06

EDITHA

"Hindi na, tama na. Uuwi ka na ng Bulacan. Susunduin kita bukas," seryosong saad ni Paulo.

I'm currently at my dorm right now. Nagpasa na ako ng resignation letter kanina sa UST at sa agency namin. Unfortunately, the agency did not accept it - "huwag muna raw." Kaya sa UST lang ako nakapag-resign.

I told him I wanted to stay here for a few weeks. Baka naman magkaroon pa ako ulit ng trabaho. Isa pa, nanghihinayang ako sa binayad ko dito sa dorm. Hanggang second week pa kasi ng December, pwede akong tumuloy dito. But he knows that my family wants me to quit my job. Bukod sa malayo, palagi na ata akong nagkakasakit due to stress. I think the job itself is not for me.

Hearing those patients' prayers na palaging tinatanong kung bakit ba sila nagkasakit, at kung minsan ay nasusugod pa ako sa loob ng elevator ng mga patient na mentally unstable. There was one patient na talagang nakapagpakabog ng dibdib ko. He was 6 feet tall at ang laki din ng katawan niya. Unfortunately, he was mentally unstable and got mad at me when I told him to fix his facemask. I'm just following the rules - may COVID pa din naman kasi.

At dahil diyan, nagpasya na talaga ako na umalis na lang sa trabaho. Yung iba naman, tinatanong pa ang pangalan ko at pilit kinukuha ang number ko.

"Eh, bee, sayang naman yung binayad ko sa dorm."

"Hindi na. Uuwi ka na. Kung gusto mo ng pera, bibigyan kita. Dito ka na mag-aapply."

Noong every weekend lang kami na magkasama ni Paulo, pansin ko ang pagiging clingy niya. Pero mas naging triple ang pagiging clingy niya nang mawala ang Papa niya. It's like he's using me as his comfort, pati na ang Coke Float to fuel himself.

"Oh sige na, uuwi na. Pero tigilan mo na kakainom ng Coke Float," pagsuko ko.

We ended our call because I needed to pack my things. Good thing binigyan ako ni Mama ng eco bag at basta ko na lang inilagay doon ang mga gamit ko dahil kokonti lamang iyon. Nagpaalam na ako sa landlord ko pati na sa favorite kong dorm mate na si Ate Ja na aalis na ako bukas. Hindi na kasi kami gaanong nagkikita ni Ate Ja dahil ngayong buwan ay nasa malayong branch siya sa clinic na pinapasukan niya. Kaya gabi pa lang ay nagpaalam na ako dahil maaga siyang umaalis sa umaga.

Umaga pa lang ay inilabas ko na sa kwarto ang mga gamit ko dahil umaga daw ako susunduin ni Paulo. He got annoyed nang mahirapan siyang hanapin ang dorm ko. I almost cried dahil sa guilt. Hindi ko din alam na medyo masama ang pakiramdam niya.

"Bee, sorry," I told him the moment we arrived at their house.

Abala sila Tita sa pag-aayos ng kung ano-ano sa bahay, kaya pinaakyat na nila kami agad sa kwarto. Tatlong rooms ang mayroon sa taas: isang kwarto ni Joy, isa kay Paulo, at ang master's bedroom na sana ay para kay Tito at Tita. Kaya lang ay naging bodega na ito. OFW kasi ang mama ni Paulo at umuwi lang dito sa Pinas para sana magbakasyon. Pero burol na ng asawa niya ang nadatnan niya. Ni hindi man lang sila nagkita ulit habang buhay pa si Tito.

Rinig ko ang buntong-hininga niya kasabay ng pagbaba ng eco bag ko sa sahig ng kwarto. Hindi na ako nagulat nang yumakap ito bigla sa akin at marahang hinaplos ang likod ko. His touch was so calming and relaxing.

"Hindi ako galit. Diyan ka muna sa kama. Kukuha lang ako ng pagkain sa baba."

Tumango na lamang ako at sinunod na ang kanyang sinabi. I also changed my clothes kasi napawisan na ako sa biyahe namin kanina.

-••

Nagising ako nang marinig ko ang maingay na pagsara ng gate. Gabi na pala. I gently tapped Paulo's face to wake him up. 6:30 PM na pala at ginabi na ako dito.

"Bee, 6:30 na. Uuwi pa ako," I told him habang inaalog-alog ang kanyang braso.

He opened his eyes. Medyo mapula-pula ito na tila umiyak siya kanina. Naghilamos na lang kami dahil kanina ay naligo naman na kami.

Paulo decided na dumaan kami sa isang convenience store para bilhan ng pasalubong si Carlisle. Sa totoo nga lang, siya ang nagsanay na kada uuwi kami sa bahay nila Mama, magdadala kami ng pasalubong para kay Carlisle.

"Bee, hindi naman yun maarte. Ma-aappreciate naman niya kahit anong candy ibigay mo," I told him. Kanina pa siya hindi makapag-decide kung ano ang ipapasalubong niya. He bought a lot of candies - kung ano-anong brand ata ang binili niya - na parang first time pa rin nilang magkikita, kahit na hindi naman talaga.

"Alam mo, kasalanan mo talaga yang pasalubong-pasalubong na yan. Gusto tuloy niya pati ako, laging may pasalubong sa kanya. Mahirap na nga ako, eh."

"Edi sa'yo na kita ng Piso WiFi ko. Tapos sa January, mag-aapply na tayo."

"Hay, Lord, ang hirap ng walang work tapos may magastos ka pang anak," pagdadrama ko nang makalabas kami sa convenience store.

Pumara na lang ako ng tricycle dahil mabigat ang eco bag ko na bitbit ni Paulo. Idagdag pa yung mga binili naming pasalubong. Lahat ng yun, dala ni Paulo. At ang dala ko? Cellphone at wallet ko lang. Ayaw niya kasi akong pagbuhatin.

"Bee, penge naman niyan," I told him nang mapansin kong umiinom siya ng Gatorade. Color blue ito at hindi ko pa talaga ito natitikman. Bukod sa hindi ako mahilig, ayaw ko talaga sa mga ganung inumin.

"Masarap pala yan. Painom pa." Kakahingi ko, nakalahati ko muna ito bago ko ibalik kay Paulo.

"Sure ka, ayaw mo na?"

"Baka maubusan na kita, eh. Tama na."

He sips on it, then he looked at me. Confusion was all over his face, na parang may binubuong jigsaw puzzle.

"Maasim 'to ah."

"Oo nga."

"Hindi ka naman mahilig sa maasim."

"Hindi nga."

Nang makarating kami sa bahay, napatingin agad ako sa Flo app ko. This app helps me track my periods. Mabuti na lang at abala na si Paulo sa pakikipaglaro kay Carlisle. They always play. Kung minsan nga ay mas marami pa ang time ni Paulo sa kanya, lalo na pag nandito siya sa bahay. Hindi pa pala ako nagkakaroon ngayong month. One week delayed na. Siguro dahil na rin sa stress sa trabaho at kamamatay lang ng Papa ni Paulo. One week pa lang naman. Baka next week, magkaron na rin ako. Minsan kasi, nadedelayed talaga ako dahil sa mga nangyayaring biglaang pagbabago.

"Hindi pa rin ako nagkakaroon," I told him nang makalabas kami ng gate. 9 PM na. Ginabi na siya sa bahay namin dahil sa pakikipaglaro kay Carlisle, pero may masasakyan pa naman siya pauwi sa kanila.

I saw how he smiled. Buhay na buhay ang mga mata niya at tila sobrang saya niya.

"Wag kang mag-expect diyan. Hindi ko nga iniisip, eh."

"Wala naman akong sinabi ah."

"Eh, yung mukha mo kasi, halatang-halata ka."

Pinasakay ko na siya agad nang may dumaan na e-trike. Baka kung ano pa ang sabihin niya. Hindi pa ata ako ready. Ang sakit mag-labor. Ayoko pang matahi.

-••

"Sabi na, buntis ka eh! Malakas talaga kutob ko. May napanaginipan akong buntis sa'tin," Ate Elaine said. We're currently at the comfort room. Siya kasi yung kasama ko mag-test ng PT.

"Wag kang maingay. Baka marinig nila," Kuya Patrick said. Nakalimutan ata ni Ate na nandito kami sa lugar nila Papa. It's almost Christmas and we're here.

Wala namang negative na reaction si Mama. Lumayo lang daw ako sa bintana. She's actually busy playing Jenga with Pako, Kuya Patrick, and Ate Vanj. Of course, they already expected it. Marrying age na daw kasi si Paulo. Isa pa, sa edad niya, dapat daw noon pa siya may anak. Iniisip nga nila na noong una ay baka may ibang pamilya si Paulo bago ako nakilala. Pero nakumpirma ko naman na wala talaga dahil na rin palagi lang siyang nasa bahay at nagko-computer.

"Kaya siguro ayaw mo pa mag-PT kanina," he jokingly said to me. Ayan na naman yung wagas niyang ngiti at paghawak niya sa tenga ko.

"Hindi ah! Upset lang talaga yung tiyan ko. Puro air."

"Hoy! Wag niyo 'ko unahan magpakasal ah. Next year, magugulat kayo. Nasa kasalang bayan na ko," Ate Elaine loudly said.

They talked to Paulo about financial support for Carlisle, pero hindi naman din sila gaanong mag-eexpect. Sadyang may anak na daw ako na hindi talaga sinusuportahan ng tatay bago ko pa nakilala si Paulo, at tanggap naman niya yun.

"Bee! Bee! Gising! Gumising ka!" pagyugyog ko sa mahimbing na natutulog na si Paulo. Antukin si Paulo lately. Yun ang napansin nila Mama sa ilang araw naming pag-stay dito sa side nila Papa.

"Hmm, bakit?"

"Hindi ako makatulog. Naiinis ako sa kilay mo. Tumalikod ka nga."

Kaagad naman niyang sinunod iyon. I just hugged his back, then immediately fell asleep.

Bakit ba ganito ko ngayon? Nakakainis!

Paulo talked to his mom about our situation. Siya na lang daw ang haharap dahil magwawala daw ang mama niya. Kaya hinayaan ko na lang. And I told him na ayoko pang magpakasal dahil ayoko naman talaga sa kasal-kasal na yan.

We experienced a lot of hurtful words from his family to the point na kahit nasa ibang bansa na ang mama niya, nakuha niya pa itong i-block sa social media niya. Para wala na daw akong nababasa at mabawasan na ang stress ko.

But everything was worth it nang mailabas ko sa mundo si Riley.