “Still protecting her?” “Stay out of this.” Napangiti nang mapait si Marcus. “That’s exactly what you told me three years ago.” Napatingin ako sa kanilang dalawa. “Three years ago…” May kung anong bigat sa boses ni Marcus. “That’s when everything changed.” Lumapit ako kay Marcus. “Tell me what happened.” Tumingin siya kay Adrian. “He knows.” “Then let him speak.” Tahimik si Adrian. “Adrian.” Hindi siya gumalaw. “Tell me.” Sa wakas, huminga siya nang malalim. “Marcus was investigating your father’s death.” Napatigil ako. “My father’s de
KABANATA 47“Sofia!”Tumakbo ako palabas ng silid.“Elena, wait!”Narinig ko ang sigaw ni Adrian sa likod ko, pero hindi ako huminto.Mabilis akong tumakbo sa hallway.Madilim.Tahimik.At may amoy ng pulbura sa hangin.“Sofia!”“Elena!”Narinig ko ang boses niya mula sa kabilang bahagi.Sinundan ko iyon.Pagdating ko sa dulo ng hallway, nakita ko siyang nakatayo sa harap ng isang lalaki.May hawak itong baril.“Sofia!”Napatingin siya sa akin.“Run!”Biglang itinaas ng lalaki ang baril.Pero bago pa siya makaputok, may humila kay Sofia palayo.BANG!Tumama ang bala sa dingding.“Get down!”Si Adrian.Hinila niya ako pababa habang si Daniel naman ay sumugod sa lalaki.Nag-agawan sila.Bumagsak ang baril sa sahig.Tumakbo si Sofia papunta sa akin.“Elena!”Yakap agad ako sa kanya.“Sofia, are you okay?”Tumango siya habang umiiyak.“I’m okay.”“Who is that man?”Hindi siya sumagot.“Who?”Tumingin siya sa likod namin.Nakahandusay ang lalaki sa sahig.At si Daniel ang nakatayo sa tabi
KABANATA 46“I’m Daniel.”Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko ang sinabi niya.Daniel.Hindi Lucas.Hindi ang kapatid na buong buhay kong pinaniniwalaang Lucas.Daniel.“Then why did everyone call you Lucas?”Tumingin siya kay Adrian.“Because that’s the name I was given when I was hidden.”Napatingin ako kay Adrian.“You knew?”Dahan-dahan siyang tumango.“Yes.”“Then why did you tell me his name was Lucas?”“Because that’s the name that kept him alive.”Hindi ko maintindihan.“So my brother has been living under a fake name?”“Yes.”“Why?”Tahimik si Adrian.Si Daniel ang sumagot.“Because someone was looking for me.”“Who?”“Your father’s enemies.”Napayuko ako.“Again, my father.”Pakiramdam ko, kahit saan ako tumingin, palaging bumabalik sa kanya ang lahat.“What did he do?”Daniel looked at me.“He made enemies.”“That’s not an answer.”“He knew people would come after his family.”“Then why didn’t he protect us?”Daniel didn’t answer.Instead, he looked at Gabriel, who was
Chapter 45Hindi ako makagalaw.Nakatayo lamang ako habang nakatingin sa dugo sa sahig.“Lucas…”Hinawakan niya ang braso ko.“Don’t.”“Nasaan si Gabriel?”Umiling siya.“Hindi ko alam.”“Pero kasama ko siya.”“I know.”“Then where did he go?”Tumingin siya sa madilim na hallway.“He wasn’t supposed to bring you here.”Napakunot ang noo ko.“Ano ang ibig mong sabihin?”“Someone changed the plan.”“Who?”Hindi siya sumagot.“Lucas, please.”Tumingin siya sa akin.“I’ve been waiting for you.”Napaluha ako.“Buong buhay kitang hinahanap nang hindi ko alam na mayroon pala akong kapatid.”Dahan-dahan siyang ngumiti.“I know.”“Bakit hindi ka nagpakita?”“Because Dad told me never to.”Nanlamig ako.“Dad?”Tumango siya.“Our father.”Napahawak ako sa dibdib ko.“Alam niyang buhay ka?”“Yes.”“Then why did he tell me you were dead?”Tumahimik si Lucas.“Because he wanted to protect you.”Napailing ako.“Everyone keeps saying they’re protecting me.”Tinitigan ko siya.“But no one ever asks m
Chapter 43Binuksan ko ang pinto.Pero walang tao.Tanging malamig na hangin ang sumalubong sa akin.“Sofia?”Lumabas ako ng bahay.Tahimik ang paligid.Walang ilaw.Walang sasakyan.Walang kahit anong bakas ng taong nagsalita.“Elena!”Hinawakan ni Adrian ang braso ko at agad akong hinila pabalik.“Don’t go outside.”“Pero narinig ko si Sofia!”“I know.”“Boses niya iyon.”“I know.”Napatingin ako sa kanya.“Then why aren’t you doing anything?”Hindi siya sumagot.Biglang may nahulog mula sa itaas ng pinto.Isang maliit na sobre.Napayuko ako at pinulot iyon.May pangalan ko sa harap.ELENA.Binuksan ko.Isang papel lang ang laman.Tatlong salita.COME TO THE HOUSE.Napatingin ako kay Adrian.“Anong bahay?”Alam na niya ang sagot.“The old house.”Napailing si Gabriel.“Hindi tayo puwedeng pumunta roon.”“Why?”“Dahil iyon ang gusto nila.”“Maybe they want us there because Sofia is there.”“Or because they want to kill us.”Natahimik ako.Hindi ko alam kung alin ang mas nakakatakot.
Chapter 44Matagal kong tinitigan ang mensahe sa cellphone ni Adrian.IF ADRIAN COMES WITH YOU, LUCAS DIES.Paulit-ulit kong binasa iyon.Parang sa bawat segundo, lalo akong nahihirapang huminga.“Give me the phone.”Hindi ko agad ibinigay kay Adrian.“Who sent this?”“I don’t know.”“Liar.”Napatingin siya sa akin.“Hindi ako nagsisinungaling.”“Then why do they know exactly what will hurt you?”Tahimik siya.“Lucas.”Tumango siya.“Alam nilang mahalaga sa akin si Lucas.”“Hindi lang iyon.”Napatingin ako sa kanya.“Then what?”Huminga siya nang malalim.“Alam nilang pupunta ako kapag ikaw ang nasa panganib.”Natahimik ako.Kaya pala.Hindi lang si Lucas ang ginagamit nila.Ginagamit din nila ako laban kay Adrian.“Then I won’t let you come.”Agad siyang umiling.“No.”“I have to.”“Hindi ka pupunta roon nang mag-isa.”“Lucas’s life is at stake.”“Exactly.”Lumapit siya sa akin.“Kung pupunta ka roon nang walang proteksyon, baka hindi na kita makita muli.”“Pero kung sasama ka, baka







