MasukTahimik ang mundo. Sobra ang katahimikan.
Bahagyang kumurap ang mga mata ni Aria. Nawalan siya ng malay matapos siyang iwan ni Lyra sa gitna ng maniyebeng kapatagan. Napadaing siya habang iminumulat ang mga mata at napangiwi sa sakit.
Sinubukan niyang umupo, ngunit muli siyang bumagsak. Nanlaki ang kanyang mga mata nang mapagtanto niya kung bakit halos wala siyang maramdamang sakit sa kanyang katawan. Namamanhid na ang buong katawan niya.
Napadaing siya at, sa buong lakas, itinulak ang sarili upang makatayo. Nagngingitngit ang kanyang mga ngipin sa lamig. Nanginginig ang kanyang katawan habang saglit siyang huminto upang pagmasdan ang paligid ng kagubatan.
Dapat ay gaganapin ngayong araw ang kanyang seremonya ng pagpapakasal sa kanyang mapapangasawa. Alam niyang walang anumang palusot ang makapipigil sa kanyang madrasta na patayin siya kapag nahuli siya sa sarili niyang seremonya.
Napadaing siya, huminga nang malalim, at muling sinubukang tumayo. Isang matinding kirot ang dumaan sa kanyang katawan bago siya mabilis na bumagsak muli.
“Huwag, Aria.” Mahina siyang bumulong sa sarili. “Kailangan mong bumangon. Kailangan mong—”
Isang malaking kamay ang humawak sa kanyang mga balikat at marahas siyang hinila pataas.
“Tumayo ka, Walang Dugo!” singhal ni Ronan. Tumatagos sa puso ni Aria ang malamig nitong tinig. “Napakakawawa mo naman. Tumatakas ka pa sa nag-iisang tungkuling ipinagkatiwala sa iyo.”
Napangiwi si Aria habang hinihila siya palapit sa kanyang kapatid. Amoy pawis, usok, at alak ang katawan nito.
Pinili ni Aria na manahimik. Alam niya kung ano ang mangyayari kapag tumanggi siyang sumunod.
Ngumisi si Ronan. Mahigpit pa rin ang pagkakahawak nito sa buhok niya habang hinihila siya sa ibabaw ng niyebe pabalik sa pasukan ng mga katulong.
Pabalik sa kanyang bangungot.
“Dito ang lugar mo.” Nagmura ito habang binubuksan ang p***o ng mga katulong at basta na lamang siyang inihagis sa loob. “Ayusin mo ang sarili mo. Mag-aalmusal tayo pagkalipas ng tatlumpung minuto.”
Makalipas ang tatlumpung minuto, sugatan at puno pa rin ng mga pasa at pilat, pilit na naglakad si Aria patungo sa silid-kainan. Nakayuko ang kanyang ulo habang dumiretso siya sa kinaroroonan ng kanyang madrasta na si Lilith at lumuhod sa harap nito.
“Aba, aba, aba.” Napatawa si Lilith. “Tingnan nga naman kung sino ang nagdesisyong parangalan kami sa kanyang presensya.”
Iniunat nito ang kamay at itinaas ang baba ni Aria.
“Sa bawat pagkakataon, Ari, pinatutunayan mong isa kang kahihiyan sa pamilyang ito.” Singhal nito.
Umubo si Aria at may dugong lumabas sa kanyang bibig. Huminga siya nang malalim at pinilit pigilan ang sarili na umiyak. Sapat na ang mga luha niyang ibinuhos sa buong buhay niya. Tinanggap na niyang isinumpa siya, at handa na siyang pagtiisan ang anumang parusang ipapataw sa kanya.
Tumayo si Lilith at umikot sa paligid ni Aria habang sinusuri ang mga pasa sa katawan nito. Tumango ito nang makitang wala namang pinsala sa mga bahaging makikita kapag nagsuot ng bestida si Aria.
“Dapat kang magpasalamat na hindi nasira ng munting kalokohan mo ang napagkasunduan.”
“Napagkasunduan?” Kumurap si Aria.
“Ang pagpapakasal mo, mahal ko,” sagot ni Lilith na may nakakalokong ngiti. “O inakala mo bang ititigil namin ang seremonya dahil lamang sa nasaktan mo ang sarili mo?”
Parang suntok sa dibdib ni Aria ang mga salitang iyon.
“Pakiusap, huwag... Pakiusap.” Nagmamakaawa siya.
“Tumahimik ka!” sigaw ni Lilith. “Akala mo ba mahalaga ka? Isa kang Walang Dugo. Wala kang halaga. Ang tanging dahilan kung bakit buhay ka pa ay dahil may pakinabang ka bilang tagapagluwal ng mga anak!”
Huminto ito sa pag-ikot sa paligid ng kanyang anak-anakan at ngumiti habang nakatingin dito.
“Ang sinapupunan mo lamang ang dahilan kung bakit buhay ka pa.”
“Sino?” tanong ni Aria kasabay ng isang buntong-hininga. Tanggap na niya ang kanyang pagkatalo. “Sino ang mapapangasawa ko?”
Kahit alam ni Aria na ipapadala siya sa ibang lugar, palaging tumatangging sabihin ng kanyang madrasta kung sino ang lalaking ipapakasal sa kanya.
Isang malupit na ngiti ang gumuhit sa mga labi ni Lilith.
“Ang mismong Pilay na Puno ng Ubas. Si Lucien.”
Biglang namutla si Aria. Para bang bumasag sa kanya ang pangalang iyon.
“Ano?” Nauutal niyang nasambit, hindi napigilan ang pagkabigla.
Siyempre, narinig na niya ang tungkol sa Pilay na Puno ng Ubas. Lahat naman ay nakarinig na tungkol dito.
Si Lucien Vine ang dating makapangyarihang Alpha ng Vine Clawhold. Natalo siya sa isang pananambang, pinutol-putol ang kanyang katawan, ipinahiya, at tuluyang napilay. Isang lalaking dating kinaiinggitan ng buong mundo dahil sa kanyang kapangyarihan ay isa na ngayong taong dinuduraan ng mga tao tuwing napapadaan siya sa kanilang harapan.
Isa na lamang siyang alamat ngayon—isang pilay na lobo na may wasak na binti at mayabang na pag-uugali.
“Hindi ba't napakaganda?” nakangiting sabi ni Lilith. Lalong lumiwanag ang mukha nito nang makita ang hindi makapaniwalang ekspresyon ni Aria. “Ang Pilay at ang Wasak na Lobo. Bagay na bagay kayong dalawa.”
Bumaligtad ang sikmura ni Aria sa hindi makapaniwala.
Nagkamali siya. Hindi pala siya basta ipinapakasal ng kanyang pamilya. Itinatapon nila siya.
Hindi ito isang alyansa sa pamamagitan ng pagpapakasal. Sa halip, dalawang taong itinuturing na basura ng kani-kanilang Clawhold ang sapilitang pinagsasama.
“Aalis ka pagsapit ng takipsilim,” mahinang sabi ni Lilith, ngunit mapanganib ang lamig ng kanyang tinig. “At sa pagkakataong ito, huwag ka nang gagawa ng anumang kalokohan. Hindi magiging kasing-awa si Lyra kung susubukan mo ulit ang ginawa mo.”
Pagkasabi niyon, lumabas ng silid-kainan ang kanyang mga kapatid sa ama kasama ang kanyang madrasta.
Iniwan nila si Aria na wasak at nakaluhod sa sahig.
Ngumisi si Lyra habang dumaraan sa tabi niya.
“Puwede mong kainin ang mga tira kapag tapos ka nang umiyak. Ayaw naman nating mahimatay ang munting nobya natin dahil lamang sa gutom, hindi ba?”
Nagtawanan silang lahat sa sinabi nito. Kumikislap sa kalokohan ang kanilang mga mata habang naglalakad palabas sa malalaking bukas na p***o.
Nanatiling nakahandusay si Aria sa sahig kahit matagal nang nakaalis ang lahat.
Ipinamimigay siya ng sarili niyang kadugo. Para sa kanila, isa lamang siyang hayop na maaaring ipagbili. Wala siyang halaga, walang silbi, at wasak.
Sa unang pagkakataon sa buong buhay niya, hindi na pinigilan ni Aria ang kanyang mga luha.
Hinayaan niyang tumulo ang mga ito.
Dahil marahil ay tama si Lyra.
Marahil ay talagang wasak na siya.
Dahan-dahang iminulat ni Aria ang kanyang mga mata nang magising siya sa mahinang kaluskos ng apoy sa pugon. Tumingala siya, at agad napansin ng kanyang matatalas na mata ang kisameng hindi pamilyar sa kanya.Nagkagulo ang mga kumot sa pagitan ng kanyang mga hita. Bahagya siyang napaungol habang bumabangon at nauupo sa kama.Kumunot ang kanyang noo.Saglit siyang natigilan, litong-lito ang isip.“Nasaan ako?” tanong niya sa sarili.Ngunit agad ding luminaw ang kanyang alaala.Biglang sumagi sa isip niya ang matinding alaala ni Lucien at ng gabing pinagsaluhan nila. Unti-unting namula ang kanyang mukha.Naalala na niya ang lahat.Lalong uminit ang kanyang mga pisngi nang maalala ang maalab at mapusok na gabing magkasama sila. Naalala niya ang bigat ng katawan ni Lucien sa ibabaw niya habang binibigyan siya nito ng kasiyahang hindi pa niya kailanman naranasan. Lalong uminit ang kanyang katawan at bumilis ang tibok ng kanyang puso habang iniyuko niya ang ulo.Ramdam pa rin niya ang prese
ISANG MABAGSIK NA GABINakatayo lamang si Aria, mabilis ang tibok ng puso at mababaw ang paghinga. Nanginginig ang kanyang mga kamay habang nakatitig sa bago niyang tahanan.Napakaliit ng bahay ni Lucien. Isa itong kubong yari sa bato, at hindi pantay-pantay ang mga dingding at sahig nito. Para itong tirahan ng isang utusan."Ito ba ang bahay mo?" tanong niya, hindi makapaniwala."Kung gaano man kasakit aminin," sabi ni Lucien habang nakatayo sa may pintuan, "ito na ngayon ang magiging tahanan nating dalawa. Pumasok ka na," utos niya.Napalunok si Aria. Mabilis siyang naglakad palapit at sumunod kay Lucien sa loob ng maliit na kubo.Pagkapasok na pagkapasok niya, malakas na sumara ang pinto sa kanyang likuran.Napatalon si Aria sa tunog. Isang panginginig ang gumapang sa kanyang gulugod nang mapagtanto niyang sa unang pagkakataon sa buong buhay niya, nag-iisa siya sa isang silid kasama ang isang lalaki.Namula ang kanyang mga pisngi habang ibinababa niya ang tingin.Sinipat niya ang b
Tahimik na nakaupo si Lucien, bahagyang nakapikit ang mga mata habang nakatitig sa naglalagablab na apoy sa pugon ng kanyang silid. Kumakabog sa sakit ang kanyang pilay at wasak na binti, dahilan upang bahagya siyang mapangiwi nang baguhin niya ang kanyang pagkakaupo.Kahit ilang taon na ang lumipas, patuloy pa ring sinusubukan ng dugo niyang lobo—kasama ang mga natitirang kapangyarihan niya bilang isang Alpha—na pagdugtung-dugtungin at pagalingin ang kanyang wasak na binti.Naghintay siya na maramdaman ang init ng apoy. Umaasa siyang matutunaw nito ang lamig sa kanyang puso, ngunit hindi nangyari iyon. Hindi kailanman nangyari.Ibinaba niya ang tingin sa kanyang binti. Makikita roon ang mga baluktot at patayong pilat na umaabot mula sa kanyang hita hanggang sa kanyang binti.Biglang bumukas ang pinto, at mabilis na ibinaling ni Lucien ang kanyang tingin doon.Kumikislap ang galit sa kanyang mga mata dahil sa pagkaabala sa kanya, ngunit agad din niyang pinigilan ang kanyang emosyon. H
Tahimik ang mundo. Sobra ang katahimikan.Bahagyang kumurap ang mga mata ni Aria. Nawalan siya ng malay matapos siyang iwan ni Lyra sa gitna ng maniyebeng kapatagan. Napadaing siya habang iminumulat ang mga mata at napangiwi sa sakit.Sinubukan niyang umupo, ngunit muli siyang bumagsak. Nanlaki ang kanyang mga mata nang mapagtanto niya kung bakit halos wala siyang maramdamang sakit sa kanyang katawan. Namamanhid na ang buong katawan niya.Napadaing siya at, sa buong lakas, itinulak ang sarili upang makatayo. Nagngingitngit ang kanyang mga ngipin sa lamig. Nanginginig ang kanyang katawan habang saglit siyang huminto upang pagmasdan ang paligid ng kagubatan.Dapat ay gaganapin ngayong araw ang kanyang seremonya ng pagpapakasal sa kanyang mapapangasawa. Alam niyang walang anumang palusot ang makapipigil sa kanyang madrasta na patayin siya kapag nahuli siya sa sarili niyang seremonya.Napadaing siya, huminga nang malalim, at muling sinubukang tumayo. Isang matinding kirot ang dumaan sa ka
“Sinumpa ka.”Ang mga salitang iyon ay ibinubulong na kay Aria mula pa noong siya ay isinilang, at ngayong gabi, mas malakas pa niya itong naririnig kaysa dati.Umaalingawngaw sa buong bulwagan ang musika at kasiyahan. Lahat ng iyon ay para sa kanya—ang sirang lobo, ang walang dugong lobo, ang hindi gustong mapangasawa.Nakatayo si Aria sa tabi ng hapag-kainan, nananakit ang kanyang mga binti habang mahigpit na nakakuyom ang kanyang mga daliri. Pagdiriwang niya ito, ngunit ipinagbabawal sa kanya kahit ang umupo.Suot niya ang isang mahabang pulang-pulang bestida na hapit sa kanyang katawan at tumatakip sa kanyang mga pilat. Kumakabog sa sakit ang kanyang mga balikat kung saan nakatago sa ilalim ng tela ang mahahabang pahilis na marka.Wala mang nakagapos na kadena sa kanyang mga pulsuhan ngayong gabi, mas nakakulong naman ang pakiramdam niya kaysa dati. Nakayuko ang kanyang mga mata. Hindi siya nangahas na tumingala, baka lalo na naman siyang bugbugin.“Sumayaw ka, Aria! Sumayaw ka!”







