LOGINHindi ang mga halimaw ang pinakamapanganib na kalaban ni Elara, kundi ang taong pinagkatiwalaan niya ng buhay ng kanyang mga kapatid.Habang nakatayo siya sa loob ng lihim na pasilidad, tila unti-unting gumuho ang lahat ng pinaniniwalaan niya. Ang lalaking nangakong tutulong sa kanya ay siya palang nagmaniobra sa bawat hakbang niya. Ginamit nito ang pagmamahal niya kina Kai at Jax upang makuha ang bagay na pinakamahalaga sa kanilang lahat—ang lunas sa Omega Virus.Napahawak si Elara sa kanyang noo. Paulit-ulit na bumabalik sa kanyang isipan ang mga salitang binitiwan ng lalaki. Naalala niya ang pangakong ililigtas nito ang kanyang mga kapatid, ang susi na ibinigay sa kanya, at ang pag-asang naging dahilan upang ibigay niya ang lunas.Paano niya nagawang magtiwala nang ganoon kadali?Gusto niyang sisihin ang sarili. Kung naging mas maingat lamang siya, marahil ay hindi napunta sa kamay ng kalaban ang tanging pag-asang mayroon sila. Ngunit habang lumalalim ang kanyang pagsisisi, mas mal
Ang susi sa kanyang palad ang magpapasya kung maililigtas niya ang kanyang mga kapatid o kung tuluyan niyang ilulubog ang kanilang pamilya sa kapahamakan.Hindi iyon alam ni Elara.Ang tanging nasa isip niya ay ang lunas na maaaring magtapos sa paghihirap ng mga taong nabiktima ng kakila-kilabot na sakit. Matapos ang lahat ng kanilang pinagdaanan nina Kai at Jax, sa wakas ay may pagkakataon na siyang gumawa ng isang bagay na maaaring magligtas sa kanila.Ngunit paano kung ang pagkakataong iyon ay isa lamang bitag?Dahan-dahang iniabot ng lalaking walang pangalan ang isang maliit na susi kay Elara. Hindi iyon yari sa karaniwang bakal. Makinis at malamig ang ibabaw nito, at bahagyang kumikislap sa ilalim ng maputlang ilaw ng silid.“Ito ang magdadala sa iyo sa lunas,” mahinahong paliwanag ng lalaki. “Nasa pinakamalalim na bahagi ng pasilidad ang silid kung saan ito nakatago. Kailangan mong makarating doon bago pa mahuli ang lahat.”Mahigpit na hinawakan ni Elara ang susi.“Sigurado ka b
Dahan-dahang humakbang si Elara papasok sa silid na nasa likod ng lihim na pintuan. Bawat yabag niya ay sinasabayan ng mahinang tunog mula sa sahig, samantalang ang malamig na hangin ay dumadampi sa kanyang balat. Hindi niya alam kung saan siya dinala ng pasilyong iyon. Ang tanging alam niya ay kailangan niyang malaman ang katotohanan tungkol sa lugar na kinaroroonan niya at sa mga lihim na matagal nang ikinukubli sa kanya.Maliwanag ang silid, ngunit kakaiba ang katahimikang bumabalot dito. Sa mga dingding ay may malalaking tabing na nagpapakita ng iba't ibang bahagi ng isang gusali. Mayroon ding mga makinang kumikislap at mga ilaw na tila patuloy na nagmamasid sa bawat sulok.Ngunit hindi ang mga kagamitang iyon ang unang nakatawag sa kanyang pansin.Sa gitna ng silid ay nakatayo ang isang lalaking matangkad, maayos ang tindig, at may matang tila sanay tumingin sa mga bagay na hindi nakikita ng karaniwang tao. Nakasuot siya ng maitim na kasuotan, at hindi man lamang nagbago ang kany
Hindi alam ni Elara na habang naghahanda siya upang harapin ang mga lihim na naghihintay sa kabilang panig ng pasilidad, may sarili ring pagsubok na kailangang pagdaanan ang kanyang dalawang kapatid.Sa isang nakatagong bahagi ng gusali, magkasamang naglalakad sina Kai at Jax sa likuran ng ilang tauhan ni Lolo Damian. Hindi nila alam kung saan sila dadalhin. Ang tanging nakikita nila ay ang mahahabang pasilyo, mga pintuang yari sa makapal na bakal, at mga ilaw na paminsan-minsang kumukurap sa kisame.Hindi katulad ng bahaging dinaanan nila noon ang lugar na ito. Walang mga silid na may kagamitan, walang mga taong abala sa paggawa, at walang anumang palatandaan na may naninirahan doon. Para bang matagal nang nakalimutan ng lahat ang bahaging iyon ng gusali.Huminto ang pangkat sa harap ng isang malaking pintuan.“Bakit kami dinala rito?” tanong ni Jax. Hindi niya maitago ang pag-aalala sa kanyang tinig. “Nasaan si Ate Elara? Hindi ba dapat kasama namin siya?”Hindi agad sumagot ang mga
Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata.Ang unang bumungad sa akin ay isang puting kisame na napakaliwanag, halos masakit sa paningin. Ilang saglit akong hindi gumalaw habang sinusubukang alalahanin kung nasaan ako at kung paano ako nakarating sa lugar na iyon.Ang huli kong natatandaan ay ang lihim na pintuan, ang kakaibang boses na narinig ko, at ang malamig na pakiramdam na para bang may nagmamasid sa bawat galaw ko.Agad akong bumangon.“Nasaan ako?”Tumingin ako sa paligid. Malinis ang silid, ngunit hindi ito katulad ng karaniwang kuwarto sa isang ospital. Ang mga dingding ay gawa sa makinis na metal, may maliliit na ilaw sa mga sulok, at may mga kagamitang hindi ko makilala sa isang mahabang mesa.Walang bintana. Walang orasan. Tanging mahinang ugong ng mga makina ang maririnig sa paligid.Napahawak ako sa aking sentido nang bahagyang sumakit ang aking ulo. Hindi ko alam kung gaano ako katagal na nawalan ng malay, ngunit isang bagay ang malinaw sa akin—hindi ako dapat bast
Nanginginig ang aking mga daliri habang unti-unti akong lumalapit sa pintuang nakatago sa likod ng isang malaking estante. Mula sa siwang nito ay sumisilip ang maputlang liwanag na tila nagmumula sa isang silid na matagal nang hindi nasisinagan ng araw.Sa buong pasilyo, tanging ugong ng mga makinang hindi ko makita ang aking naririnig. Ang malamig na hanging dumadampi sa aking balat ay may dalang kakaibang amoy—amoy ng mga gamot, lumang bakal, at kung ano pang hindi ko matukoy.Hindi ko alam kung ano ang naghihintay sa kabilang panig ng pintuan. Ngunit may kung anong puwersang nagtutulak sa akin upang alamin ang katotohanan.Mula nang makarating ako sa lugar na ito, sunod-sunod na ang mga tanong na gumugulo sa aking isipan. Bakit may mga silid na mahigpit na ipinagbabawal pasukin? Bakit may mga taong tila kilala ako kahit hindi ko naman sila nakikilala? At higit sa lahat, ano ang tunay na kaugnayan ng aking pamilya sa pagkalat ng Birús Omega?Napahinto ako sa harap ng pintuan.Nang i







