Se connecterIsinilang si Aria Thorne sa isang pangkat ng mga taong lobo na itinuring siyang walang halaga, na para bang isa lamang siyang dumi sa ilalim ng kanilang mga paa. Dahil isinilang siyang isang StillBlood, palagi siyang kinukutya, binubugbog, at tinatatakang "wasak." Ang tanging pagkakataon niya upang makatakas? Isang sapilitang pagpapakasal sa isang Alpha na bumagsak na sa kapangyarihan, isang lalaking ang mga sugat ay mas malalim pa kaysa sa anumang pisikal na pinsala. Dati, si Lucien Vine ay isang lalaking hinahangaan at kinatatakutan ng marami. Isang mandirigmang walang awa. Isang hari sa hanay ng mga Alpha. Ngunit ngayon, isa na lamang siyang anino ng dating sarili—lumpo at itinakwil ng mismong pangkat na minsan niyang pinamunuan at ipinaglaban hanggang sa huling patak ng kanyang dugo. Nang pilitin siya ng bagong Alpha na pakasalan ang isang StillBlood, wala siyang nakita kundi isa na namang tanikala na magtatali sa kanya. Para sa kanya, wala nang iba si Aria kundi isa pang sumpang dumating sa kanyang buhay. Ngunit may malupit na paraan ng pagpapatawa ang tadhana. Sapagkat nagtataglay ang Wasak na Luna ng isang natatagong kakayahan na hindi niya mismo nalalaman. At ang tanging taong maaaring makapagpukaw sa kapangyarihang iyon ay walang iba kundi ang Lumpo na Alpha. Wawasakin kaya nila ang isa't isa? O magtutulungan silang bumangon at mag-aalab ang buong mundo sa kanilang pagdating?
Voir plus“Sinumpa ka.”
Ang mga salitang iyon ay ibinubulong na kay Aria mula pa noong siya ay isinilang, at ngayong gabi, mas malakas pa niya itong naririnig kaysa dati.
Umaalingawngaw sa buong bulwagan ang musika at kasiyahan. Lahat ng iyon ay para sa kanya—ang sirang lobo, ang walang dugong lobo, ang hindi gustong mapangasawa.
Nakatayo si Aria sa tabi ng hapag-kainan, nananakit ang kanyang mga binti habang mahigpit na nakakuyom ang kanyang mga daliri. Pagdiriwang niya ito, ngunit ipinagbabawal sa kanya kahit ang umupo.
Suot niya ang isang mahabang pulang-pulang bestida na hapit sa kanyang katawan at tumatakip sa kanyang mga pilat. Kumakabog sa sakit ang kanyang mga balikat kung saan nakatago sa ilalim ng tela ang mahahabang pahilis na marka.
Wala mang nakagapos na kadena sa kanyang mga pulsuhan ngayong gabi, mas nakakulong naman ang pakiramdam niya kaysa dati. Nakayuko ang kanyang mga mata. Hindi siya nangahas na tumingala, baka lalo na naman siyang bugbugin.
“Sumayaw ka, Aria! Sumayaw ka!” pang-aasar ng isang tao mula sa kabilang bahagi ng bulwagan.
“Ikaw ang panauhing pandangal, hindi ba?” sarkastikong sabi naman ng isa. “Dapat sumayaw ka para sa amin.”
Itinaas ni Ronan, ang lasing niyang kapatid sa ama at tagapagmana ng kanilang pack, ang kanyang kopita ng alak bilang kunwaring pagbati. Malakas namang humalakhak si Lyra, ang kakambal nito, kasabay ng muling pagsabog ng tawanan sa buong bulwagan.
“Magiging perpekto kang nobya, mahal kong kapatid.”
Malumanay ang tinig nito, ngunit may nakatagong talim sa mga salita na tanging si Aria lamang ang nakapapansin.
Nanikip ang dibdib ni Aria habang paatras siyang humakbang. Hindi ito isang pagdiriwang. Isa itong libing—ang libing niya.
Patuloy siyang umatras, mabagal na parang anino. Unti-unting nalipat sa ibang bagay ang atensyon ng mga lobong dumalo sa salu-salo. Nang matiyak niyang walang nakatingin sa kanya, palihim siyang dumaan patungo sa pintuan ng mga katulong.
Pagkasara na pagkasara ng p***o sa kanyang likuran, napabuntong-hininga siya sa ginhawa. Malakas ang kabog ng kanyang puso habang pinatatag niya ang kanyang loob at pabulong na sinabi sa sarili:
Tumakbo ka. Ngayon na.
Isang napakalaking labirinto ang pasilyo ng mga katulong, ngunit kabisado iyon ni Aria. Dalawang beses siyang napilitang yumuko upang makaiwas sa mga abalang tauhan. Gumagalaw siya na parang anino, dikit sa malamig at makikitid na pader na pinalamutian ng mga larawan ng kanyang mga ninuno.
Dinuraan niya ang mga ipinintang mukha ng mga ito.
Sinumpa! Walang dugong lobo! Kahihiyan!
Lahat sila ang dahilan kung bakit naging impiyerno ang kanyang buhay.
Pagdating niya sa pintuan sa likuran, mabilis na hinalughog ng kanyang mga daliri ang mga bulsa ng kanyang balabal hanggang sa mahawakan niya ang isang matigas at malamig na bakal.
Isinuksok niya sa kandado ang pinakamahabang susi at pinihit iyon.
CLICK!
Umungol ang p***o habang bumubukas, at sinalubong ng malamig na hanging nagmumula sa kabundukan ng kanilang teritoryo ang kanyang mga baga.
Humakbang siya pasulong at lumapat ang kanyang paa sa niyebe. Sumunod ang isa pang hakbang habang ninanamnam niya ang haplos ng hangin sa kanyang mukha. Pagkatapos, napangiti siya nang malawak at nagsimulang tumakbo.
Tumagos ang mga tinik sa talampakan niya. Pinunit ng matatalim na tinik ang kanyang mga hubad na paa. Kinayod naman ng malalaki at makakapal na sanga ang kanyang mga braso. Para bang lahat ng mga ito ay nagtatangkang pigilan siya at hadlangan ang kanyang paghahangad na makamit ang kalayaan.
Nagsisigaw sa sakit ang kanyang mga kalamnan, at malakas na kumakabog ang kanyang puso sa dibdib.
Hindi sila pinansin ni Aria. Hindi niya hahayaang ang kaunting sakit ang pumigil sa kanya na makuha ang matagal na niyang inaasam.
Kalayaan.
Mas binilisan niya ang pagtakbo.
Malapit na siya.
Halos malaya na siya.
Halos nalalasahan na niya ang kalayaang iyon.
Nang makatawid siya sa hanay ng mga puno na naghihiwalay sa kanilang teritoryo at sa ilang, napahalakhak siya sa tuwa.
Ngunit pagkatapos—
“Ang aga mong umalis, Ate?”
Biglang napahinto si Aria. Para bang tumigil ang kanyang paghinga sa kanyang dibdib.
Kumunot ang kanyang noo at nanginginig ang mga kamay niyang dahan-dahang pumihit upang harapin ang hanay ng mga puno.
Mula sa likod ng mga puno, lumabas si Lyra. Pinatingkad ng malambot ngunit matalim na sinag ng liwanag ng buwan ang magagandang hubog ng kanyang katawan. Maganda siya, nakamamatay, at puno ng kamandag. May mapanganib na kislap sa kanyang mga mata.
Napaatras si Aria.
Ngumiti si Lyra habang pinagmasdan ang takot sa mukha ng kanyang kapatid sa ama.
“Diyos ko! Muntik ka nang makatakas.” Napatawa siya. “Alam mo bang tumaya kami kung susubukan mong tumakas? At alam mo ba? Ako ang nanalo.”
Lalo siyang tumawa, at ang bawat salitang binibitawan niya ay tila unti-unting dumudurog sa kumpiyansa ni Aria.
“Hindi ako makapaniwalang inakala mong hahayaan ka talaga naming umalis. O talagang inakala mo ba iyon?”
“Hindi... hindi... Hindi naman...” pagsisinungaling ni Aria. Nauutal na lumabas ang mga salita sa kanyang bibig.
“Alam kong gusto mo ng kalayaan, Aria,” sabi ni Lyra habang nakangisi.
Sa isang hindi natural na bilis, bigla siyang sumugod pasulong.
Pagdating niya kay Aria, hinablot niya ito sa kamay.
“Pero hindi mo deserve ang kalayaan, Aria. Wala kang karapatang magkaroon ng kahit ano maliban sa kung ano lang ang ibibigay namin sa iyo. Sinumpa ka, Aria. Huwag na huwag mong kakalimutan iyan.”
Umiling si Aria.
“Pakiusap, hayaan mo lang akong—”
PAK!
Hindi nakita ni Aria kung kailan itinaas ng kanyang kapatid ang kamay nito, ni kung kailan siya sinampal. Isang saglit ay nakatayo siya sa harap nito, at sa sumunod na sandali, lumilipad na siya sa ere.
Tumilapon ang mahina niyang katawan at bumangga sa mga puno nang sapilitang hampasin siya ni Lyra pabalik sa kabilang panig ng hanay ng mga puno.
Nakahandusay siya sa nagyeyelong sahig ng kagubatan, labis na natulala at wasak kaya hindi niya magawang gumalaw.
Dahan-dahang naglakad si Lyra palapit sa kanyang kapatid sa ama. Yumuko ito at nginisian siya.
“Hindi ka lobo,” dumura ito sa kanya. “Isa kang bagay. Sinumpa. Walang silbi. Wasak. Isa kang kawanggawa na kailangang pagtiyagaan ng iba. Alamin mo ang lugar mo, at baka sakaling mabuhay ka pa.”
Pagkasabi niyon, dinuraan niya ang nakahandusay na kapatid bago tumalikod at umalis. Unti-unting naglaho sa di kalayuan ang tunog ng kanyang mga yabag.
Hindi umiyak si Aria.
Hindi niya kaya.
Dahil sa kaibuturan ng kanyang puso, may isang nakatagong bahagi ng sarili niya na sumasang-ayon sa kanyang kapatid sa ama.
Wala siyang ibang pagkakakilanlan kundi isang babaeng namatayan ng ina at isinilang na may sumpang dugong nananalaytay sa kanyang mga ugat. Isang babaeng hindi kailanman kayang magbago ng anyo, lumaban, o mabuhay nang malaya.
Wasak siya, at alam niya iyon.
Nakahandusay siya sa niyebe, nakadilat ngunit walang buhay ang mga mata habang tinatanggap ang kanyang kapalaran.
Ipagbibili siya, gusto man niya o hindi.
Patuloy na bumagsak ang niyebe sa kanyang katawan.
Malamig, mabigat, at walang awa.
Tulad mismo ng mundong nagkulong sa kanya.
Dahan-dahang iminulat ni Aria ang kanyang mga mata nang magising siya sa mahinang kaluskos ng apoy sa pugon. Tumingala siya, at agad napansin ng kanyang matatalas na mata ang kisameng hindi pamilyar sa kanya.Nagkagulo ang mga kumot sa pagitan ng kanyang mga hita. Bahagya siyang napaungol habang bumabangon at nauupo sa kama.Kumunot ang kanyang noo.Saglit siyang natigilan, litong-lito ang isip.“Nasaan ako?” tanong niya sa sarili.Ngunit agad ding luminaw ang kanyang alaala.Biglang sumagi sa isip niya ang matinding alaala ni Lucien at ng gabing pinagsaluhan nila. Unti-unting namula ang kanyang mukha.Naalala na niya ang lahat.Lalong uminit ang kanyang mga pisngi nang maalala ang maalab at mapusok na gabing magkasama sila. Naalala niya ang bigat ng katawan ni Lucien sa ibabaw niya habang binibigyan siya nito ng kasiyahang hindi pa niya kailanman naranasan. Lalong uminit ang kanyang katawan at bumilis ang tibok ng kanyang puso habang iniyuko niya ang ulo.Ramdam pa rin niya ang prese
ISANG MABAGSIK NA GABINakatayo lamang si Aria, mabilis ang tibok ng puso at mababaw ang paghinga. Nanginginig ang kanyang mga kamay habang nakatitig sa bago niyang tahanan.Napakaliit ng bahay ni Lucien. Isa itong kubong yari sa bato, at hindi pantay-pantay ang mga dingding at sahig nito. Para itong tirahan ng isang utusan."Ito ba ang bahay mo?" tanong niya, hindi makapaniwala."Kung gaano man kasakit aminin," sabi ni Lucien habang nakatayo sa may pintuan, "ito na ngayon ang magiging tahanan nating dalawa. Pumasok ka na," utos niya.Napalunok si Aria. Mabilis siyang naglakad palapit at sumunod kay Lucien sa loob ng maliit na kubo.Pagkapasok na pagkapasok niya, malakas na sumara ang pinto sa kanyang likuran.Napatalon si Aria sa tunog. Isang panginginig ang gumapang sa kanyang gulugod nang mapagtanto niyang sa unang pagkakataon sa buong buhay niya, nag-iisa siya sa isang silid kasama ang isang lalaki.Namula ang kanyang mga pisngi habang ibinababa niya ang tingin.Sinipat niya ang b
Tahimik na nakaupo si Lucien, bahagyang nakapikit ang mga mata habang nakatitig sa naglalagablab na apoy sa pugon ng kanyang silid. Kumakabog sa sakit ang kanyang pilay at wasak na binti, dahilan upang bahagya siyang mapangiwi nang baguhin niya ang kanyang pagkakaupo.Kahit ilang taon na ang lumipas, patuloy pa ring sinusubukan ng dugo niyang lobo—kasama ang mga natitirang kapangyarihan niya bilang isang Alpha—na pagdugtung-dugtungin at pagalingin ang kanyang wasak na binti.Naghintay siya na maramdaman ang init ng apoy. Umaasa siyang matutunaw nito ang lamig sa kanyang puso, ngunit hindi nangyari iyon. Hindi kailanman nangyari.Ibinaba niya ang tingin sa kanyang binti. Makikita roon ang mga baluktot at patayong pilat na umaabot mula sa kanyang hita hanggang sa kanyang binti.Biglang bumukas ang pinto, at mabilis na ibinaling ni Lucien ang kanyang tingin doon.Kumikislap ang galit sa kanyang mga mata dahil sa pagkaabala sa kanya, ngunit agad din niyang pinigilan ang kanyang emosyon. H
Tahimik ang mundo. Sobra ang katahimikan.Bahagyang kumurap ang mga mata ni Aria. Nawalan siya ng malay matapos siyang iwan ni Lyra sa gitna ng maniyebeng kapatagan. Napadaing siya habang iminumulat ang mga mata at napangiwi sa sakit.Sinubukan niyang umupo, ngunit muli siyang bumagsak. Nanlaki ang kanyang mga mata nang mapagtanto niya kung bakit halos wala siyang maramdamang sakit sa kanyang katawan. Namamanhid na ang buong katawan niya.Napadaing siya at, sa buong lakas, itinulak ang sarili upang makatayo. Nagngingitngit ang kanyang mga ngipin sa lamig. Nanginginig ang kanyang katawan habang saglit siyang huminto upang pagmasdan ang paligid ng kagubatan.Dapat ay gaganapin ngayong araw ang kanyang seremonya ng pagpapakasal sa kanyang mapapangasawa. Alam niyang walang anumang palusot ang makapipigil sa kanyang madrasta na patayin siya kapag nahuli siya sa sarili niyang seremonya.Napadaing siya, huminga nang malalim, at muling sinubukang tumayo. Isang matinding kirot ang dumaan sa ka






Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.