Share

ANG SEREMONYA NG PAGPAPAKASAL

Penulis: Sam Nixon
last update Tanggal publikasi: 2026-11-16 18:10:06

Tahimik na nakaupo si Lucien, bahagyang nakapikit ang mga mata habang nakatitig sa naglalagablab na apoy sa pugon ng kanyang silid. Kumakabog sa sakit ang kanyang pilay at wasak na binti, dahilan upang bahagya siyang mapangiwi nang baguhin niya ang kanyang pagkakaupo.

Kahit ilang taon na ang lumipas, patuloy pa ring sinusubukan ng dugo niyang lobo—kasama ang mga natitirang kapangyarihan niya bilang isang Alpha—na pagdugtung-dugtungin at pagalingin ang kanyang wasak na binti.

Naghintay siya na maramdaman ang init ng apoy. Umaasa siyang matutunaw nito ang lamig sa kanyang puso, ngunit hindi nangyari iyon. Hindi kailanman nangyari.

Ibinaba niya ang tingin sa kanyang binti. Makikita roon ang mga baluktot at patayong pilat na umaabot mula sa kanyang hita hanggang sa kanyang binti.

Biglang bumukas ang p***o, at mabilis na ibinaling ni Lucien ang kanyang tingin doon.

Kumikislap ang galit sa kanyang mga mata dahil sa pagkaabala sa kanya, ngunit agad din niyang pinigilan ang kanyang emosyon. Hindi na siya ang dating Lucien.

“Bakit hindi ka kumatok?” singhal ni Lucien. Matalim at malamig ang kanyang tingin habang nakatitig sa dati niyang tapat na tauhan at nakababatang kapatid sa pack.

“Bakit ko naman gagawin iyon?” natatawang sagot ni Alder na may nakakalokong ngiti. “Tumayo ka na, Lucien. Dumating na ang mapapangasawa mo,” utos niya.

Kumurap si Lucien at nanlaki ang kanyang mga mata sa gulat. Hindi siya nakapagsalita. Hindi naman niya kailangang sumagot. Hindi ito ang pinili niya. Sapilitan itong ipinataw sa kanya ng sarili niyang Clawhold. Tiniyak ng kanyang kapatid—ang bagong Alpha—na mangyayari iyon.

“Mas maliit siya kaysa sa inaasahan ko,” komento ni Alder. “Pero maganda naman siya para sa isang Walang Dugo. Baka magustuhan mo pa siya—kung gusto mo nga lang ang mga babaeng wasak na rin.”

Napatawa siya sa sarili niyang sinabi. Kitang-kita sa kanyang mga mata ang pangmamaliit habang nakatingin siya sa nakatatandang kapatid.

Mahigpit na nagngalit ang mga panga ni Lucien. Iniwas niya ang tingin sa kanyang kapatid at sa mapanuyang ngiti nito.

“Tapusin na lang natin ito,” mahina niyang bulong.

Pagkasabi niyon, tumayo siya nang tuwid at buong tangkad. Sa kabila ng tumitibok sa sakit niyang binti, humakbang siya patungo kay Alder.

Ngumiti si Alder. Saglit na nanatili ang kanyang tingin sa wasak na binti ng kanyang kapatid bago muling ibinalik ang atensyon sa masakit na ekspresyon sa mukha nito.

“Sumunod ka sa akin, Lucien,” utos niya. “Ayusin muna natin ang hitsura mo para sa mapapangasawa mo.”

Napatawa siya, saka maringal na pumihit at lumabas ng silid.

Isang ganap na kalokohan ang tinatawag nilang “seremonya.”

Inalis ang lahat ng tao sa Clawhold, at sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, nilinis ang bakuran.

Dahan-dahang bumabagsak ang niyebe mula sa matataas na kabundukan, tinatakpan ng puting niyebe ang buong bakuran. Kabaligtaran naman nito ang mga pulang rosas na nakakalat sa paligid.

Naroon na ang magiging asawa niya, si Aria.

Pinagmasdan ni Lucien ang mga katangian nito. Marupok at maliit si Aria, ngunit hindi naman kasingliit ng sinabi ng kapatid niya. Gayunpaman, kung ikukumpara sa halos pitong talampakang tangkad niya, talagang maliit ito.

Mahaba at kulot ang kulay-pilak na buhok nito na may bahid ng blond. May mga matang tila puno ng paghihirap, at mayroon din itong mga pilat.

Sandali... Mga pilat?

Nanlaki ang mga mata ni Lucien habang nanatili ang kanyang tingin sa mga nakalitaw na bahagi ng katawan nito—sa mga braso at pulsuhan nito. May pampaganda itong ipinahid upang takpan ang mga iyon, ngunit nakikita pa rin niya ang mga pilat. Sigurado siyang nakikita rin iyon ng bawat lobong naroroon.

Hindi ito tumingin sa kanya. Nakayuko lamang ito, para bang nais nitong lamunin na lang ng lupa ang buong katawan nito.

Pumilay si Lucien palapit dito, nakakuyom ang mga kamao sa magkabilang tabi habang pansamantala niyang pinipigilan ang sakit. Malaki ang bigat na ipinapasan niya sa itim na tungkod na nakasandal sa kanyang kanang braso.

Bawat hakbang ay nagpapadala ng matatalim na kirot sa buong katawan niya. Bawat paghakbang ay isang malupit na paalala kung gaano kalaki ang ibinagsak niya mula sa dating kapangyarihan.

Itinaas niya ang kanyang baba at buong pagmamalaking tumingin sa paligid ng bakuran. Nakita niya ang mga miyembro ng kanyang Clawhold at ng panig ni Aria na nanonood sa seremonya habang nakangisi.

Hindi siya yuyuko. Hindi kay Alder, hindi sa kanyang Clawhold, at lalong hindi sa wasak na nilalang na ipinadala nila upang kontrolin siya.

Si Aria Thorne.

Huminga siya nang malalim at nilanghap ang amoy nito. Hindi takot o pananabik ang naaamoy niya rito. Pagsuko ang nangingibabaw na amoy nito.

“Bilisan na natin ito,” ungol niya nang marating ang kanyang mapapangasawa at tumayo sa tabi nito.

Bahagyang napakislot si Aria sa kanyang tinig. Napansin iyon ni Lucien. Siyempre, napansin niya, ngunit wala siyang pakialam.

Bakit naman siya magkakaroon?

Mas wasak pa ito kaysa sa kanya. Isa itong Walang Dugo.

Hindi ito nagsalita. Tumango lamang ito at bahagyang nagpalipat-lipat ng bigat ng katawan.

Ang mangangasiwa sa seremonya ay isang matandang halos lasing na. Pasuray-suray itong naglakad papalapit sa kanila.

Mahigpit na ikinuyom ni Lucien ang kanyang mga kamao at iniwas ang tingin. Malinaw na isa lamang itong palabas. Walang pakialam ang matanda o ang kanyang Clawhold sa kasal na ito.

Para sa kanila, pinagsasama lamang nila ang dalawang taong parehong wasak.

“Lucien.” Umubo ang matanda. Pula ang mga mata nito habang panaka-nakang napapatingin sa wasak na kanang binti ni Lucien. “Tinatanggap mo ba ang babaeng ito...”

Natigilan ito.

“Pasensya na,” mabilis nitong paghingi ng tawad matapos madulas ang dila dahil sa kalasingan. “Ang babaeng ito—”

Muli itong tumingin kay Aria nang may pangmamaliit.

“—bilang iyong mapapangasawa?”

“Ako, si Lucien Vine, na dating Alpha ng dakilang Clawhold na ito, ay tinatanggap ang... babaeng ito.”

Sinimulan niya ang kanyang panata. Sadyang pinahaba niya ang paghinto bago banggitin ang salitang babae habang sumulyap kay Aria.

“Upang maging Luna ng aking tahanan. Ipinapangako kong walang pagmamahal, walang pag-aaruga. Tungkulin lamang, at wala nang iba.”

Kumurap si Aria at bahagyang bumuka ang kanyang mga labi. Natulala siya sa narinig na panata ni Lucien. Napalunok siya at piniling manahimik.

Humarap naman sa kanya ang matandang halos lasing na. Saglit nitong pinasadahan ng tingin ang kanyang katawan bago itinuon ang mga mata sa kanyang mukha.

“At ikaw naman, Aria Thorne?” anas nito, halos hindi maintindihan ang pananalita dahil sa kalasingan. “Tinatanggap mo ba—”

“Tinatanggap ko.”

Mabilis na sumagot si Aria. Sobrang bilis.

Napasinghal si Lucien. Lalong lumalim ang pangmamaliit sa kanyang mga mata habang pumihit siya upang harapin ito.

“Sabik na sabik kang magkaroon ng mapag-aariang lugar, ano?” tanong niya. “Hindi ka kailanman magiging kabilang dito.”

Mabilis na bumaling kay Lucien ang tingin ni Aria. May munting kislap na dumaan sa kanyang mga mata, ngunit agad din iyong naglaho.

Napansin ng kanyang matalas na mga mata na humakbang na palapit sa kanya ang kanyang kapatid sa ama. Alam niyang kapag may ginawa o sinabi pa siya, malamang na iyon na ang huling araw ng kanyang buhay.

Ilang sandali lamang ang lumipas at ipinagpalitan na nila ang mga singsing. Naibigay na rin nila ang kani-kanilang mga panata.

At ang halik...

Siyempre, hindi iyon nangyari.

Hindi man lang iyon binanggit ng matanda.

Sinong matinong tao ang magnanais humalik sa isang Walang Dugo?

At ganoon na lamang, naging pag-aari na ni Lucien si Aria Thorne.

Pag-aari na lamang ito ngayon. Wala nang iba. Hindi man lang maituturing na hayop o kahit hamak na tao.

Isa lamang itong tagapagluwal ng mga anak.

Nang matapos ang seremonya, tumalikod si Lucien nang walang anumang sinabi. Pumilay siya palayo, at ang dulo ng kanyang itim na tungkod ay malakas na tumatama sa bakuran sa bawat paghakbang.

Sa likuran niya, nanatiling nakatayo si Aria. Hindi niya alam kung ano ang dapat niyang gawin.

Susundan ba niya ito? Saan siya titira? Paano siya mabubuhay?

Sunod-sunod na umikot sa kanyang isipan ang mga tanong habang pinagmamasdan ang bago niyang “panginoon” na pumipilay palayo.

“Sumunod ka na, Ari.” Umalingawngaw sa likuran niya ang matalim na tinig ni Lyra. “Sundan mo ang mapapangasawa mo. Kailangan ninyong isakatuparan ang kasal, hindi ba? O pati iyon, masyado ka ring wasak para magawa?”

Sa mga salitang iyon, biglang sumabog sa tawanan ang tahimik na pulutong na kanina pa nanonood sa seremonya.

Napakatalim ng pangmamaliit sa kanilang mga tingin kaya napakislot si Aria.

Walang anumang sinabi, huminga siya nang malalim at nagmamadaling sumunod kay Lucien.

Lalong lumakas ang tawanan sa kanyang likuran. Bago pa man niya maabutan si Lucien, alam na niyang nagsimula na ang kasiyahan ng mga taong naroroon.

Sumulyap si Lucien sa kanya mula sa gilid ng kanyang mga mata. Bahagyang nagkunot ang kanyang noo bago niya muling itinuon ang tingin sa harapan.

Napakunot-noo si Aria habang sinusundan si Lucien patungo sa isang lugar na hindi niya kilala at sa isang bagong buhay na hindi magiging mas madali kaysa sa dati niyang buhay.

Hindi na kanya ang buhay niya.

Nakatakas siya mula sa isang kulungan, para lamang ikulong sa panibago.

Wala na ang mga kadena. Hindi nakikita ang mga kwelyo.

Ngunit naroon pa rin ang mga ito. Nariyan pa rin, patuloy na gumagapos sa kanya.

At si Lucien?

Hindi isang kabiyak ang nakikita ni Lucien kapag nakatingin siya kay Aria.

Isa siyang pabigat na wasak na wasak.

At para sa kanya, mas malubha pa ang kapansanan nito kaysa sa kanya.

 

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ANG WASAK NA LUNA: ITINADHANA BILANG KAPAREHA NG ALFANG PILA    UNANG PAGLABAS SA PUBLIKO

    Dahan-dahang iminulat ni Aria ang kanyang mga mata nang magising siya sa mahinang kaluskos ng apoy sa pugon. Tumingala siya, at agad napansin ng kanyang matatalas na mata ang kisameng hindi pamilyar sa kanya.Nagkagulo ang mga kumot sa pagitan ng kanyang mga hita. Bahagya siyang napaungol habang bumabangon at nauupo sa kama.Kumunot ang kanyang noo.Saglit siyang natigilan, litong-lito ang isip.“Nasaan ako?” tanong niya sa sarili.Ngunit agad ding luminaw ang kanyang alaala.Biglang sumagi sa isip niya ang matinding alaala ni Lucien at ng gabing pinagsaluhan nila. Unti-unting namula ang kanyang mukha.Naalala na niya ang lahat.Lalong uminit ang kanyang mga pisngi nang maalala ang maalab at mapusok na gabing magkasama sila. Naalala niya ang bigat ng katawan ni Lucien sa ibabaw niya habang binibigyan siya nito ng kasiyahang hindi pa niya kailanman naranasan. Lalong uminit ang kanyang katawan at bumilis ang tibok ng kanyang puso habang iniyuko niya ang ulo.Ramdam pa rin niya ang prese

  • ANG WASAK NA LUNA: ITINADHANA BILANG KAPAREHA NG ALFANG PILA   ISANG MABAGSIK NA GABI

    ISANG MABAGSIK NA GABINakatayo lamang si Aria, mabilis ang tibok ng puso at mababaw ang paghinga. Nanginginig ang kanyang mga kamay habang nakatitig sa bago niyang tahanan.Napakaliit ng bahay ni Lucien. Isa itong kubong yari sa bato, at hindi pantay-pantay ang mga dingding at sahig nito. Para itong tirahan ng isang utusan."Ito ba ang bahay mo?" tanong niya, hindi makapaniwala."Kung gaano man kasakit aminin," sabi ni Lucien habang nakatayo sa may pintuan, "ito na ngayon ang magiging tahanan nating dalawa. Pumasok ka na," utos niya.Napalunok si Aria. Mabilis siyang naglakad palapit at sumunod kay Lucien sa loob ng maliit na kubo.Pagkapasok na pagkapasok niya, malakas na sumara ang pinto sa kanyang likuran.Napatalon si Aria sa tunog. Isang panginginig ang gumapang sa kanyang gulugod nang mapagtanto niyang sa unang pagkakataon sa buong buhay niya, nag-iisa siya sa isang silid kasama ang isang lalaki.Namula ang kanyang mga pisngi habang ibinababa niya ang tingin.Sinipat niya ang b

  • ANG WASAK NA LUNA: ITINADHANA BILANG KAPAREHA NG ALFANG PILA    ANG SEREMONYA NG PAGPAPAKASAL

    Tahimik na nakaupo si Lucien, bahagyang nakapikit ang mga mata habang nakatitig sa naglalagablab na apoy sa pugon ng kanyang silid. Kumakabog sa sakit ang kanyang pilay at wasak na binti, dahilan upang bahagya siyang mapangiwi nang baguhin niya ang kanyang pagkakaupo.Kahit ilang taon na ang lumipas, patuloy pa ring sinusubukan ng dugo niyang lobo—kasama ang mga natitirang kapangyarihan niya bilang isang Alpha—na pagdugtung-dugtungin at pagalingin ang kanyang wasak na binti.Naghintay siya na maramdaman ang init ng apoy. Umaasa siyang matutunaw nito ang lamig sa kanyang puso, ngunit hindi nangyari iyon. Hindi kailanman nangyari.Ibinaba niya ang tingin sa kanyang binti. Makikita roon ang mga baluktot at patayong pilat na umaabot mula sa kanyang hita hanggang sa kanyang binti.Biglang bumukas ang pinto, at mabilis na ibinaling ni Lucien ang kanyang tingin doon.Kumikislap ang galit sa kanyang mga mata dahil sa pagkaabala sa kanya, ngunit agad din niyang pinigilan ang kanyang emosyon. H

  • ANG WASAK NA LUNA: ITINADHANA BILANG KAPAREHA NG ALFANG PILA    NAKIPAGTIPAN SA DEMONYO

    Tahimik ang mundo. Sobra ang katahimikan.Bahagyang kumurap ang mga mata ni Aria. Nawalan siya ng malay matapos siyang iwan ni Lyra sa gitna ng maniyebeng kapatagan. Napadaing siya habang iminumulat ang mga mata at napangiwi sa sakit.Sinubukan niyang umupo, ngunit muli siyang bumagsak. Nanlaki ang kanyang mga mata nang mapagtanto niya kung bakit halos wala siyang maramdamang sakit sa kanyang katawan. Namamanhid na ang buong katawan niya.Napadaing siya at, sa buong lakas, itinulak ang sarili upang makatayo. Nagngingitngit ang kanyang mga ngipin sa lamig. Nanginginig ang kanyang katawan habang saglit siyang huminto upang pagmasdan ang paligid ng kagubatan.Dapat ay gaganapin ngayong araw ang kanyang seremonya ng pagpapakasal sa kanyang mapapangasawa. Alam niyang walang anumang palusot ang makapipigil sa kanyang madrasta na patayin siya kapag nahuli siya sa sarili niyang seremonya.Napadaing siya, huminga nang malalim, at muling sinubukang tumayo. Isang matinding kirot ang dumaan sa ka

  • ANG WASAK NA LUNA: ITINADHANA BILANG KAPAREHA NG ALFANG PILA    ANG SINUMPAANG LOBO

    “Sinumpa ka.”Ang mga salitang iyon ay ibinubulong na kay Aria mula pa noong siya ay isinilang, at ngayong gabi, mas malakas pa niya itong naririnig kaysa dati.Umaalingawngaw sa buong bulwagan ang musika at kasiyahan. Lahat ng iyon ay para sa kanya—ang sirang lobo, ang walang dugong lobo, ang hindi gustong mapangasawa.Nakatayo si Aria sa tabi ng hapag-kainan, nananakit ang kanyang mga binti habang mahigpit na nakakuyom ang kanyang mga daliri. Pagdiriwang niya ito, ngunit ipinagbabawal sa kanya kahit ang umupo.Suot niya ang isang mahabang pulang-pulang bestida na hapit sa kanyang katawan at tumatakip sa kanyang mga pilat. Kumakabog sa sakit ang kanyang mga balikat kung saan nakatago sa ilalim ng tela ang mahahabang pahilis na marka.Wala mang nakagapos na kadena sa kanyang mga pulsuhan ngayong gabi, mas nakakulong naman ang pakiramdam niya kaysa dati. Nakayuko ang kanyang mga mata. Hindi siya nangahas na tumingala, baka lalo na naman siyang bugbugin.“Sumayaw ka, Aria! Sumayaw ka!”

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status