A Compliment

Hindi sigurado si Vincent kung paniniwalaan niya iyon dahil hindi naman siya sinabihan ng boss niya na didiretso ito sa bahay nila.

“Oo, kanina pa siya dito. Kalahating oras na,” ani Eunice.

Hindi na siya pinansin ni Vincent at nagmadaling tumungo sa sala kung saan niya nakita si Hector na prenteng nakaupo roon.

“Sir! Kararating ko lang. I’m sorry,” ani Vincent sa isip na hindi man lang niya ito sinalubong nang makarating.

“No worries. I didn’t inform you I was coming,” Hector answered and chuckled.

“Akala ko mamayang gabi pa po kayo,” natatawang sabi ni Vincent at naupo sa harapan nito.

“Nasa malapit lang ako kaya dumiretso na ako rito.”

Mula nang magsimula silang mag usap ay panaka-naka pa rin ang sulyap ni Hector kay Eunice na nakatayo sa gilid ni Vincent.

Ngunit si Eunice ay nasa ibang bagay ang isip. Ang kaninang ginawa ni Hector sa kanya ay hindi pa rin niya makalimutan kaya bahagya siyang nakaramdam ng konsensya, lalo na’t  nasa tabi niya ngayon ang kanyang asawa.

Simpleng hawak lang naman iyon ngunit pakiramdam niya’y nag iwan iyon ng malaking epekto sa buong pagkatao niya.

“Hon, bigyan mo ng makakain si Mr. Elizalde,” utos sa kanya ni Vincent na nagpabalik sa kanya sa realidad.

Agad na sumunod si Eunice at bumalik sa kusina. Habang naghahanda siya ng pagkain ay naririnig niya ang halakhakan ng dalawa sa sala kaya mas lalo siyang nawala sa focus. Paulit-ulit na bumabalik sa kanya ang nangyari kanina.

“Focus, Eunice,” saway niya sa kanyang sarili matapos kunin na naman ang sugar jar imbes na salt jar. “Hiwalay na siya sa asawa niya di ba?”

Naalala niya na kinwento sa kanya noon ni Vincent ang tungkol sa nangyari dito. Iniwan daw ito ng asawa niya matapos mahuling may kabit. Imbes na palakihin pa ang gulo ay nagdesisyon itong i-annuled na lamang ang kasal nila. Gaya nilang mag asawa ay wala pa itong anak.

Kinagat ni Eunice ang kanyang ibabang labi nang mapagtanto ang mga iniisip. Hindi niya alam kung bakit napunta iyon doon.

Matapos maghanda ng pagkain ay abala pa rin ang dalawa sa pag uusap. Nagdesisyon si Eunice na magpalit ng damit. Isang sleeveless red dress na above the knee ang kanyang sinuot. Yumakap ang dress sa balingkinitan niyang katawan. Naglagay din siya ng simpleng make up.

“Hindi naman na siguro mapapahiya nito si Vincent,” aniya sa kanyang sarili habang nakaharap sa salamin at naglalagay ng lipstick.

Habang kumakain ay hindi pa rin maialis ni Hector ang kanyang tingin kay Eunice, lalo na sa itsura nito ngayon. The red dress she’s wearing is perfectly hugging her small waist and wide hips. Para siyang nahihipnotismo sa kakaibang ganda nito.

Kung hindi lang siya masyadong magaling magtago ay siguradong nahalata na ni Vincent ang intensyon niya sa asawa nito.

“Your wife is an excellent cook, Mr. Esquivel,” komento ni Hector at sumulyap kay Eunice saka ngumisi nang mapansin niya ang mabilis na pag iwas ng tingin nito sa kanya. “You’re a very lucky man.”

“She is, Sir. Kaya lang ay palaging bukam-bibig na gusto niyang bumalik sa pagtatrabaho. An excellent wife should always stay at home and only take care of household chores. What’s the point of women focusing on careers? As long as she masters those three things and keeps her husband happy, that’s enough,” mayabang na sagot ni Vincent kaya napaismid si Eunice.

Tumigas ang ekspresyon ni Hector. Tipid siyang tumango at bumaling ng tingin kay Eunice.

“Even so. She has tremendous potential, Mr. Esquivel,” pagpapatuloy ni Hector.

Ramdam ni Eunice ang pag init ng buong mukha niya dahil sa compliment na iyon at sa pait na sumiksik sa dibdib niya.

Ang bagay na iyon lang ang hinihintay niyang marinig mula kay Vincent, ngunit hindi niya akalain na sa ibang lalaki pa iyon manggagaling.

Sa loob ng dalawang taon ay hinihiling niyang maappreciate siya ni Vincent bilang asawa, ngunit hindi iyon nangyari kahit kailan. 

“I disagree, Sir. As long as I can provide for her, hindi na dapat siya nag iisip na magtrabaho pa,” kontra muli ni Vincent na lalong nagpainit sa sitwasyon.

“Sometimes women don't work because their husbands fail to support them financially,” Hector said calmly. “Sometimes they work because they want to feel valued, and avoid feeling isolated at home.”

Nanatili ang titig niya kay Eunice habang sinasabi ang mga salitang iyon. Labis na nakaramdam ng hiya at awa sa sarili si Eunice kaya napayuko na lamang siya.

For the first time in a long while, she felt that someone truly understood how she felt.

“A woman should never feel restricted and trapped,” dagdag pa ni Hector at tuluyan nang binitiwan ang kubyertos, senyales na tapos na siyang kumain.

Ngumisi si Vincent at tumango lang, tila hindi pinansin ang mga sinabi ng kanyang boss. Maya-maya pa ay nabalot ng katahimikan ang dining table nang matapos kumain ang lahat. Dali-daling niligpit ni Eunice ang mga pinagkainan sa takot na baka magalit na naman si Vincent dahil sa kalat.

“I’d like to offer your wife a job,” muling salita ni Hector habang inienjoy nilang dalawa ang mango pie na hinanda ni Eunice.

“Sir, hindi na kailangan,” tanggi agad ni Vincent. “Believe me, walang ibang alam gawin ang asawa ko kundi ang mga trabaho dito sa bahay,” giit pa niya.

Naiinis na humalakhak si Hector saka padarag na nilagay sa mesa ang platito ng pie. This jerk is directly insulting his wife in front of him…

“Let your wife decide. I need a personal assistant. Your wife is perfect for the role,” pagpupumilit ni Hector, hindi pinansin ang pagtanggi ni Vincent. 

Kumalabog nang malakas ang dibdib ni Eunice nang marinig iyon. Sa unang pagkakataon ay tila nakaramdam siyang muli ng pag asa na makabalik sa pagtatrabaho.

Nang silipin niya si Hector ay lalong lumakas ang pintig ng puso niya. The way he looked at her… part of her wondered whether this opportunity was also a warning sign.

“Pero, Sir—”

“I’ll promote you to Division Manager,” Hector interrupted him. “In exchange, you allow your wife to work as my secretary. I've had a difficult time finding someone suitable, but after meeting her, I'm convinced she's reliable and capable.”

“P-Promote me?!” Vincent blurted out in shock.