05

EDITHA

"Hindi ba't sabi mo hindi mo ko iiwan? Hindi papabayaan na ako'y mag-isa. Hindi ba't sabi mo sabay tayong tatanda? Bakit bigla ka na lang nandiyan sa kabilang buhay?"

Hindi ko na pigil ang iyak. Hindi naman ako ang namatayan, hindi naman tatay ko ang inililibing ngayon, pero bakit ang sakit-sakit? Ramdam ko ang higpit ng hawak ni Paulo sa kamay ko, kasabay ng mabibigat na hakbang patungo sa sementeryo kung saan ililibing si Tito, ang papa niya.

The day that they rushed him to the hospital - yun yung araw na sana ay ipapakilala ako ni Paulo sa papa niya. We both thought that it was just a minor accident. Kakagaling ko lang noon sa sakit kaya ako nasa Bulacan, at aalis na rin sana kinabukasan. Pero masyadong naging mabilis ang mga pangyayari.

Paulo volunteered na magbantay sa hospital dahil sabi niya ay mahina ang loob ng dalawang kapatid niya. Mabuti na lang din, kahit na sinundo niya ako sa QC dahil may sakit ako, ay hindi siya nahawa sa'kin at hindi COVID ang naging sakit ko.

I know that he's not okay, but he still managed to make me smile. Nakuha niya pang mag-send ng whacky picture niya nung nasa hospital, but I know he was crying. Nang malaman kong pumanaw na ang papa niya, gusto ko na agad siyang puntahan, but he told me to wait dahil inaayos pa lang ang pagbuburulan.

The next day was awful. I'm still lightheaded because of my flu, pero nagpahatid ako kay Howell papunta sa bahay nila Paulo. I brought him Gotong Batangas dahil iyon ang gusto niyang kainin. Ramdam ko din ang ngawit sa kamay ko dahil kahit na kumakain kami, hindi niya talaga binibitawan yun. Though I'm still glad na sinabi niya sa'kin yung mga nararamdaman niya at mga nasa isip niya nung nandoon sila sa hospital.

"Pag ba naging ganun ako kapayat, jojowain mo pa rin ba ko?" He asked nang makababa kami sa kotse. He was referring to the man walking a few distance from us. Matangkad ito pero sobrang payat nito. Hindi ko rin nakita ang kanyang mukha, pero kung maayos naman ang ugali, ay bakit hindi?

"Oo naman." I confidently answered him. Hindi naman din kasi itsura ang nagustuhan ko sa kanya. I think his look is just a bonus because I really do like his personality. Sobrang caring niya pa sa'kin.

"Tamis naman dito. Nilalanggam na ata tong dalawa." Philip said. He's a professor and he's Paulo's younger brother, pero mas matanda pa rin ito sa'kin. He doesn't want me to call him kuya kaya sa palayaw na lang namin tinatawag ang isa't isa.

"Gagi, si ano yun, anak ni Ate Raquel." Joy said, referring to the man who passed us kanina, yung lalakeng tinutukoy ni Paulo.

"Ay anak ba yun ni Raquel? Di ko naman alam."

"Ito si kuya, grabe ka talaga."

We were laughing as if hindi kami galing sa pag-iyak kanina. Nang makarating sa bahay nila, madami-dami pa rin ang mga tao. Tita Precy - Paulo's mom - is busy sa pag-aasikaso sa mga tao. Paulo wants me to go with him sa kwarto niya kaya siya ang sinunod ko.

"Magpahinga tayo. Gusto kong matulog." He said. He handed me his t-shirt at saglit akong pumunta sa CR ng bahay nila bago bumalik sa kwarto niya. Pagbalik ko, nakapagpalit na rin siya at nakahiga na siya sa kanyang kama.

"Bee, birthday mo na bukas. Wala akong gift sa'yo - ay, sarili ko na lang pala regalo ko sa'yo."

"Sabi mo yan, ah."

"Ito naman, joke lang eh. Ililibre na lang kita bukas, ano ba gusto mo?"

"Hindi na. Wala nang bawian. Tara na dito para makatulog na ako."

•••

The next day came. It was now his birthday. Kahapon inilibing si Tito, ngayon naman ay ang birthday ni Paulo. How can he even celebrate like this? Nagluluksa pa nga sila.

I decided to buy him some chao fan. Nung birthday ko kasi, ito ang kinain namin kaya ito ang binili ko sa kanya, pati na ang halo-halo na favorite niya. Nang makarating sa bahay nila, busy lahat ng tao at sabi ni Tita ay dumiretso na agad ako kay Paulo. He's alone in his bed, mukhang tulog pa ito kaya saglit ko siyang pinagmasdan.

His nose is pointed. Ang kakapal din ng kilay niya at may kurba ito na parang pang-masungit kaya nagmumukhang seryoso ang mukha ni Paulo. His lips are pinkish just like his mom - maputi kasi ang mama niya at mamula-mula ang labi nito. Paulo really looks like his dad, maliban lang sa kulay ng balat niya. Moreno kasi ang papa niya, samantalang siya ay maputi katulad ng mama niya.

"Tapos ka nang pag-nasahan ako?"

"Bee, magkaiba yung tinitignan sa pinagnanasahan."

"Titig na titig ka nga kanina."

"Yabang! Porket nakuha mo lahat ng good genes nila Tita, ah."

I handed him the food that I bought for him. Dalawa yung chao fan - ang buong akala ko ay uubusin niya pareho dahil dalawa talaga ang binili ko para sa kanya. But he gave me the other one at sabay namin itong kinain sa kwarto niya.

His family wanted to eat sa Jollibee. Paulo doesn't want to go, nag-request lang siya ng coke float at iniwan na nila kami. I told them na uuwi na din ako agad, but he's alone in here. Ayaw naman daw kasi niyang gumala kasama sila, so I decided to keep him company for awhile.

"Bee, baka mapanis." I told him nang mapansin kong nilagyan niya ng margarine ang sinaing.

"Hindi yan. Nilagyan ko naman ng asin. Madami kami dito, mauubos yan. Pang-palasa lang yung margarine."

"Ganun ba yun? Bahala ka na nga sa trip mo."

"Anong oras ka uuwi?"

"Mamaya, kahit mga 6 pa. Bakit?"

"Ihahatid kita."

"Eh? Wag na, tsaka walang tatao sa bahay niyo."

"Ihahatid pa rin kita. Tapos na burol ni Papa, pwede na kitang ihatid."

"Sige na nga. Hintayin ko na lang sila dumating, tas hatid mo na ko."

Paulo cooked for the both of us so we decided to eat while waiting for them. Simple lang ang niluto niya - sinangag, pero imbes na bawang ay sibuyas ang inilagay niya sa kanin, pati na itlog at hotdog. And I honestly like the taste of it. Mas magaling pa na magluto ata kesa sa'kin.

"Naalala mo yung time na binilhan mo ko ng slacks?"

"Oo, last-last month pa yun, 'di ba?"

"Umiyak ako nun."

"Bakit naman?"

"Never ko kasing na-experience yung ganun."

He bought me a slacks 2 months ago. Butas kasi yung gamit ko sa trabaho, I told him na magpapasama ako sa kanya sa day off ko. But when I arrived at Robinsons Mall kung saan niya ako palaging inaantay, pinatalikod niya ako agad at naglagay ng kung ano sa bag ko. I didn't know na slacks pala yun, kaya nung nakauwi ako sa bahay, pagbukas ko ng bag ko ay umiyak talaga ako. He even knows my waistline kahit na hindi ko naman sinabi sa kanya.

"Tapos 'di ba sabi ko sa'yo gusto ko kumain ng matamis at ng pancake? Hindi ko alam na pancake yung nilagay mo sa baunan ko, so next day ko pa siya kinain. Naging breakfast ko siya sa work."

Uwian ako sa trabaho that time. Kaya si Paulo, grabe din ang naging pagod at gastos sa'kin.

"Hindi mo agad nakita nung gabi?"

"Hindi. Naligo lang ako, tapos natulog na agad."

"Buti hindi nilanggam."

He put a lot of sweets sa bag ko that night - a slacks, some pancakes, biscuits, and chocolates. Namigay tuloy ako ng pagkain sa office nang wala sa oras.

"May 200 ka pang nilagay."

"Eh panay kang sabi na I'm poor. Ayan, pareho na tayong mahirap. Ang hina na ng kita ng Piso WiFi ko."

"Okay lang yan, Bee. Yayaman ka pa ulit kasi sugar daddy kita."

We talked for hours hanggang sa makarating na sila Tita sa bahay. Nagpaalam na ako agad na uuwi na ako.

"Bee, kakakain lang natin, 'di ba?" I silently complained to him nang buksan niya ang p***o ng McDonald's.

"Para pag-uwi mo, hindi ka na kakain sa inyo, tas uwian mo na din si Carlisle. Baka nagtatampo na yun."

Wala na akong nagawa kundi tumango at humanap na lamang ng pwesto namin. He bought two large coke floats, shake-shake fries, and McNuggets. Oorder pa daw mamaya ng takeout bago kami umalis.

"Bee, kaya ang taba ko na eh. Pa-kain ka nang pa-kain sa'kin."

"Hindi yan, sexy ka pa din naman. Sa susunod mas marami na kakainin mo."

Hindi ko narinig ang iba niyang sinabi kaya nagkibit-balikat na lang ako at sinawsaw ang McNuggets sa coke float. Naubos ko naman ang inorder niya at busog na busog ako.

"Gusto ko nang maramdaman yung fulfilling na feeling."

"Ang alin, Bee?"

"Yung uuwi ako sa bahay galing trabaho, tas mararamdaman ko yung fulfilling na feeling pag sinalubong ako ng anak ko."

I blinked my eyes, but it just landed on his smiling face. Nakahawak pa siya sa kanyang dibdib at tila iniimagine ang pakiramdam na tinutukoy niya. Na sadyang nakapagpabilis ng tibok ng puso ko.

He's hoping to have a child with me - that's why he's saying this right now. Pero kaya ko na ba? Kaya na ba namin?