KABANATA 4: ANG ISANG MALAKING HALIMAW SA LABAS NG PINTUAN

“Ate! Tulungan ninyo ako!”

Nang marinig ko ang sigaw ni Jax mula sa kabilang dulo ng pasilyo, agad akong napalingon sa pinagmulan ng tinig. Pamilyar sa akin ang boses ng bunso naming kapatid, ngunit ngayon ay puno iyon ng takot na hindi ko pa narinig mula sa kanya.

“Kai, si Jax!” bulalas ko.

“Hinihintay niya tayo. Kailangan nating puntahan siya!”

Hindi na kami nag-aksaya ng oras. Tumakbo kami patungo sa dulo ng pasilyo, ngunit bago pa kami makalayo ay may ilang aninong biglang lumitaw mula sa magkabilang panig.

Napahinto ako.

Sampung nilalang ang unti-unting humarang sa aming daanan. Ang ilan ay nakayuko habang naglalakad, samantalang ang iba ay nakatitig sa amin gamit ang kanilang mapupulang mga mata. Kasabay ng kanilang mga ungol ay ang tunog ng mga kuko nilang kumakaladkad sa sahig.

Napaatras si Kai at mahigpit na hinawakan ang aking braso.

“Ate, paano tayo makalulusot?”

Mabilis kong sinuri ang paligid. Wala kaming ibang mapupuntahan. Sa likuran namin ay ang hagdanan, ngunit masyadong malayo iyon upang balikan nang hindi kami naaabutan. Sa harapan naman ay ang silid ni Jax, na nasa kabilang panig ng mga nilalang.

Wala na rin kaming dalang sandata. Naiwan ang mga kahoy na ginamit namin sa nakaraang labanan, at wala kaming sapat na oras upang balikan ang mga iyon.

“Makinig ka sa akin, Kai,” sabi ko habang pinipilit na pakalmahin ang aking sarili. “Hindi natin kailangang talunin silang lahat. Kailangan lang nating makahanap ng pagkakataong makadaan.”

“Paano kung hindi natin kayanin?”

Tumingin ako sa kanya. Kita ko ang takot sa kanyang mga mata, ngunit alam kong pareho kaming walang balak na iwan si Jax.

“Hindi natin malalaman kung hindi natin susubukan.”

Bago pa siya makasagot, biglang sumugod ang pinakamalapit na nilalang.

Agad akong umiwas at itinulak ito palayo. Napasubsob ito sa sahig, ngunit hindi nagtagal ay muli itong bumangon. Sumunod ang dalawa pa, kaya napilitan kaming magkahiwalay nang bahagya upang hindi kami sabay na maipit.

Sinipa ni Kai ang isa sa tuhod at itinulak ang isa pa sa pader. Ako naman ay umiwas sa mga kamay ng nilalang na pilit na humahawak sa akin.

Hindi madali ang labanan. Bawat paggalaw ay kumakain sa natitira naming lakas. Nanginginig ang aking mga tuhod, at mabilis na ang aking paghinga. Gayunman, sa tuwing naaalala ko ang sigaw ni Jax, muli akong nakakahanap ng lakas upang magpatuloy.

“Ate, sa kaliwa!” sigaw ni Kai.

Napalingon ako at nakita kong may maliit na puwang sa pagitan ng dalawang nilalang. Itinulak ko ang isa palayo habang si Kai naman ay umiwas sa isa pang sumusugod.

“Tumakbo ka!” utos ko.

Sabay kaming dumaan sa puwang. May humablot sa aking damit, ngunit marahas akong pumihit hanggang sa makawala. Hindi kami tumigil hangga't hindi namin nararating ang kabilang dulo ng pasilyo.

Nang makarating kami sa tapat ng silid ni Jax, napahinto ako upang huminga.

Ngunit bago pa ako makalapit sa p***o, nakita ko ang isang napakalaking nilalang na nakatayo roon.

Halos hindi ako makapaniwala sa aking nakikita.

Mas mataas ito kaysa sa p***o at mas malapad ang katawan kaysa sa dalawang karaniwang tao na magkatabi. Kulay abo ang balat nito, at may mga maitim na marka at lumang sugat sa mga braso at balikat. Bawat hakbang nito ay nagdudulot ng mahinang pagyanig sa sahig.

Nang maramdaman nitong may tao sa likuran, dahan-dahan itong lumingon.

Nagtama ang aming mga mata.

Hindi ko maipaliwanag ang takot na biglang bumalot sa akin. Para bang mas malala ang panganib na kinakaharap namin ngayon kaysa sa lahat ng nauna naming labanan.

“Ate...” mahinang sambit ni Kai.

Hindi ako sumagot. Nakatuon lamang ang aking paningin sa halimaw, habang pilit kong iniisip kung paano kami makalalapit sa p***o nang hindi kami nito nahuhuli.

Mula sa loob ng silid ay narinig namin ang mahinang paghampas.

“May tao ba riyan? Pakiusap, buksan ninyo ang p***o!”

Si Jax.

Napakuyom ang aking mga kamay. Hindi ko maaaring hayaang manatili siyang mag-isa sa loob habang ang halimaw na ito ay nakaharang sa kanyang daan palabas.

“Kai,” bulong ko, “kailangan nating ilayo ang halimaw sa p***o.”

“Paano natin gagawin iyon?”

“Ako ang kukuha ng pansin nito. Kapag lumayo ito kahit kaunti, humanap ka ng pagkakataong buksan ang p***o.”

Umiling siya.

“Hindi kita iiwan, Ate.”

“Hindi mo ako iniiwan. Tinutulungan mo akong iligtas si Jax.”

Sandali siyang nag-alinlangan bago tuluyang tumango.

Huminga ako nang malalim at dahan-dahang lumapit sa halimaw. Umaasa akong hindi nito mapapansin ang aking paglapit, ngunit bago pa ako makagawa ng hakbang ay bigla itong umungol at sumugod.

“Atras!” sigaw ko.

Mabilis akong umiwas, ngunit hindi ko lubusang naiwasan ang malakas nitong hampas. Tumilapon ako patungo sa pader at bumagsak sa sahig.

“Ate!”

Narinig ko ang sigaw ni Kai, ngunit hindi ako agad nakabangon. Kumirot ang aking likod, at ilang sandali akong hindi makahinga nang maayos.

Samantala, sinubukan ni Kai na ilayo ang atensiyon ng halimaw. Umiwas siya sa mga hampas nito at paulit-ulit na lumipat ng puwesto upang hindi siya maipit sa sulok.

Pinilit kong bumangon. Nang makaluhod ako, napahawak ako sa pader at muling huminga nang malalim.

Hindi pa ako nakakatayo nang tuluyan nang biglang humarap sa akin ang halimaw.

Sa isang mabilis na kilos, sinunggaban ako nito sa leeg.

Nanlaki ang aking mga mata. Agad kong hinawakan ang braso nito at sinubukang kumawala, ngunit napakalakas ng pagkakahawak nito.

“Ate! Bitawan mo siya!”

Buong lakas na sumugod si Kai at sinipa ang tagiliran ng halimaw. Napalingon ito sa kanya, at bahagyang lumuwag ang pagkakahawak sa akin.

Sinamantala ko ang pagkakataong iyon upang makawala. Bumagsak ako sa sahig at gumapang palayo habang pilit na bumabalik ang aking paghinga.

Nang makita kong muling susugod ang halimaw kay Kai, napansin ko ang isang sirang piraso ng kahoy sa tabi ng pader. Agad ko itong dinampot at ibinato sa mukha ng nilalang.

Napalingon ito sa akin.

“Kai, ngayon na!”

Mabilis na tumakbo si Kai sa pintuan at sinubukang buksan iyon. Sa unang pagkakataon ay hindi ito gumalaw, ngunit nang muli niyang hilahin ang seradura ay bumukas din ang p***o.

“Ate, bilis!”

Tumayo ako sa kabila ng sakit ng aking likod at tumakbo papasok. Hinila ako ni Kai sa loob bago namin isinara ang p***o.

Agad naming itinulak ang isang mabigat na kabinet upang harangan ito.

“Jax!”

Nakita namin siyang nakaupo sa sulok ng silid, yakap ang kanyang mga tuhod. Namumugto ang kanyang mga mata, at nanginginig ang kanyang buong katawan.

Nang makita niya kami, mabilis siyang tumayo at tumakbo palapit.

“Ate!”

Mahigpit niya akong niyakap. Niyakap ko rin siya habang hinahaplos ang kanyang buhok.

“Nandito na kami, Jax. Hindi ka na nag-iisa.”

“Akala ko hindi na kayo darating,” umiiyak niyang sagot.

“Hindi ka namin iiwan,” dagdag ni Kai habang lumuluhod sa tabi namin.

Ngunit bago pa kami tuluyang makapagpahinga, biglang yumanig ang p***o. Napaatras si Jax, at agad siyang kumapit sa aking braso.

Muli itong hinampas mula sa labas.

“Hindi tayo maaaring manatili rito,” bulong ni Kai.

Sinuri namin ang silid at hinanap ang anumang maaaring gamitin upang mapatibay ang p***o. Itinulak namin ang kabinet nang mas malapit sa pasukan at naglagay ng iba pang mabibigat na gamit sa likuran nito.

Ilang beses pang yumanig ang p***o bago tuluyang tumahimik ang pasilyo.

Hindi namin alam kung umalis na ang halimaw o naghihintay lamang ito sa labas. Kaya nagpasya kaming huwag munang lumabas.

Buong gabi kaming nagbantay. Nagpalitan kami sa pagpapahinga, ngunit hindi ako lubusang nakatulog. Sa tuwing pumipikit ako, naaalala ko ang malalaking kamay ng halimaw at ang pakiramdam ng pagkakahawak nito sa aking leeg.

Nang sumikat ang araw, saka lamang kami naghanda upang umalis.

Kaunti na lamang ang natitira naming pagkain. Hindi rin namin alam kung gaano katagal kaming mananatiling ligtas sa gusali, kaya mas mabuting humanap ng ibang matitirhan bago pa kami muling mapaligiran.

Maingat kaming lumabas ng silid. Wala na ang malaking halimaw sa pasilyo, ngunit may mga bakas ng pagkasira sa pader at sahig. Dahan-dahan kaming bumaba sa hagdanan, humihinto sa bawat palapag upang makinig sa mga kaluskos sa paligid.

Nang makarating kami sa ibaba, maingat kaming lumabas ng gusali.

Tahimik ang kalsada. Nakatigil ang mga sasakyan, wasak ang ilang tindahan, at nagkalat ang mga bubog sa bangketa. Walang nakikita ni isang tao, ngunit hindi namin ipinagpalagay na ligtas na ang lugar.

“Dapat makahanap tayo ng sasakyang magagamit,” sabi ni Kai.

Sa di-kalayuan ay may nakita kaming lumang bus na nakaparada sa gilid ng kalsada. Basag ang ilan sa mga bintana nito, ngunit mukhang buo pa ang katawan.

Maingat kaming lumapit at sinuri ang paligid bago pumasok.

“Sa tingin mo, gagana pa ito?” tanong ni Jax.

“Hindi ko alam,” sagot ko. “Pero mas mabuti nang subukan natin kaysa maglakad nang walang tiyak na pupuntahan.”

Pumasok kami sa bus at isinara ang pintuan. Umupo si Jax sa likuran habang si Kai ay nanatiling malapit sa akin.

Sa loob ng ilang sandali ay naging tahimik ang lahat.

Ngunit biglang may narinig kaming ungol mula sa labas.

Napalingon ako sa bintana at nakita ang ilang nilalang na dahan-dahang lumalapit sa bus.

“Yumuko kayo!” sigaw ko.

Bago pa kami makapagtago nang maayos, binasag ng isa sa mga nilalang ang salamin sa tabi ni Kai. Pumasok ang malalaking kamay nito at hinila siya patungo sa bintana.

“Kai!”

Agad kong hinawakan ang kanyang baywang at buong lakas na hinila siya pabalik. Nagpumiglas siya habang pilit siyang hinihila palabas ng nilalang.

“Ate, hindi ko siya mabitawan!”

“Lumaban ka, Kai! Huwag kang bibitaw!”

Sa likuran namin ay umiiyak si Jax. Sinubukan niyang lumapit upang tumulong, ngunit natakot siyang mahila rin palabas.

Bigla niyang binuksan ang kanyang bag at may inilabas na mabigat na martilyo.

“Nakita ko ito sa silid kahapon!” sigaw niya habang iniaabot iyon sa akin.

Agad kong kinuha ang martilyo at hinampas ang mga kamay na nakahawak kay Kai. Napabitaw ang nilalang, at mabilis kong hinila ang kapatid ko palayo sa bintana.

Ngunit bago pa kami makabawi, bumukas ang kabilang pintuan ng bus.

May isa pang nilalang na nakapasok.

Diretso itong sumugod kay Jax.

“Jax, lumayo ka!”

Mabilis akong humarang at itinulak ang nilalang palayo sa kanya. Nang mawalan ito ng balanse, hinampas ko ito ng martilyo hanggang sa bumagsak sa sahig at hindi na gumalaw.

Hindi na kami nag-aksaya ng oras.

Tumakbo ako sa upuan ng drayber at sinubukang paandarin ang bus. Sa unang pagkakataon ay walang nangyari. Naririnig ko ang mga ungol sa labas at ang paghampas ng mga kamay sa katawan ng sasakyan.

Muli kong sinubukan ang makina.

Sa wakas, umandar ito.

“Kumapit kayong dalawa!” sigaw ko.

Pinatakbo ko ang bus palayo sa gusali. Sa salamin ay nakita kong hinahabol kami ng mga nilalang, ngunit unti-unti silang naiwan habang papalayo kami sa lungsod.

Sa unang pagkakataon matapos ang maraming araw ng pagtatago, nakaramdam ako ng kaunting pag-asa.

Ngunit hindi nagtagal ang pakiramdam na iyon.

Nang tapakan ko ang preno, hindi bumagal ang bus.

Muli ko itong tinapakan, ngunit patuloy lamang itong bumilis.

“Ano'ng nangyayari?” bulong ko.

“Ate, bakit hindi tayo humihinto?” tanong ni Jax.

“Nawalan tayo ng preno! Kumapit kayo nang mahigpit!”

Mabilis ang takbo ng bus, at sa unahan ay sunod-sunod ang mga sasakyang nakaharang. Sinubukan kong ilihis ang manibela upang maiwasan ang mga ito, ngunit hindi ko na ganap na makontrol ang direksiyon.

Sa di-kalayuan ay nakita ko ang isang istasyon ng gasolina.

Sinubukan kong ilihis ang bus palayo rito, ngunit huli na ang lahat. Malakas na tumama ang sasakyan sa gilid ng istasyon.

Umalingawngaw ang kalabog, nabasag ang natitirang mga bintana, at napuno ng usok ang loob ng bus.

Pagkatapos noon, nagdilim ang aking paningin.

Hindi ko alam kung gaano ako katagal na nawalan ng malay. Nang imulat ko ang aking mga mata, masakit ang aking buong katawan at tila mabigat ang bawat paghinga.

“Kai?” mahina kong tawag.

Walang sumagot.

Lumingon ako at nakita kong nakasandal si Kai sa kanyang upuan, nakapikit at hindi gumagalaw. Si Jax naman ay nakahiga sa kabilang upuan.

“Kai! Jax! Gumising kayo!”

Pinilit kong abutin ang kanilang mga kamay. Nang maramdaman kong humihinga pa sila, bahagyang gumaan ang bigat sa aking dibdib. Gayunman, hindi ko alam kung gaano kalubha ang kanilang mga natamo sa aksidente.

Biglang may narinig akong yabag sa labas.

Nanahimik ako.

Sa pamamagitan ng basag na bintana, nakita ko ang isang lalaking nakasuot ng berdeng kasuotan. May hawak siyang baril at maingat na lumalapit sa bus habang sinusuri ang paligid.

Isang tao.

Matagal na kaming walang nakikitang ibang nakaliligtas. Hindi ko alam kung sundalo ba siya o kung may iba siyang layunin.

Huminto siya sa tabi ng bintana at sumilip sa loob. Nang makita niya akong gumagalaw, ibinaba niya nang bahagya ang kanyang baril.

Dahan-dahan kong itinaas ang aking nanginginig na kamay at kumatok sa salamin.

“Pakiusap...” mahina kong sambit. “Tulungan mo kami.”

Lumapit siya at sinuri ang aking mukha. Pagkatapos ay tumingin siya kina Kai at Jax.

Bago pa siya makapagsalita, isang malakas na ungol ang umalingawngaw mula sa likuran ng istasyon.

Agad siyang humarap at itinaas ang kanyang baril.

Nanlamig ang aking buong katawan nang makita ko ang isang napakalaking aninong unti-unting lumilitaw sa gitna ng usok.

Pamilyar sa akin ang laki ng katawan nito.

Ang halimaw na nakalaban namin sa ikalawang palapag ay naroon.

Paano kami nito nasundan?

Napatayo ang lalaki at itinutok ang kanyang baril sa papalapit na nilalang. Ngunit sa halip na umatras, bigla itong huminto at tumingin sa akin.

Pagkatapos ay ngumisi ito.

“Sa wakas,” garalgal nitong sambit. “Natagpuan din kita.”

Napatigil ako sa paghinga.

Hindi nito sinabi ang mga salitang iyon kay Kai. Hindi rin kay Jax.

Sa akin ito nakatingin.

At sa unang pagkakataon, naisip kong baka may dahilan kung bakit ako ang palaging hinahabol ng mga nilalang na iyon.

Hindi pala basta pagtakas ang kailangan kong gawin. May lihim tungkol sa akin na kailangan kong matuklasan.