ANG PAGHIHIGANTI Inalok Ako ng Asawa ng Aking Matalik na Kai

ANG PAGHIHIGANTI Inalok Ako ng Asawa ng Aking Matalik na Kai

last updateLast Updated : 2026-11-14
By:  Nayko AyasameUpdated just now
Language: Filipino
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
80Chapters
494views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

“Siya pa rin.” Tatlong salita lamang. Ngunit iyon lang ang kinailangan upang gumuho ang mundong maingat kong binuo sa loob ng limang taon. Hindi man lang umiwas ng tingin si Zane nang sabihin niya iyon. Sa loob ng dalawampung taon, ako ang laging nasa gilid—ang maaasahang anino ng maningning na si Jovienne. Inilibing ko nang malalim ang nararamdaman ko para kay Zane at inamin ko lamang ang mga iyon matapos umalis si Jovi ng bansa at iwan siyang wasak ang puso. Bumuo kami ng buhay. Isang pagsasama. At naniwala akong iyon na ang magiging masayang wakas ko. Ngayon, bumalik na si Jovienne, at nawala ang lahat ng ilusyon. Ang lalaking minahal ko ay hindi pala ako tunay na minahal. Isa lamang akong kapalit. Habang gumuho ang mundo ko, ang huling taong inaasahan kong magbibigay sa akin ng ginhawa ay ang asawa niya—isang lalaking kasing lamig, elegante, at makapangyarihan. Nakita ni Vance sa mga mata ko ang parehong pagtataksil na nakikita niya sa mga mata ng sarili niyang asawa. Lumapit siya at bumulong nang mapanganib. “Nabubuhay sila sa nakaraan. Gawin nating paghihiganti ang isa’t isa. Ano sa tingin mo, Nerissa?” Dapat akong lumayo sa kanya. Ngunit nang tumingin ako sa kanyang mga mata at makita roon ang parehong sakit at kahihiyan na nararamdaman ko, hindi **“hindi”** ang sagot na namuo sa aking mga labi. Isa itong nakakatakot ngunit nakapupukaw na tanong. “Ano,” bulong ko, kahit mas matatag ang tinig ko kaysa sa nararamdaman ko, “ang nasa isip mo?”

View More

Chapter 1

Kabanata 1 — Dahil Bumalik ang Kanyang “Siya”

 

Ang ikalimang anibersaryo ng kasal namin ang araw na nalaman kong hindi kailanman tumigil ang asawa ko sa pagmamahal sa kanya. Pero kung tutuusin, dapat mas maaga ko pa iyong napagtanto.

Unang buwan pa lamang ng pagsasama namin nang una kong marinig na pabulong niyang binigkas ang pangalan niya. Nakatayo ako noon sa kusina, may hawak na baso ng tubig habang nag-iimpake siya sa kuwarto para sa honeymoon namin. Narinig ko ang panginginig sa boses niya. Ang mahina at desperadong paraan ng pagbigkas niya sa pangalang “Jovi” ay nagpabigat sa sikmura ko dahil pamilyar sa akin ang ganoong tono. Narinig ko na iyon noon, noong labing-pitong taong gulang kami. Noong siya pa ang mahal niya.

Matagal akong nanatiling nakatayo roon, pilit kinukumbinsi ang sarili kong mali lang ang pagkakarinig ko. Na nagiging paranoid lang ako. Sinabi ko sa sarili kong ngayong kasal na kami, unti-unti rin siyang makaka-move on at matututong sa akin lamang tumingin. Hindi na niya muling binanggit ang pangalan ni Jovi sa harapan ko, kaya itinuring kong patunay ang katahimikang iyon na nagsisimula na siyang gumaling.

Hindi pala.

Kahit pagkatapos naming ikasal, nakikita ko pa rin ang lungkot sa mga mata niya tuwing akala niyang hindi ko siya tinitingnan. Ang tahimik na dalamhati ng isang lalaking nawalan ng taong minsan niyang inakalang buong mundo niya.

Akala ko, kalaunan ay matutulungan siya ng pagmamahal at presensya ko na muling mabuo. Kaya nagsikap akong maging mabuting asawa—ang taong lagi niyang mauuwian habang unti-unti niyang tinatanggap ang pagkawala ng babaeng minahal niya.

Hindi ako kailanman naging mahusay magluto, pero patuloy kong pinag-aaralan ang mga paboritong recipe ni Jovi dahil paborito rin iyon ni Zane. Hindi ko namamalayan, unti-unti ring napuno ng mapupusyaw na kulay ang wardrobe ko, katulad ng mga damit na dati niyang isinusuot.

Kahit wala na siya, sinusubukan ko pa ring maging isang taong maaari niyang mahalin.

Magkasintahan sina Jovi at Zane mula pa noong high school. High school sweethearts sila, habang ako naman ang matalik na kaibigang tahimik na nagmamahal sa kanya mula sa anino, pinapanood silang maging masaya.

Pero hindi nagtagal ang kaligayahan nila.

Pitong taon na ang nakalipas nang pakasalan ni Jovi ang tagapagmana ng bilyonaryong pamilyang Blackwood. Noon ko rin unang nakilala ang asawa niya—ang lalaking iniwan niya kay Zane.

Si Vance Blackwood.

Ang tagapagmana ng Blackwood Empire.

Malamig pa rin ang champagne na hawak ko. Binili ko iyon ilang linggo na ang nakalipas at itinago sa pinakalikod ng refrigerator. Ilang beses kong inisip ang magiging mukha ni Zane kapag inilabas ko iyon.

Limang taon na, Zane. Naniniwala ka ba?

Sa halip, pagpasok ko sa sarili naming bahay, agad akong tumawag.

“Zane? Maaga akong nakauwi.”

Katahimikan.

Pagkatapos ay may narinig akong mahinang tunog. Isang hingal, marahil. O pigil na tawa.

Muntik nang mahulog ang bote ng champagne sa kamay ko. Nasalo ko iyon bago tuluyang mabasag, pero parang may bumagsak na sa loob ng dibdib ko.

Kilala ko ang katahimikang iyon.

Kilala ko ang ganoong tunog.

Narinig ko na iyon noon, noong high school, tuwing pumapasok ako sa garahe at naaabutang magkadikit sila sa likod ng kotse ni Zane.

Lumakad ako patungo sa p***o ng kuwarto namin. Nanginginig ang tuhod ko.

Bahagya lamang itong nakabukas.

Pero sapat na iyon para makita ko ang lahat.

Una kong nakita ang likod ni Zane. Pamilyar ang hugis ng kanyang balikat. Ang maliit na nunal sa kaliwang balikat niya—iyong dati kong hinahalikan kapag inaantok siya, iyong sinusundan ko ng daliri sa dilim.

Ngayon, gumagalaw iyon sa ritmo na pamilyar sa akin.

Isang ritmong akala ko ay para sa akin.

Pagkatapos ay nakita ko ang mga binti niyang nakapulupot sa kanya, ang mga daliring may pulang pintura na kumikibot sa mga kumot na kami mismo ang pumili. Kumalat ang blondeng buhok sa unan ko. Amoy lavender pa rin ang punda, dahil iyon ang detergent na binili ko nang sabihin ni Zane na nakatutulong iyon sa pagtulog niya.

Tumanggi ang utak ko na unawain ang nakikita ng mga mata ko.

Kuwarto ko ito.

Asawa ko siya.

Mga kumot na pinili ko dahil gusto niya ang malambot na cotton.

At ang babaeng nasa ilalim niya ay ang taong ilang taon kong pilit na iniiwasang ikumpara ang sarili ko.

Wala nang puwedeng ipagkamali.

Wala nang dahilan para pagtakpan pa ang katotohanan.

Halos hindi ko namamalayan, kinuha ko ang telepono ko. Hindi ko maalalang binuksan ko iyon. Hindi ko rin maalalang pinindot ko ang camera.

Sobrang panginginig ng mga kamay ko kaya malabo ang unang kuha, pero kumuha ako ng isa pa.

Sa mahinang tunog ng camera, biglang dumilat si Jovi.

At sa mga mata niya, nakita ko ang sandaling napagtanto niyang nahuli siya.

Kasunod noon ang takot.

Ang pagkataranta.

Bahagyang kumibot ang kamay ko. Naramdaman ng mga daliri ko ang wedding ring sa kamay ko.

“Shit!” Agad niyang hinablot ang kumot, nanginginig ang mga kamay. “Nerissa—”

Napalingon si Zane.

Pawisan ang mukha niya, nakadikit sa noo ang buhok. Mainit pa ang pamumula sa kanyang pisngi. Tumingin siya sa akin, at nakita kong unti-unting nawala ang kulay sa mukha niya.

Parehong-pareho iyon ng tingin niya pitong taon na ang nakalipas, nang sabihin ni Jovi na pakakasalan niya si Vance Blackwood at ako ang yumakap kay Zane habang tuluyan siyang bumagsak, umiiyak para sa babaeng piniling iwan siya.

Doon dapat ako sumigaw.

Gusto kong sugurin sila. Gusto kong maramdaman nila kahit kaunti ang sakit na ibinigay nila sa akin.

Pero hindi ko ginawa.

Hindi ko kaya.

Tumangging gumalaw ang katawan ko, at napakahigpit ng pagkakahawak ko sa bote ng champagne na nanakit ang mga buko ko. Alam kong kapag nanatili pa ako roon nang isang segundo, babagsak ako o may gagawin akong hindi ko na mababawi.

Kaya pinilit kong igalaw ang mga paa ko at lumabas bago pa maging mas malala ang galit at kahihiyang kumukulo sa loob ko.

“Nerissa, sandali!”

“Hindi iyon ang iniisip mo!”

“Pakiusap, hayaan mong ipaliwanag ko!”

Pero alam ko na ang mangyayari kapag nanatili ako.

Magpapaliwanag sila. Hihingi sila ng tawad. At hindi magtatagal, makikinig na naman ako sa kung anong dahilan para kumbinsihin ang sarili kong hindi ganoon kasama ang nakita ko.

Limang taon akong naghanap ng mga dahilan para kay Zane.

At ang pinakanakakatakot ay alam kong kahit ngayon, may bahagi pa rin sa akin na gustong maniwala sa kanya.

Hindi ko siya maaaring bigyan ng pagkakataong iyon.

Kaya umalis ako.

Sa kusina, nakita ko ang isa pang bote ng champagne. Iyon ang binuksan niya noong umaga, bago dumating ang text ni Jovi.

She’s in trouble. She’s our best friend. You understand.

Naiintindihan ko.

Lubos.

Tinanggal ko ang takip ng bote ko at ibinuhos ang champagne ng anibersaryo namin sa lababo. Pinanood kong umikot ang likido at tuluyang mawala—katulad ng limang taon ng pag-asang iningatan ko sa puso ko.

Ilang segundo lang, nawala ang lahat.

Ibinagsak ko ang bote sa lababo. Tumama iyon nang malakas ngunit hindi nabasag.

Kinuha ko ang mga susi sa kawit, muntik ko pang mabitawan dahil nanginginig pa rin ang mga kamay ko, at nakarating ako sa pintuan nang hindi lumilingon.

Pagkasara nito sa likuran ko, saka tuluyang pumatak ang mga luha ko.

Sumandal ako sa p***o, hinihingal, ngunit nang marinig ko ang mga yabag mula sa loob, itinulak ko ang sarili ko palayo at mabilis na naglakad patungo sa kotse.

Kailangan ko ng lugar kung saan makahihinga ako.

Kailangang malayo ako sa mga guho ng buhay ko.

Nagmaneho ako nang isang oras, marahil dalawa, habang lumalabo ang mga ilaw ng kalsada sa harapan ko at sunod-sunod na bumabalik ang mga alaala na limang taon kong pinanghawakan.

Ang mga sumpa namin sa kasal.

Ang tawa ni Zane nang matisod ako sa beach noong honeymoon namin.

Ang unang anibersaryo namin nang masunog niya ang manok at matawa bago kami umorder ng pagkain.

Naalala ko rin kung paano ako humiga sa tabi niya pagkatapos noon, ang mainit niyang hininga sa leeg ko habang bumubulong siya,

“Salamat sa paghihintay sa akin. Pangako, pasasayahin kita.”

Ngayon, parang kasinungalingan na ang mga salitang iyon.

Bawat isa.

Naging higit pa ba talaga ako sa babaeng naiwan matapos siyang umalis?

Binuksan ko ang radyo, umaasang kahit ano ay makapagpapatahimik sa mga iniisip ko, ngunit ang unang kantang tumugtog ay tungkol sa habang-buhay.

Pinalitan ko ang istasyon.

Isa na namang love song.

Napatawa ako nang mapait bago muling tumulo ang mga luha ko.

Pagkatapos ay may isa pang alaala na sumagi sa isip ko.

Mas maaga noong araw na iyon, tinanong ako ni Vance Blackwood, ang bago kong boss, kung alam ko kung nasaan ang asawa niya.

Magalang akong ngumiti noon.

Sinabi kong hindi ko siya nakita.

Naawa pa nga ako sa kanya.

Isang asawang naghahanap sa kanyang asawa.

Ngayon, napatawa ako, kahit basag ang tunog nito.

Hinahanap pala niya ang asawa niya habang nasa kama ko ang babaeng iyon kasama ang asawa ko.

Huminto ako sa gilid ng kalsada.

Nanginginig pa rin ang mga kamay ko, ngunit matatag ang boses ko nang tawagan ko ang main line ng kumpanya. Ang sekretarya niya ang sumagot.

“Lydia, si Nerissa Sullivan ito mula sa R&D. Nasa akin ang final numbers para sa Harrington project na gagamitin ni Mr. Blackwood sa board call. Secure file ito. Kailangan ko ang direct line niya para maipadala ko.”

“Ang protocol po ay sa shared drive iyon ipadala, Ms. Sullivan,” maingat niyang sagot.

“Magdudulot ng delay ang protocol, at sinabi mismo ni Mr. Blackwood na hindi niya kayang magkaroon ng delay. Gusto mo bang ikaw ang managot sa delay na iyon?”

Nanatili siyang tahimik.

Pagkatapos ay narinig ko ang mahinang pag-click.

Ibinigay niya sa akin ang numero.

Matagal kong tinitigan ang screen ng telepono ko.

Sa unang pagkakataon nang gabing iyon, napagtanto kong hindi ko kailangang ako lang ang masaktan dahil sa ginawa nila.

Nasa ibabaw ng call button ang daliri ko.

Pero ang makipag-usap sa kanya—ang marinig ang boses niya—ay parang napakalaki at napakatotoo.

Hindi ko iyon kayang gawin.

Kaya nag-type na lang ako ng text at ikinabit ang litratong kuha ko kanina.

“Mr. Blackwood. Nasa bahay ko ang asawa mo kasama ang asawa ko. Akala ko dapat mong malaman. — Sullivan.”

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

To Readers

Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang  manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.


No Comments
80 Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status