The Unexpected Guest

“Trabaho na naman? Wala ka na bang ibang bukam-bibig kundi yan na lang?!” Tila pikon na pikon nang bulalas ni Vincent sa kanyang asawang si Eunice.

Galit na kinalabog niya ang mesa dahilan para sabay-sabay na manginig ang mga plato, kutsara, at basong naroon. Tuwing umaga na lang kasi niyang naririnig kay Eunice ang kagustuhan nitong magtrabaho na para bang hindi niya naibibigay ang lahat ng gusto nito.

“Nabobored na kasi ako. Gusto ko lang may ibang gawin,” ani Eunice sa muling pagkakataon, hindi na rin niya mabilang kung ilang beses na niyang ginamit ang dahilan na iyon.

“Hindi mo kailangang magtrabaho kung nabobored ka lang, Eunice! Hindi ba’t sinabi ko na sayo na ang dapat mo lang alalahanin ay itong bahay?” Muling kontra ni Vincent.

“Pero—”

“I have to go! Sinasayang mo lang ang oras ko. Para kang sirang plaka!” pinal na sigaw niya saka padarag na kinuha ang bag at umalis na.

Ni hindi nito ginalaw man lang ang almusal na hinanda niya at ang tanging nagawa na lamang niya ay ang titigan ang alikabok na naiwan ng sasakyan ng asawa.

Pagod siyang bumuntong-hininga at agad na nakonsensya. Hindi na niya dapat iyon binanggit pa, pero hindi niya maiwasan na magbakasakaling pumayag na itong bumalik muli siya sa pagtatrabaho.

Dalawang taon na rin ang lumipas mula nang magtrabaho siya bilang Marketing Supervisor sa isang kompanya. Ngunit nang ikasal sila ni Vincent ay agad siyang pinatigil nito at hindi na muli pang pinayagang bumalik. 

Noong una naman ay nagustuhan niya ang pagiging housewife. Ngunit nang tumagal ay nakasanayan na niya ang paulit-ulit na routine nito kaya pakiramdam niya’y nabuburn out na siya. Na pati ang nakaugalian niyang paglabas para itreat ang kanyang sarili sa salon o kaya naman sa coffee shop ay hindi pinahihintulutan ni Vincent.

Lalo na noong minsang nakasalubong niya ang mga college friends niya at walang tigil ang mga ito sa pagmamayabang ng mga successful career nila. Samantalang siya ay daig pa ang isang preso.

Kung sana lang ay may anak na sila, hindi sana niya ito mararamdaman. Kaya lang ay magdadalawang-taon na silang kasal ay hindi pa rin sila nabibiyayaan hanggang ngayon.

“Nasa huli talaga ang pagsisisi. Dapat talaga hindi muna ako nagpakasal at pinursue na lang ang career ko,” ani Eunice sa kanyang sarili at pabagsak na naupo sa sofa saka binuksan ang TV.

Iyon lang ang araw-araw niyang ginagawa.

Ring! Ring!

Naputol ang pagrerelax ni Eunice nang biglang tumunog ang kanyang cellphone. Nang makita niyang si Vincent ang tumatawag ay agad niya itong sinagot.

“Yes—”

“Nasan ka?” Bungad na tanong ni Vincent.

“Nandito sa bahay.”

“Dadating si Mr. Elizalde mamayang gabi. Magluto ka ng masasarap na pagkain at linisin mo ang buong bahay. Huwag kang tatamad-tamad diyan!”  Singhal sa kanya nito.

Hindi maiwasang makaramdam ng pangmamaliit si Eunice sa kanyang sarili. Pakiramdam niya’y isa lang siyang yaya sa tuwing inuutusan siya nito at hindi asawa.

Bago naman sila ikasal nito ay hindi ganon si Vincent. Hindi makabasag-pinggan ito noon at nag uumapaw ang respeto sa kanya. Ngayon ay tila hindi na ito ang Vincent na pinakasalan niya.

“Eunice! Nakikinig ka ba?” Tawag muli ni Vincent nang hindi siya sumagot agad.

“Bakit pupunta ang boss mo rito sa bahay?” balik niyang tanong.

“Basta sundin mo na lang ang utos ko. Ang dami mong tanong! Huwag na huwag mo ‘kong ipapahiya kundi malilintikan ka sakin!” asik nito bago tuluyan nang pinatay ang tawag.

Lumipad ang mga mata ni Eunice sa wall clock. Hapon na kaya kailangan na niyang maglinis at magluto.

Mabuti na lang ay marami pang stock na ingredients na puwede niyang lutuin kaya hindi na niya kailangan pang mag grocery.

Basang-basa na si Eunice ng pawis lalo na ang manipis niyang puting dress ngunit hindi niya iyon alintana. Matapos magluto ay saka siya nagsimulang maglinis.

“Bakit kasi sinabi niya kung kailan hapon na?” Reklamo ni Eunice habang pinapalitan ang tablecloth. “Tingin ba niya ay madali ang magluto at maglinis? Alas singko na!” pagpapatuloy niya saka pinunsan ang  pawis sa noo.

Natigilan lamang siya nang marinig ang door bell. Sa isiping dumating na ang package ng mga skincare na inorder niya noong nakaraang araw ay walang pagdadalawang-isip siyang tumungo sa pintuan upang buksan iyon.

“Wait lang!” sigaw niya habang pinupunas ang kamay sa white dress niya saka pinatong sa balikat ang basahan.

Ngunit natigilan siya nang hindi mga package ang tumambad sa kanya kundi isang matangkad, matipuno, at nag uumapaw na presensya ng isang lalaki. Agad na nanlaki ang mga mata niya at napalunok si Eunice.

Teka, hindi kaya ito na ang boss ni Vincent? Pero sabi niya ay mamaya pang gabi ang dating nito?

“Uh… Mr…” nauutal na bati ni Eunice, hindi alam ang sasabihin.

Agad na napako ang malalim na titig ni Hector sa babaeng nasa harapan niya.