APOKALIPSES NG ZOMBIE : ISANG TAONG PAGLILIGTAS のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

ELARA'S POVBiglang umalingawngaw ang tunog ng aking telepono sa katahimikan ng aming silid.Napadilat ako at agad na inabot ang teleponong nasa tabi ng aking unan. Alas-singko ng umaga. Iyon ang oras na itinakda ko upang gisingin kaming tatlo bago pa man tuluyang sumikat ang araw.Ngunit sa halip na ang karaniwang ingay ng umaga ang bumungad sa akin, isang kakaibang ungol ang narinig ko mula sa labas ng aming bahay.Napatigil ako.Muling umungol ang mga nilalang sa labas, kasabay ng sunod-sunod na kalabog sa aming pintuan.Dahan-dahan akong bumangon at pinatay ang alarma ng telepono. Ngunit huli na ang lahat.Narinig na nila kami."Elara..."Mahinang tinawag ako ni Kai mula sa kabilang kama. Halatang naguguluhan pa siya sa nangyayari."Ano iyon? Bakit parang may sumisira ng pinto natin?"Hindi ako agad sumagot. Lumapit ako sa bintana at bahagyang sumilip sa pagitan ng kurtina.Nanlamig ang aking mga daliri.Dose-dosenang zombie ang nagkukumpulan sa labas. May ilan na nakasandal sa am

“Ate! Tulungan ninyo ako!”Nang marinig ko ang sigaw ni Jax mula sa kabilang dulo ng pasilyo, agad akong napalingon sa pinagmulan ng tinig. Pamilyar sa akin ang boses ng bunso naming kapatid, ngunit ngayon ay puno iyon ng takot na hindi ko pa narinig mula sa kanya.“Kai, si Jax!” bulalas ko.“Hinihintay niya tayo. Kailangan nating puntahan siya!”Hindi na kami nag-aksaya ng oras. Tumakbo kami patungo sa dulo ng pasilyo, ngunit bago pa kami makalayo ay may ilang aninong biglang lumitaw mula sa magkabilang panig.Napahinto ako.Sampung nilalang ang unti-unting humarang sa aming daanan. Ang ilan ay nakayuko habang naglalakad, samantalang ang iba ay nakatitig sa amin gamit ang kanilang mapupulang mga mata. Kasabay ng kanilang mga ungol ay ang tunog ng mga kuko nilang kumakaladkad sa sahig.Napaatras si Kai at mahigpit na hinawakan ang aking braso.“Ate, paano tayo makalulusot?”Mabilis kong sinuri ang paligid. Wala kaming ibang mapupuntahan. Sa likuran namin ay ang hagdanan, ngunit masyad

Agad akong napasigaw nang maramdaman ko ang malamig at magaspang na mga daliring mahigpit na humila sa aking buhok.Napaatras ako, ngunit lalo lamang akong hinila ng nilalang mula sa siwang ng bakal na pinto. Halos mawalan ako ng balanse habang pilit kong hinahawakan ang gilid nito. Sa likod ng pinto, naririnig ko ang nagngangalit nitong ungol, na para bang sabik na sabik itong makapasok at makuha ako.“Elara!”Bago pa ako tuluyang mahila, mabilis na kumilos si Sarhento Reyes. Sa kabila ng kanyang sugat, hinawakan niya ang aking balikat at itinulak ako palayo sa pinto. Pagkatapos, buong lakas niyang hinampas ang kamay ng nilalang gamit ang hawakan ng kanyang baril.Napasinghap ako nang marinig ang malakas na kalabog.Gayunman, hindi pa rin bumibitaw ang nilalang.“Hilain mo ang kamay mo! Bilis!” sigaw ng sarhento.Sa tulong ng isa pang sundalo, naipit namin ang kamay nito sa pagitan ng bakal na pinto at ng pader. Ilang ulit itong pumiglas bago tuluyang bumitaw ang mga daliri nito sa a

Nang marinig ko ang sunod-sunod na kaluskos sa dulo ng pasilyo, agad akong napahinto.Mabibigat ang mga yabag na iyon, at hindi katulad ng mga nilalang na nakasalubong ko noon. Kasabay ng mga ito ang malalim na ungol na tila nagmumula sa isang lalamunang hindi na maituturing na sa tao.Agad akong nagtago sa likod ng isang malaking aparador. Pinilit kong pigilan ang aking paghinga habang mahigpit na nakahawak sa isang maliit na bakal na napulot ko sa sahig.Palapit nang palapit ang mga yabag.Isa.Dalawa.Tatlo.Bawat hakbang ay nagpapabilis sa tibok ng aking puso. Hindi ko alam kung ilan ang mga nilalang na paparating, ngunit alam kong hindi ko kayang harapin ang mga ito nang sabay-sabay.Hindi pa ako maaaring mamatay.Hindi hangga't hindi ko nahahanap sina Jax at Kai.Sila ang dahilan kung bakit patuloy akong lumalaban sa gitna ng bangungot na ito. Hindi ko alam kung ligtas pa ba sila o kung nasaan sila ngayon, ngunit ayokong isipin na tuluyan ko na silang mawawala.Nang marinig kong

Nanginginig ang aking mga daliri habang unti-unti akong lumalapit sa pintuang nakatago sa likod ng isang malaking estante. Mula sa siwang nito ay sumisilip ang maputlang liwanag na tila nagmumula sa isang silid na matagal nang hindi nasisinagan ng araw.Sa buong pasilyo, tanging ugong ng mga makinang hindi ko makita ang aking naririnig. Ang malamig na hanging dumadampi sa aking balat ay may dalang kakaibang amoy—amoy ng mga gamot, lumang bakal, at kung ano pang hindi ko matukoy.Hindi ko alam kung ano ang naghihintay sa kabilang panig ng pintuan. Ngunit may kung anong puwersang nagtutulak sa akin upang alamin ang katotohanan.Mula nang makarating ako sa lugar na ito, sunod-sunod na ang mga tanong na gumugulo sa aking isipan. Bakit may mga silid na mahigpit na ipinagbabawal pasukin? Bakit may mga taong tila kilala ako kahit hindi ko naman sila nakikilala? At higit sa lahat, ano ang tunay na kaugnayan ng aking pamilya sa pagkalat ng Birús Omega?Napahinto ako sa harap ng pintuan.Nang i