MasukDahan-dahang iminulat ni Aria ang kanyang mga mata nang magising siya sa mahinang kaluskos ng apoy sa pugon. Tumingala siya, at agad napansin ng kanyang matatalas na mata ang kisameng hindi pamilyar sa kanya.
Nagkagulo ang mga kumot sa pagitan ng kanyang mga hita. Bahagya siyang napaungol habang bumabangon at nauupo sa kama.
Kumunot ang kanyang noo.
Saglit siyang natigilan, litong-lito ang isip.
“Nasaan ako?” tanong niya sa sarili.
Ngunit agad ding luminaw ang kanyang alaala.
Biglang sumagi sa isip niya ang matinding alaala ni Lucien at ng gabing pinagsaluhan nila. Unti-unting namula ang kanyang mukha.
Naalala na niya ang lahat.
Lalong uminit ang kanyang mga pisngi nang maalala ang maalab at mapusok na gabing magkasama sila. Naalala niya ang bigat ng katawan ni Lucien sa ibabaw niya habang binibigyan siya nito ng kasiyahang hindi pa niya kailanman naranasan. Lalong uminit ang kanyang katawan at bumilis ang tibok ng kanyang puso habang iniyuko niya ang ulo.
Ramdam pa rin niya ang presensya nito sa loob niya.
“Hindi na ako birhen.”
Parang malakas na hampas ng martilyo ang tumama sa kanya nang maisip iyon.
Mayroon na siyang kapareha ngayon, kaya hindi na inaasahang mananatili siyang dalisay. Gayunpaman, hindi pa rin niya matanggap ang katotohanang hindi na siya birhen.
Namumula pa rin ang mga pisngi niya nang lingunin niya ang kabilang bahagi ng kama. Agad siyang napakunot-noo.
Wala na si Lucien sa tabi niya.
Bahagyang kumunot ang kanyang mga labi. Napayuko siya nang maramdaman niyang nagbabanta nang tumulo ang mga luha sa kanyang mga mata.
Bakit pakiramdam niya ay nasasaktan na siya agad?
“Pagkakamali ba ang nangyari kagabi?” tanong niya sa sarili.
Dahan-dahan siyang tumayo. Napako ang kanyang tingin sa pugon, at ang nagliliyab na mga baga ay naglalaro sa repleksiyon ng kanyang mga mata habang pinipigilan niya ang unti-unting pag-aalalang bumabalot sa kanya.
Noon niya ito nakita.
Nakatayo si Lucien sa tabi ng pugon. Napakatagal na nitong hindi gumagalaw kaya hindi niya ito napansin nang dumaan ang kanyang tingin sa bahaging iyon kanina.
Wala itong suot na kamiseta. Nakatalikod ito sa kanya, kaya kitang-kita niya ang mga peklat sa likod nito.
Naramdaman niya ang mga iyon kagabi. Mahahaba ang mga peklat na umaabot sa buong likod nito. Alam niyang mga bakas iyon ng mga kuko.
Sa pagitan ng mga sandaling kapwa sila nalulunod sa sarap, ilang beses niyang narinig ang masakit na ungol ni Lucien tuwing gumagalaw ito.
Napansin niyang mahigpit ang pagkakahawak nito sa itim na tungkod habang dahan-dahan nitong hinihigpitan ang katad na sinturon sa balikat.
Nang matapos ito, tumayo siya at, habang nakatalikod pa rin kay Aria, nagsalita.
"Magbihis ka," utos niya sa malamig ngunit matatag na tinig. "May mga kailangan tayong gawin."
Mahirap na napalunok si Aria. Kumunot ang kanyang noo nang marinig ang malamig nitong tono.
“Iyon na ba iyon?” naisip niya. “Bakit kumikilos siya na para bang walang nangyari sa pagitan namin?”
"Ah... sige," mahinang sagot ni Aria. Halos pabulong lamang ang kanyang tinig.
"Mabuti." Umungol si Lucien.
Lumingon siya upang harapin ito at napatigil nang mapansin ang nag-aalalang ekspresyon sa mukha ni Aria.
"Kapag nakapagbihis ka na, hintayin mo ako sa labas."
Napalunok si Aria at tumango. Umatras siya nang isang hakbang at kusang pinaliit ang tindig ng kanyang katawan, gaya ng nakasanayan niyang gawin noong nasa Clawhold pa siya.
Nasasaktan siya, pero hindi ito ang unang pagkakataong hindi siya pinansin. Buong buhay niya, palagi na lamang siyang hindi pinapansin. Kaya niya itong tiisin.
Kaya niya.
Dahan-dahang lumabas si Lucien sa silid habang pilay na naglalakad. Maingat niyang iniwasang masobrahan ang bigat na inilalagay niya sa kanyang sugatang binti.
Nakatalikod siya kay Aria kaya hindi niya napansin ang ekspresyon nito.
Hindi rin niya napansin ang nag-iisang luhang tumulo mula sa gilid ng mga mata nito.
Paglabas ni Aria, sinalubong siya ng matinding sikat ng araw. Bahagyang nag-iinit ang kanyang balat sa nakapapasong mga sinag nito. Pumikit siya nang bahagya at bahagyang ngumiti.
Malakas ang pagbagsak ng niyebe kagabi kaya nababalot ngayon ng makapal na puting niyebe ang lahat ng kanyang natatanaw.
Napansin niyang nakatayo si Lucien ilang talampakan lamang ang layo sa kanya. Mahigpit niyang ikinuyom ang mga kamao bago lumapit dito.
Nakapayuko ang kanyang ulo at pigil ang kanyang paghinga habang bumabalik ang katawan niya sa nakasanayang kilos.
Natuto siyang paliitin ang sarili at magmukhang walang halaga. Habang lumalaki siya, iyon lamang ang paraan upang mabawasan ang mga sumpa at insultong ibinabato sa kanya ng ibang tao.
"Itaas mo ang ulo mo," utos ni Lucien sa matigas na tinig habang nakatingin sa kanya mula sa itaas.
Napakislot si Aria. Mabilis siyang tumango at sinunod ang utos nito.
Lumambot ang tingin ni Lucien nang makita ang takot at pagkataranta sa mukha niya.
Hindi niya sinadyang maging ganoon katigas ang pananalita, pero ayaw niyang makakita ng kahinaan sa ibang tao. At hindi niya hahayaang ipahiya siya ng sarili niyang kapareha nang ganoon—Walang Dugo man ito o hindi.
Pag-aari pa rin niya ito.
Matatagpuan ang bahay ni Lucien sa labas ng Clawhold. Sapat ang layo nito mula sa sentro kaya iisa lamang ang daang patungo sa mataong pamayanan ng kanilang angkan.
Habang naglalakad si Aria kasama si Lucien sa paliku-likong daang nababalutan ng niyebe patungo sa bago niyang buhay, hindi niya namalayang unti-unti siyang lumalapit dito.
Nakatayog ang matatayog na punong pino sa magkabilang panig ng makitid na daan. Nakayuko ang mga sanga ng mga ito sa bigat ng makapal na niyebeng bumagsak kagabi.
Mabilis na naglakad si Aria. Malakas ang paglangitngit ng niyebe sa ilalim ng kanyang mga paa habang nakikita niya ang dulo ng daan.
Hindi niya iyon napansin noong huli siyang dumaan doon, ngunit ang lugar kung saan ginanap ang seremonya ng kanilang pagpapakasal ay isa palang sentro ng kalakalan.
Pamilihan iyon para sa mga mababang uri ng dugo—ang mga Gamma.
Nakatayo sa magkabilang panig ng mga daanan ang mga tindahang yari sa kahoy. Punô ang mga ito ng mga lobong abala sa kani-kanilang negosyo.
Ingay ang unang sumalubong sa kanya. Namiss niya ang masiglang ingay ng isang mataong pamilihan.
Isa iyon sa iilang lugar sa dati niyang Clawhold kung saan maaari siyang maglaho sa karamihan nang hindi napapansin.
Ngunit iba ang pamilihang ito.
Mas malaki, mas masigla at mas maraming lobo ang naroon kaysa sa anumang lugar na dati niyang nakita.
Pagdating nila sa mataong pamilihan ng angkan, bigla itong natahimik.
Natigil ang mga usapan. Lumingon ang lahat sa kanya.
May ilang nanlaki ang mga mata sa pagkagulat. Ang iba naman ay natatawa, samantalang ang ilan ay may pagkasuklam sa kanilang mga tingin.
Ngunit wala sa mga iyon ang nakabahala kay Aria. Sanay na siya sa ganoong pagtrato.
Ang talagang gumambala sa kanya ay ang takot sa mga mata ng mga Unblooded habang nakatitig sila sa kanya nang nanlalaki ang mga mata.
Lumaki ang bawat lahi ng lobo na nakaririnig ng mga kuwento tungkol sa mga Walang Dugo. Ginagamit ang mga kuwentong iyon upang takutin ang mga bata, at epektibo naman ang mga iyon.
Nagtago ang lahat ng bata sa likuran ng kanilang mga magulang.
Hindi nagtagal ang katahimikan at nagsimula na namang magbulungan ang mga tao.
Isang matangkad na babaeng mandirigma ang lumapit sa kanya. Kakaiba ang presensya nito sa pamilihang karaniwang dinarayo ng mga Gamma.
Isa ito sa mga taong may lantad na pagkasuklam sa mga mata.
"Aba, aba, aba! Tingnan nga naman kung sino ang narito," panunuya nito habang sinusuyod ng tingin ang katawan ni Aria. "Mayroon pala tayong isang isinumpa rito. Mayroon ka man lang bang nakuhang kapareha?"
Napatawa ito nang bahagya. Dumako ang tingin nito sa nakalantad na balagat ni Aria, kung saan makikita pa rin ang mapulang bakas ng kagat.
Kumunot ang noo nito at lumapit pa.
"Sandali, nakakagulat naman! Talagang may nag-angkin sa kanya."
"Hindi man lang siya nagbago ng anyo para patunayang karapat-dapat siya sa puwesto niya." Isang lalaking mandirigma naman ang sumigaw. "Ano ba ang kayang gawin ng isang Walang Dugo sa higaan?"
Sumabog sa tawanan ang buong pamilihan.
Lalong lumakas ang mga bulungan.
"Hindi man lang siya mukhang malinis."
"Hindi siya dapat narito."
"Paano kung maipasa niya ang sumpa niya sa mga Unblooded?"
Parami nang parami ang nagsasalita hanggang sa tuluyang magulo ang buong pamilihan sa kanilang panlalait at pangungutya.
Napayuko si Aria.
Gaya ng palagi niyang ginagawa sa mga ganitong sitwasyon, pinatahimik niya ang kanyang isip at umatras sa nag-iisang lugar kung saan nakakahanap siya ng kapanatagan—ang sarili niyang isipan.
May bakas ng paghingi ng tawad sa kanyang mukha habang umaatras siya ng isang hakbang. Nagsisimula nang mapuno ng luha ang kanyang mga mata.
Bigla siyang natigilan nang maramdaman ang isang matigas na harang sa kanyang likuran.
Tumingala siya. Nanlalaki ang kanyang mga mata sa pagkataranta at bahagyang nakabuka ang kanyang mga labi, ngunit hindi siya nakapagsalita.
Si Lucien ang pumigil sa kanya.
At galit na galit ito.
Dahan-dahang iminulat ni Aria ang kanyang mga mata nang magising siya sa mahinang kaluskos ng apoy sa pugon. Tumingala siya, at agad napansin ng kanyang matatalas na mata ang kisameng hindi pamilyar sa kanya.Nagkagulo ang mga kumot sa pagitan ng kanyang mga hita. Bahagya siyang napaungol habang bumabangon at nauupo sa kama.Kumunot ang kanyang noo.Saglit siyang natigilan, litong-lito ang isip.“Nasaan ako?” tanong niya sa sarili.Ngunit agad ding luminaw ang kanyang alaala.Biglang sumagi sa isip niya ang matinding alaala ni Lucien at ng gabing pinagsaluhan nila. Unti-unting namula ang kanyang mukha.Naalala na niya ang lahat.Lalong uminit ang kanyang mga pisngi nang maalala ang maalab at mapusok na gabing magkasama sila. Naalala niya ang bigat ng katawan ni Lucien sa ibabaw niya habang binibigyan siya nito ng kasiyahang hindi pa niya kailanman naranasan. Lalong uminit ang kanyang katawan at bumilis ang tibok ng kanyang puso habang iniyuko niya ang ulo.Ramdam pa rin niya ang prese
ISANG MABAGSIK NA GABINakatayo lamang si Aria, mabilis ang tibok ng puso at mababaw ang paghinga. Nanginginig ang kanyang mga kamay habang nakatitig sa bago niyang tahanan.Napakaliit ng bahay ni Lucien. Isa itong kubong yari sa bato, at hindi pantay-pantay ang mga dingding at sahig nito. Para itong tirahan ng isang utusan."Ito ba ang bahay mo?" tanong niya, hindi makapaniwala."Kung gaano man kasakit aminin," sabi ni Lucien habang nakatayo sa may pintuan, "ito na ngayon ang magiging tahanan nating dalawa. Pumasok ka na," utos niya.Napalunok si Aria. Mabilis siyang naglakad palapit at sumunod kay Lucien sa loob ng maliit na kubo.Pagkapasok na pagkapasok niya, malakas na sumara ang pinto sa kanyang likuran.Napatalon si Aria sa tunog. Isang panginginig ang gumapang sa kanyang gulugod nang mapagtanto niyang sa unang pagkakataon sa buong buhay niya, nag-iisa siya sa isang silid kasama ang isang lalaki.Namula ang kanyang mga pisngi habang ibinababa niya ang tingin.Sinipat niya ang b
Tahimik na nakaupo si Lucien, bahagyang nakapikit ang mga mata habang nakatitig sa naglalagablab na apoy sa pugon ng kanyang silid. Kumakabog sa sakit ang kanyang pilay at wasak na binti, dahilan upang bahagya siyang mapangiwi nang baguhin niya ang kanyang pagkakaupo.Kahit ilang taon na ang lumipas, patuloy pa ring sinusubukan ng dugo niyang lobo—kasama ang mga natitirang kapangyarihan niya bilang isang Alpha—na pagdugtung-dugtungin at pagalingin ang kanyang wasak na binti.Naghintay siya na maramdaman ang init ng apoy. Umaasa siyang matutunaw nito ang lamig sa kanyang puso, ngunit hindi nangyari iyon. Hindi kailanman nangyari.Ibinaba niya ang tingin sa kanyang binti. Makikita roon ang mga baluktot at patayong pilat na umaabot mula sa kanyang hita hanggang sa kanyang binti.Biglang bumukas ang pinto, at mabilis na ibinaling ni Lucien ang kanyang tingin doon.Kumikislap ang galit sa kanyang mga mata dahil sa pagkaabala sa kanya, ngunit agad din niyang pinigilan ang kanyang emosyon. H
Tahimik ang mundo. Sobra ang katahimikan.Bahagyang kumurap ang mga mata ni Aria. Nawalan siya ng malay matapos siyang iwan ni Lyra sa gitna ng maniyebeng kapatagan. Napadaing siya habang iminumulat ang mga mata at napangiwi sa sakit.Sinubukan niyang umupo, ngunit muli siyang bumagsak. Nanlaki ang kanyang mga mata nang mapagtanto niya kung bakit halos wala siyang maramdamang sakit sa kanyang katawan. Namamanhid na ang buong katawan niya.Napadaing siya at, sa buong lakas, itinulak ang sarili upang makatayo. Nagngingitngit ang kanyang mga ngipin sa lamig. Nanginginig ang kanyang katawan habang saglit siyang huminto upang pagmasdan ang paligid ng kagubatan.Dapat ay gaganapin ngayong araw ang kanyang seremonya ng pagpapakasal sa kanyang mapapangasawa. Alam niyang walang anumang palusot ang makapipigil sa kanyang madrasta na patayin siya kapag nahuli siya sa sarili niyang seremonya.Napadaing siya, huminga nang malalim, at muling sinubukang tumayo. Isang matinding kirot ang dumaan sa ka
“Sinumpa ka.”Ang mga salitang iyon ay ibinubulong na kay Aria mula pa noong siya ay isinilang, at ngayong gabi, mas malakas pa niya itong naririnig kaysa dati.Umaalingawngaw sa buong bulwagan ang musika at kasiyahan. Lahat ng iyon ay para sa kanya—ang sirang lobo, ang walang dugong lobo, ang hindi gustong mapangasawa.Nakatayo si Aria sa tabi ng hapag-kainan, nananakit ang kanyang mga binti habang mahigpit na nakakuyom ang kanyang mga daliri. Pagdiriwang niya ito, ngunit ipinagbabawal sa kanya kahit ang umupo.Suot niya ang isang mahabang pulang-pulang bestida na hapit sa kanyang katawan at tumatakip sa kanyang mga pilat. Kumakabog sa sakit ang kanyang mga balikat kung saan nakatago sa ilalim ng tela ang mahahabang pahilis na marka.Wala mang nakagapos na kadena sa kanyang mga pulsuhan ngayong gabi, mas nakakulong naman ang pakiramdam niya kaysa dati. Nakayuko ang kanyang mga mata. Hindi siya nangahas na tumingala, baka lalo na naman siyang bugbugin.“Sumayaw ka, Aria! Sumayaw ka!”







