APOKALIPSES NG ZOMBIE : ISANG TAONG PAGLILIGTAS

Ang unang babala na may mali sa mundo ay ang matandang babaeng nakatitig sa isang pusang gala.

“Ma’am, ayos lang po ba kayo?”

Huminto si Elara sa paglalakad. Sa ilalim ng punong nasa tabi ng bangketa, nakatayo ang matanda, gusot ang buhok at nanginginig ang mga kamay. Paulit-ulit nitong tinatawag ang pusang kulay abo, ngunit sa tuwing lalapit ito, umaatras ang hayop.

“Ming… halika rito,” bulong ng babae.

Bigla itong sumugod sa pusa. Nakaiwas ang hayop, pero bumangga ang ulo ng matanda sa puno. Napasinghap si Elara at dali-daling lumapit.

“Ma’am, huwag po! Baka masaktan kayo.”

Hinawakan niya ang braso ng babae. Sa halip na magpasalamat, mahigpit siyang hinablot nito sa pulsuhan. Nanlaki ang mga mata ni Elara nang makita ang mapulang mga mata nito at ang laway na tumutulo sa baba.

“Gutom…” paos na sabi ng matanda.

“Ano po?”

“GUTOM!”

Napabitaw si Elara at napaatras. Kinuha niya ang cellphone at tumawag ng ambulansiya. Habang naghihintay, nanatili siyang ilang hakbang ang layo. Hindi niya alam kung may sakit ang babae o kung may iba itong pinagdaraanan. Ang alam lang niya, hindi normal ang kilos nito.

Dumating ang mga tauhan ng ambulansiya at maingat na inilapit ang stretcher. Pumiglas ang matanda nang subukan nilang alalayan siya.

“Gutom! Kailangan ko ng pagkain!”

Dalawang tauhan ang humawak sa kaniya at tuluyang naisakay sa sasakyan. Bago maisara ang p***o, tumingin ang babae kay Elara. Ngumiti ito, ngunit walang kahit anong kabaitan sa ekspresyon nito.

Napayakap si Elara sa sarili.

“Anong nangyayari sa kaniya?” bulong niya.

Hindi niya alam na sa loob lamang ng ilang oras, milyon-milyong tao ang magtatanong ng parehong bagay.

---

Pagdating ni Elara sa inuupahan nilang bahay, halos alas-sais na ng gabi. Buong araw siyang nagtatrabaho sa isang maliit na karinderya, at masakit na ang kaniyang mga paa. Gayunman, ang una niyang ginawa ay tingnan ang cellphone para alamin kung nakauwi na ang mga kapatid.

Wala pa sina Kai at Jax.

Si Kai, labing-apat na taong gulang, ay tahimik at responsable. Madalas nitong akuin ang maliliit na gawain sa bahay upang mabawasan ang pasanin ng ate niya. Si Jax naman ay siyam na taong gulang, masayahin at malambing, at palaging may kuwentong gustong ibahagi pag-uwi mula sa paaralan.

Matagal nang wala ang kanilang mga magulang, kaya si Elara ang nagtaguyod sa kanilang tatlo. Hindi malaki ang kinikita niya, pero bawat araw ay pinipilit niyang matiyak na may pagkain sila at nakapag-aaral ang mga kapatid.

Tinawagan niya si Kai.

Walang sumagot.

Nagpadala siya ng mensahe: “Nasaan na kayo ni Jax? Pakisagot. Nag-aalala ako.”

Ilang sandali siyang naghintay, saka muling tumawag. Wala pa rin.

Bago pa siya makapag-isip kung ano ang gagawin, tumunog ang cellphone niya. Isang emergency alert ang lumitaw sa screen: Iwasan ang mga matataong lugar dahil sa mga naiulat na insidente ng karahasan. Manatili sa ligtas na lugar at hintayin ang susunod na anunsiyo.

Mula sa bahay ng kapitbahay, narinig niya ang balita sa telebisyon.

“Iniimbestigahan ng mga awtoridad ang sunod-sunod na insidente ng pananakit. Isang babaeng isinugod sa ospital kanina ang umano’y kumagat sa isang lalaki. Ilang minuto lamang ang lumipas, naging agresibo rin ang lalaki at inatake ang mga taong nagtangkang tumulong.”

Nanlamig si Elara. Ang matandang babae. Ang ambulansiya. Hindi niya alam kung magkaugnay ang mga pangyayari, pero hindi niya kayang maghintay habang hindi pa niya nakikita ang mga kapatid.

Kinuha niya ang bag at tumakbo palabas.

---

Magulo ang paligid ng paaralan. May mga magulang na nagtatanong sa mga guro, mga estudyanteng umiiyak, at mga taong nagmamadaling umalis sa kalsada.

“Kai! Jax!” sigaw ni Elara.

Nakita niya silang magkatabi sa tabi ng isang guro. Tumakbo si Jax at yumakap sa kaniya.

“Ate, natatakot po ako.”

Hinaplos ni Elara ang buhok nito. “Nandito na ako. Uuwi na tayo.”

Lumapit si Kai, seryoso ang mukha. “Ate, may lalaking umatake sa security guard sa labas. Sinubukan siyang pigilan ng ibang guwardiya, pero kinagat niya ang isa.”

“May nasaktan ba?”

“Hindi ko alam. Pinapasok na kami agad.”

Nang lumabas sila sa tarangkahan, halos hindi gumagalaw ang trapiko. May mga sasakyang nakahinto at mga taong tumatakbo palayo sa kanto. Sa tapat ng paaralan, nakita ni Elara ang lumang kotse ng kapitbahay nilang si Mang Ruben. Naiwan nitong bukas ang p***o matapos bumaba upang tumulong sa isang taong nadapa.

Nagdadalawang-isip si Elara. Hindi siya bihasang drayber. Noong nabubuhay pa ang kanilang ama, ilang beses siya nitong tinuruan sa isang bakanteng lote kung paano paandarin ang kotse at dahan-dahang magmaneho. Hindi pa niya ito nagagawa nang mag-isa sa totoong kalsada.

Pero wala silang oras.

“Kai, pasakayin mo si Jax. Seat belt agad. Huwag kayong tatayo hangga’t hindi tayo nakakarating.”

“Ate, kaya mo ba?” tanong ni Kai.

“Hindi ako sigurado,” sagot niya nang tapat. “Pero susubukan ko. Kailangan nating makauwi.”

Pumasok ang magkapatid. Sa unang pagtatangka, namatay ang makina. Napapikit si Elara, saka muling huminga nang malalim. Sa ikalawang pagsubok, umandar ang kotse.

Dahan-dahan siyang sumingit sa kalsada. Nanatili ang dalawang bata sa likod, tahimik na nakamasid. Hindi siya nagkunwaring alam niya ang lahat; binawasan niya ang bilis, iniwasan ang mga pangunahing kalsada, at piniling dumaan sa mas tahimik na rutang malapit sa kakahuyan.

Makalipas ang ilang minuto, itinuro ni Kai ang tatlong taong nakatayo sa gitna ng daan.

“Ate, may humaharang.”

Bumusina si Elara. Walang gumalaw.

Muli siyang bumusina. Dahan-dahang lumingon ang isa sa kanila. Mapula ang mga mata nito, at marumi ang damit. Bigla itong tumakbo patungo sa kotse.

Napasinghap si Jax.

Pinindot ni Elara ang accelerator at lumihis. Umuga ang sasakyan nang dumaan ito sa gilid ng kalsada, pero nagawa niyang makaiwas. Hindi siya huminto upang alamin kung ano ang nangyari sa mga taong iyon. Itinuon niya ang pansin sa daan at nagpatuloy hanggang sa makarating sila sa bahay.

---

Pagdating nila, mabilis na pinapasok ni Elara ang mga kapatid. Ikinandado niya ang mga p***o at bintana. Tinulungan siya ni Kai na itulak ang mabigat na kabinet sa harap ng pangunahing p***o, habang si Jax ay nagdala ng tubig at kumot mula sa kuwarto.

“Magtipid tayo sa pagkain at tubig,” sabi ni Elara. “At huwag bubuksan ang p***o kahit sino pa ang kumatok hangga’t hindi natin alam kung ligtas.”

Tumango si Kai. “Ako na ang magbabantay sa bintana.”

“Hindi. Magpahinga ka rin. Salitan tayo.”

Ilang sandali silang nakaupo sa sala, nakikinig sa ingay sa labas. Pagkatapos ay may mabagal na yabag sa tapat ng bahay. Sumilip si Elara sa pagitan ng kurtina at nakita ang isang lalaking nakayuko habang naglalakad. Huminto ito sa harap ng kanilang bakod at biglang ibinaling ang ulo sa bahay.

Kumalabog ang p***o.

Isang beses. Dalawang beses.

Pagkatapos ay sunod-sunod na malalakas na hampas.

Napahawak si Jax sa braso ni Elara. Hindi siya sumagot; inilagay lamang niya ang daliri sa labi at hinila ang mga kapatid palayo sa p***o. Makalipas ang ilang minuto, humina ang mga kalabog. Hindi sila gumalaw hangga’t hindi tuluyang tumahimik ang labas.

Nang hatinggabi, binuksan ni Elara ang maliit na radyo. Mahina ang signal, ngunit malinaw ang bahagi ng anunsiyo.

“Ang mga insidenteng ito ay pansamantalang tinatawag na Omega Virus habang iniimbestigahan ang sanhi. Kabilang sa mga naiulat na sintomas ang lagnat, pagkalito, matinding pagkagutom, at agresibong pag-uugali. May mga ulat na maaaring maipasa ang impeksiyon sa pamamagitan ng kagat. Hindi pa alam kung gaano katagal bago lumitaw ang mga sintomas. Iwasang lumapit sa mga taong nagpapakita ng ganitong pag-uugali at humingi ng tulong sa mga awtoridad.”

Pinatay ni Elara ang radyo. Hindi sapat ang impormasyong narinig niya para malaman kung ano ang mangyayari, ngunit sapat iyon upang matakot siya para sa mga kapatid. Kaunti ang kanilang pagkain at tubig, at wala siyang ideya kung kailan darating ang tulong.

Gayunman, may isang bagay siyang kayang ipangako.

Hindi niya basta pababayaan sina Kai at Jax.

---

Madaling-araw nang magising si Elara sa mahinang tawag.

“Ate…”

Si Jax ay nakaupo sa gilid ng kama, nakahawak sa tiyan. Namumutla ang mukha nito.

Hinawakan ni Elara ang noo ng bata. Mainit iyon.

“Nilalagnat ka. Masakit ba ang tiyan mo?”

Tumango si Jax. “Gutom na gutom po ako.”

Kumuha si Elara ng tubig at biskwit, ngunit umiling ang bata nang iabot niya ang pagkain.

“Hindi po iyan ang gusto ko.”

“Anong gusto mo, anak?”

Dahan-dahang nag-angat ng mukha si Jax. Namumula ang mga mata nito, at tila hirap itong ituon ang tingin sa ate.

Napatayo si Kai. “Ate, bakit ganyan si Jax?”

Pinilit ni Elara na manatiling kalmado. Hindi pa niya maaaring ipalagay na Omega Virus iyon. Ang lagnat ay maaaring may ibang dahilan, at kailangan nilang malaman kung ano ang nangyayari. Ngunit nang tulungan niyang bumangon si Jax, napansin niya ang maliit na sugat sa braso nito.

“Jax, saan mo nakuha ito?”

Nangingilid ang luha sa mata ng bata. “May lalaking humawak po sa akin sa may gate kahapon. Natakot ako kaya tumakbo ako. Hindi ko po sinabi kasi akala ko maliit na sugat lang.”

Parang nanlamig ang buong katawan ni Elara.

Hindi niya alam kung may sakit ang lalaking iyon. Hindi niya alam kung ang sugat ang dahilan ng lagnat ni Jax. Ang alam lamang niya, kailangan nilang humingi ng tulong—ngunit paano sila lalabas kung may mga nahawaang gumagala sa labas?

“Ate…” bulong ni Jax. “Gutom na gutom pa rin po ako.”

Bigla siyang kumawala sa pagkakahawak ni Elara at tumakbo patungo sa kusina. Humabol ang ate niya habang si Kai ay nanatili sa may pintuan, takot na takot.

Sa labas, may mga yabag na papalapit.

Pagkatapos ay kumalabog ang pangunahing p***o.

Tumingin si Elara kay Kai, saka sa bunsong kapatid na nanginginig sa harap ng mesa.

Dalawa ang kailangan niyang protektahan. Ngunit hindi niya alam kung paano niya maililigtas ang isa nang hindi inilalagay sa panganib ang isa pa.

At sa unang umaga ng bagong mundong ito, napaharap siya sa pinakamahirap na tanong ng kaniyang buhay:

Paano niya poprotektahan ang kaniyang pamilya kung ang panganib ay maaaring nasa loob na mismo ng kanilang tahanan?