All Chapters of After The Storm, Is It Still Us?: Chapter 1 - Chapter 9

EDITHAI woke up early today. I'm not a morning person pero kailangan eh. I needed my requirements immediately para makapag-apply sa UST Hospital. Tita Emer will help me with the expenses. Babayaran ko na lang daw pag nakaluwag-luwag na ako. "Oh, dala mo ba yung birth certificate mo? Yung PhilHealth mo, na-print mo ba?" Ate Lovely asked. She's my cousin from my mother's side. Kasama din niya ang dalawang anak niya na sina Joben at Lights. "Oo, te. Dinala ko na lahat para sure." Papunta kami sa Cabanas ngayon. Doon lang kasi may SSS sa lugar namin. Kailangan ko kasing magpa-member, ganun din si Ate Lovely. Tutulungan din siya ni Tita na makapasok sa UST Hospital. Ang kaibahan lang ay Telephone Operator siya, ako naman ay Elevator Operator. And I think she fits for that job. Madaldal kasi itong si Ate Lovely, hindi naman siguro mangangawit ang bibig niya kaka-answer ng calls. Nang makarating sa Cabanas ay dumiretso agad kami sa SSS. "Ma'am, by nu

EDITHA First day ko ngayon sa UST Hospital. Nakakaba na nakaka-excite - like, what if mahilo ako sa loob ng elevator, 'di ba? Or ma-trapped doon? Siguro naman hindi agad mangyayari yun ngayong araw. I went to see Ate Lellis kasi siya magte-train sa'kin ngayon. She's Tito Iwa's niece, ka-edad lang siya ni Ate Lovely. She taught me all of the elevator's buttons. Madali lang naman at mabilis lang matutunan, pero ang kalaban ko dito ay ang boredom. May mga times na akyat-baba lang ang elevator dahil wala namang patients or relatives na dumadating. "Toxic lang naman pag 10:00 na, tas pagdating ng 11:30 wala na yan. Lahat ng mga patients at relatives nasa taas na, tas sa hapon na ulit pag-uwian." I was busy sanitizing the elevator's handle bar while listening to her. Ayun nga ang napansin ko kanina - mas dumadami ang tao pag malapit nang dumating ang doctor. 10am kasi simula ng clinic dito, kaya pagdating ng doctor ay nagsusulputan na din bigla ang mga pasyente. Lunchtime came, Ate

EDITHA"Hindi ba't sabi mo hindi mo ko iiwan? Hindi papabayaan na ako'y mag-isa. Hindi ba't sabi mo sabay tayong tatanda? Bakit bigla ka na lang nandiyan sa kabilang buhay?" Hindi ko na pigil ang iyak. Hindi naman ako ang namatayan, hindi naman tatay ko ang inililibing ngayon, pero bakit ang sakit-sakit? Ramdam ko ang higpit ng hawak ni Paulo sa kamay ko, kasabay ng mabibigat na hakbang patungo sa sementeryo kung saan ililibing si Tito, ang papa niya. The day that they rushed him to the hospital - yun yung araw na sana ay ipapakilala ako ni Paulo sa papa niya. We both thought that it was just a minor accident. Kakagaling ko lang noon sa sakit kaya ako nasa Bulacan, at aalis na rin sana kinabukasan. Pero masyadong naging mabilis ang mga pangyayari. Paulo volunteered na magbantay sa hospital dahil sabi niya ay mahina ang loob ng dalawang kapatid niya. Mabuti na lang din, kahit na sinundo niya ako sa QC dahil may sakit ako, ay hindi siya nahawa sa'kin at hindi COVID ang naging sakit k

EDITHA "Sabi sa'yo, bee, years pa. Sabi mo pa 'opo.' Anong nangyari? Ang sakit-sakit ng ribs ko," I complained to him the moment he arrived at our house. Riley just turned one a few months ago, at ito ako - malapit na namang umire. Yes, para sa'ming second baby. "Magpahinga ka na. Ako na muna sa mga bata," he said, then carried Riley. Weekly routine na ata nilang tatlo - nila Carlisle - ang pumunta sa Alfamart tuwing pumupunta dito si Paulo sa bahay namin. We decided not to live together dahil may pasok si Carlisle at wala akong katuwang sa pag-aalaga kay Riley pag doon kami tumira sa kanila. Siya naman ay doon pa rin sa kanila nakatira, dahil na rin mas malapit doon ang pinagtatrabahuhan niya. He bought himself a bicycle para daw tipid sa pamasahe. Ganyan siya naging matipid simula nang magkaroon siya ng trabaho. Minsan na kasi siyang nawalan ng trabaho na sakto pa na nagfo-formula milk na si Riley at naging maselan pa ang pagbubuntis ko. Sandamakmak na masasakit na salita a