Masuk“Love, seryoso ka ba o nagbibiro ka lang?” tanong ni Hector.
Biglang uminit ang ulo niya sa sinabi ni Eunice. Ang kapal naman ng mukha ni Vincent para basta na lang angkinin si Hestia bilang anak niya. Samantalang alam naman niyang hindi ito ang tunay na ama ng bata at may sarili itong problema pagdating sa pagkakaroon ng anak.
Bakit ngayon, bigla na naman ni
“Bukas na lang ng umaga, pwede ba?” tanong ni Eunice.“Pinipilit talaga ako ni Mama na umuwi ngayon, Ate. Ayokong ikaw pa ang mapahamak dahil sa akin.”Napabuntong-hininga si Eunice. “Sige, ihahatid na kita sa airport.”Marahang tumango si Ara. “Salamat, Ate.”“Sabihin mo agad sa akin kung may kailangan ka.”Tumango ulit si Ara. Kung tutuusin, mas gusto pa niyang manatili rito.Dito, wala siyang kailangang katakutan. Walang sigawan, walang pressure, at higit sa lahat, hindi niya kailangang akuin ang responsibilidad para sa lahat.“Nak, huwag mong itigil ang pag-aaral mo,
“Sigurado ka bang walang magiging problema o tsismis?” tanong ni Eunice.“Oo. Pero parang naaabala na rin kita, anak.”“Hindi mo ako naaabala. Ang gusto ko lang, mamuhay ka nang maayos at huwag mong masyadong problemahin ang lahat. At huwag ka nang gagawa ng kung ano-anong desisyon na puwedeng makasama sa’yo. Lahat ng problema, may paraan para malutas.”Hindi na siya nangaral pa kay Brandon. Naiintindihan niyang malamang ay may mabigat itong dahilan kung bakit umabot sa ganoon ang sitwasyon niya.Pero hindi rin kayang panoorin ni Eunice na patuloy na maghirap ang ama niya. Lalo na ngayong alam niyang ganoon pa rin ang kalagayan ng dating asawa nito. Ayaw niyang pagsamantalahan si Brandon.
“Love, seryoso ka ba o nagbibiro ka lang?” tanong ni Hector.Biglang uminit ang ulo niya sa sinabi ni Eunice. Ang kapal naman ng mukha ni Vincent para basta na lang angkinin si Hestia bilang anak niya. Samantalang alam naman niyang hindi ito ang tunay na ama ng bata at may sarili itong problema pagdating sa pagkakaroon ng anak.Bakit ngayon, bigla na naman nitong ginugulo ang buhay nila?“Seryoso ako. Ngayon ko lang nga nabasa yung message niya. Tingnan mo,” sagot ni Eunice habang inaabot kay Hector ang cellphone niya.“Pero ang kalmado mo naman habang kinukuwento mo.”“Eh, ano naman ang gagawin ko? Sisigaw ako? Magigising lang ang mga kapitbahay at baka isipin nilang nababaliw na ako
Napahawak sa dibdib niya si Brandon. Masakit para sa kanya na marinig ang lahat ng iyon. Ang anak niyang babae, na dapat sana’y iniisip lamang ang kinabukasan niya, ngayon ay kailangang magpasan ng responsibilidad para buhayin ang kanilang pamilya.“Ara…”“Pa, okay lang ako. Masaya nga ako na nandito ka at may nag-aalaga sa’yo. Mukhang mabait talaga si Eunice. Sa totoo lang, kaya ako pumunta rito noong una ay dahil gusto ko siyang komprontahin.”Sa wakas, naging tapat na rin si Ara tungkol sa tunay niyang dahilan ng pagpunta roon.“Bakit? May ginawa ba si Eunice sa’yo?”“Sa mga kuwento ni Mama, masama raw si Eunice. Hindi ko naman siya kayang husgahan agad dah
“Eunice…” tawag ni Brandon.“Opo, Pa.” Lumapit si Eunice.“Salamat.”Tumango si Eunice. Parang may mabigat na bagay na unti-unting naalis sa kanyang dibdib nang makita kung gaano kasaya si Brandon nang marinig siyang tawagin siya nito nang ganoon.“Mamaya, ililipat na si Papa sa regular na kuwarto. Ilang araw muna siyang mananatili rito hanggang tuluyang gumaling,” paliwanag ni Hector.“Ako na ang magbabantay kay Papa,” sabi ni Ara.Tumango si Eunice at marahang tinapik ang balikat ni Ara. Hindi siya nagalit at wala rin siyang balak makipag-agawan sa oras o atensyon ng ama. Ang gusto lang niya ay maging maayos ang buhay nilang lahat, kahit magkakaiba ang landas na tatahakin nila.“Bakit hindi mo ako tinawagan nang masama ang pakiramdam mo?” tanong ni Eunice.Saglit niyang tiningnan si Brandon bago muling umiwas ng tingin. Hindi pa rin siya sanay sa ganitong klaseng closeness. Sa loob ng maraming taon, malamig ang naging relasyon nila. Mabuti na lang at laging nandiyan si Hector para u
“Papa…” tawag ni Ara.Lumapit si Eunice, kasunod si Hector na karga si Hestia.“Ano’ng nangyari?” tanong ni Eunice.“Hindi sumasagot si Papa. Kanina pa ako kumakatok,” sagot ni Ara, halatang kinakabahan.Napatingin si Eunice kay Hector. Agad niyang kinuha si Hestia mula sa mga bisig ng asawa.“Love, tawagin mo si Papa. Kapag hindi pa rin sumagot, kailangan nating buksan ang pinto,” sabi niya.“Papa, kami ’to. Nandito kami,” malakas na tawag ni Hector.Ngunit wala pa ring sagot mula sa loob.Sa huli, napagpasyahan ni Hector na piliting buksan ang pinto.“Love, tulungan mo muna ako. Hindi ko yata kakayanin mag-isa,” sabi ni Hector.“Oo.”Namumutla na si Eunice sa takot. Hindi niya maiwasang mag-alala. Bumalik sa isip niya ang pagkawala ng kanyang ina kamakailan. Hindi niya kakayaning mawala rin ang kanyang ama ngayon.Kahit hindi pa niya lubusang natatanggap si Brandon bilang ama, hindi pa rin siya handang tuluyang mawala ito.“Palagi bang ganito?” tanong ni Ara kay Eunice.Umiling si E
“How about that?” nanunuyang tanong ni Hector, tila siguradong sigurado na hindi iyon tatanggihan ni Vincent.How could he?For years, Vincent had worked as hard as possible, trying to get close to him and get his attention. Ginagawa nito ang lahat para lang matuwa ito sa kanya, ngunit hanggang nga
“Nakauwi na ba si Vincent?” tanong ni Hector kay Eunice nang hindi pa rin inaalis ang titig niya.“H-hindi pa, sir,” kinakabahan niyang sagot.Hindi alam ni Eunice ang kanyang irereact. Kung iiwas siya ng tingin ay baka isipin nitong wala siyang respeto. Pero kung makikipagtitigan naman siya rito a
“Trabaho na naman? Wala ka na bang ibang bukam-bibig kundi yan na lang?!” Tila pikon na pikon nang bulalas ni Vincent sa kanyang asawang si Eunice.Galit na kinalabog niya ang mesa dahilan para sabay-sabay na manginig ang mga plato, kutsara, at basong naroon. Tuwing umaga na lang kasi niyang nariri
Hindi sigurado si Vincent kung paniniwalaan niya iyon dahil hindi naman siya sinabihan ng boss niya na didiretso ito sa bahay nila.“Oo, kanina pa siya dito. Kalahating oras na,” ani Eunice.Hindi na siya pinansin ni Vincent at nagmadaling tumungo sa sala kung saan niya nakita si Hector na prenteng







