ANG WASAK NA LUNA: ITINADHANA BILANG KAPAREHA NG ALFANG PILA

ANG WASAK NA LUNA: ITINADHANA BILANG KAPAREHA NG ALFANG PILA

last updateDernière mise à jour : 2026-11-16
Par:  Sam NixonMis à jour à l'instant
Langue: Filipino
goodnovel16goodnovel
Notes insuffisantes
5Chapitres
4Vues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

Isinilang si Aria Thorne sa isang pangkat ng mga taong lobo na itinuring siyang walang halaga, na para bang isa lamang siyang dumi sa ilalim ng kanilang mga paa. Dahil isinilang siyang isang StillBlood, palagi siyang kinukutya, binubugbog, at tinatatakang "wasak." Ang tanging pagkakataon niya upang makatakas? Isang sapilitang pagpapakasal sa isang Alpha na bumagsak na sa kapangyarihan, isang lalaking ang mga sugat ay mas malalim pa kaysa sa anumang pisikal na pinsala. Dati, si Lucien Vine ay isang lalaking hinahangaan at kinatatakutan ng marami. Isang mandirigmang walang awa. Isang hari sa hanay ng mga Alpha. Ngunit ngayon, isa na lamang siyang anino ng dating sarili—lumpo at itinakwil ng mismong pangkat na minsan niyang pinamunuan at ipinaglaban hanggang sa huling patak ng kanyang dugo. Nang pilitin siya ng bagong Alpha na pakasalan ang isang StillBlood, wala siyang nakita kundi isa na namang tanikala na magtatali sa kanya. Para sa kanya, wala nang iba si Aria kundi isa pang sumpang dumating sa kanyang buhay. Ngunit may malupit na paraan ng pagpapatawa ang tadhana. Sapagkat nagtataglay ang Wasak na Luna ng isang natatagong kakayahan na hindi niya mismo nalalaman. At ang tanging taong maaaring makapagpukaw sa kapangyarihang iyon ay walang iba kundi ang Lumpo na Alpha. Wawasakin kaya nila ang isa't isa? O magtutulungan silang bumangon at mag-aalab ang buong mundo sa kanilang pagdating?

Voir plus

Chapitre 1

ANG SINUMPAANG LOBO

“Sinumpa ka.”

Ang mga salitang iyon ay ibinubulong na kay Aria mula pa noong siya ay isinilang, at ngayong gabi, mas malakas pa niya itong naririnig kaysa dati.

Umaalingawngaw sa buong bulwagan ang musika at kasiyahan. Lahat ng iyon ay para sa kanya—ang sirang lobo, ang walang dugong lobo, ang hindi gustong mapangasawa.

Nakatayo si Aria sa tabi ng hapag-kainan, nananakit ang kanyang mga binti habang mahigpit na nakakuyom ang kanyang mga daliri. Pagdiriwang niya ito, ngunit ipinagbabawal sa kanya kahit ang umupo.

Suot niya ang isang mahabang pulang-pulang bestida na hapit sa kanyang katawan at tumatakip sa kanyang mga pilat. Kumakabog sa sakit ang kanyang mga balikat kung saan nakatago sa ilalim ng tela ang mahahabang pahilis na marka.

Wala mang nakagapos na kadena sa kanyang mga pulsuhan ngayong gabi, mas nakakulong naman ang pakiramdam niya kaysa dati. Nakayuko ang kanyang mga mata. Hindi siya nangahas na tumingala, baka lalo na naman siyang bugbugin.

“Sumayaw ka, Aria! Sumayaw ka!” pang-aasar ng isang tao mula sa kabilang bahagi ng bulwagan.

“Ikaw ang panauhing pandangal, hindi ba?” sarkastikong sabi naman ng isa. “Dapat sumayaw ka para sa amin.”

Itinaas ni Ronan, ang lasing niyang kapatid sa ama at tagapagmana ng kanilang pack, ang kanyang kopita ng alak bilang kunwaring pagbati. Malakas namang humalakhak si Lyra, ang kakambal nito, kasabay ng muling pagsabog ng tawanan sa buong bulwagan.

“Magiging perpekto kang nobya, mahal kong kapatid.”

Malumanay ang tinig nito, ngunit may nakatagong talim sa mga salita na tanging si Aria lamang ang nakapapansin.

Nanikip ang dibdib ni Aria habang paatras siyang humakbang. Hindi ito isang pagdiriwang. Isa itong libing—ang libing niya.

Patuloy siyang umatras, mabagal na parang anino. Unti-unting nalipat sa ibang bagay ang atensyon ng mga lobong dumalo sa salu-salo. Nang matiyak niyang walang nakatingin sa kanya, palihim siyang dumaan patungo sa pintuan ng mga katulong.

Pagkasara na pagkasara ng p***o sa kanyang likuran, napabuntong-hininga siya sa ginhawa. Malakas ang kabog ng kanyang puso habang pinatatag niya ang kanyang loob at pabulong na sinabi sa sarili:

Tumakbo ka. Ngayon na.

Isang napakalaking labirinto ang pasilyo ng mga katulong, ngunit kabisado iyon ni Aria. Dalawang beses siyang napilitang yumuko upang makaiwas sa mga abalang tauhan. Gumagalaw siya na parang anino, dikit sa malamig at makikitid na pader na pinalamutian ng mga larawan ng kanyang mga ninuno.

Dinuraan niya ang mga ipinintang mukha ng mga ito.

Sinumpa! Walang dugong lobo! Kahihiyan!

Lahat sila ang dahilan kung bakit naging impiyerno ang kanyang buhay.

Pagdating niya sa pintuan sa likuran, mabilis na hinalughog ng kanyang mga daliri ang mga bulsa ng kanyang balabal hanggang sa mahawakan niya ang isang matigas at malamig na bakal.

Isinuksok niya sa kandado ang pinakamahabang susi at pinihit iyon.

CLICK!

Umungol ang p***o habang bumubukas, at sinalubong ng malamig na hanging nagmumula sa kabundukan ng kanilang teritoryo ang kanyang mga baga.

Humakbang siya pasulong at lumapat ang kanyang paa sa niyebe. Sumunod ang isa pang hakbang habang ninanamnam niya ang haplos ng hangin sa kanyang mukha. Pagkatapos, napangiti siya nang malawak at nagsimulang tumakbo.

Tumagos ang mga tinik sa talampakan niya. Pinunit ng matatalim na tinik ang kanyang mga hubad na paa. Kinayod naman ng malalaki at makakapal na sanga ang kanyang mga braso. Para bang lahat ng mga ito ay nagtatangkang pigilan siya at hadlangan ang kanyang paghahangad na makamit ang kalayaan.

Nagsisigaw sa sakit ang kanyang mga kalamnan, at malakas na kumakabog ang kanyang puso sa dibdib.

Hindi sila pinansin ni Aria. Hindi niya hahayaang ang kaunting sakit ang pumigil sa kanya na makuha ang matagal na niyang inaasam.

Kalayaan.

Mas binilisan niya ang pagtakbo.

Malapit na siya.

Halos malaya na siya.

Halos nalalasahan na niya ang kalayaang iyon.

Nang makatawid siya sa hanay ng mga puno na naghihiwalay sa kanilang teritoryo at sa ilang, napahalakhak siya sa tuwa.

Ngunit pagkatapos—

“Ang aga mong umalis, Ate?”

Biglang napahinto si Aria. Para bang tumigil ang kanyang paghinga sa kanyang dibdib.

Kumunot ang kanyang noo at nanginginig ang mga kamay niyang dahan-dahang pumihit upang harapin ang hanay ng mga puno.

Mula sa likod ng mga puno, lumabas si Lyra. Pinatingkad ng malambot ngunit matalim na sinag ng liwanag ng buwan ang magagandang hubog ng kanyang katawan. Maganda siya, nakamamatay, at puno ng kamandag. May mapanganib na kislap sa kanyang mga mata.

Napaatras si Aria.

Ngumiti si Lyra habang pinagmasdan ang takot sa mukha ng kanyang kapatid sa ama.

“Diyos ko! Muntik ka nang makatakas.” Napatawa siya. “Alam mo bang tumaya kami kung susubukan mong tumakas? At alam mo ba? Ako ang nanalo.”

Lalo siyang tumawa, at ang bawat salitang binibitawan niya ay tila unti-unting dumudurog sa kumpiyansa ni Aria.

“Hindi ako makapaniwalang inakala mong hahayaan ka talaga naming umalis. O talagang inakala mo ba iyon?”

“Hindi... hindi... Hindi naman...” pagsisinungaling ni Aria. Nauutal na lumabas ang mga salita sa kanyang bibig.

“Alam kong gusto mo ng kalayaan, Aria,” sabi ni Lyra habang nakangisi.

Sa isang hindi natural na bilis, bigla siyang sumugod pasulong.

Pagdating niya kay Aria, hinablot niya ito sa kamay.

“Pero hindi mo deserve ang kalayaan, Aria. Wala kang karapatang magkaroon ng kahit ano maliban sa kung ano lang ang ibibigay namin sa iyo. Sinumpa ka, Aria. Huwag na huwag mong kakalimutan iyan.”

Umiling si Aria.

“Pakiusap, hayaan mo lang akong—”

PAK!

Hindi nakita ni Aria kung kailan itinaas ng kanyang kapatid ang kamay nito, ni kung kailan siya sinampal. Isang saglit ay nakatayo siya sa harap nito, at sa sumunod na sandali, lumilipad na siya sa ere.

Tumilapon ang mahina niyang katawan at bumangga sa mga puno nang sapilitang hampasin siya ni Lyra pabalik sa kabilang panig ng hanay ng mga puno.

Nakahandusay siya sa nagyeyelong sahig ng kagubatan, labis na natulala at wasak kaya hindi niya magawang gumalaw.

Dahan-dahang naglakad si Lyra palapit sa kanyang kapatid sa ama. Yumuko ito at nginisian siya.

“Hindi ka lobo,” dumura ito sa kanya. “Isa kang bagay. Sinumpa. Walang silbi. Wasak. Isa kang kawanggawa na kailangang pagtiyagaan ng iba. Alamin mo ang lugar mo, at baka sakaling mabuhay ka pa.”

Pagkasabi niyon, dinuraan niya ang nakahandusay na kapatid bago tumalikod at umalis. Unti-unting naglaho sa di kalayuan ang tunog ng kanyang mga yabag.

Hindi umiyak si Aria.

Hindi niya kaya.

Dahil sa kaibuturan ng kanyang puso, may isang nakatagong bahagi ng sarili niya na sumasang-ayon sa kanyang kapatid sa ama.

Wala siyang ibang pagkakakilanlan kundi isang babaeng namatayan ng ina at isinilang na may sumpang dugong nananalaytay sa kanyang mga ugat. Isang babaeng hindi kailanman kayang magbago ng anyo, lumaban, o mabuhay nang malaya.

Wasak siya, at alam niya iyon.

Nakahandusay siya sa niyebe, nakadilat ngunit walang buhay ang mga mata habang tinatanggap ang kanyang kapalaran.

Ipagbibili siya, gusto man niya o hindi.

Patuloy na bumagsak ang niyebe sa kanyang katawan.

Malamig, mabigat, at walang awa.

Tulad mismo ng mundong nagkulong sa kanya.

 

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres

Aux lecteurs

Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang  manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.


Pas de commentaire
5
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status