Share

07

Author: nuggetsfloat
last update publish date: 2026-08-23 21:08:57

EDITHA

"Sabi sa'yo, bee, years pa. Sabi mo pa 'opo.' Anong nangyari? Ang sakit-sakit ng ribs ko," I complained to him the moment he arrived at our house.

Riley just turned one a few months ago, at ito ako - malapit na namang umire. Yes, para sa'ming second baby.

"Magpahinga ka na. Ako na muna sa mga bata," he said, then carried Riley.

Weekly routine na ata nilang tatlo - nila Carlisle - ang pumunta sa Alfamart tuwing pumupunta dito si Paulo sa bahay namin. We decided not to live together
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • After The Storm, Is It Still Us?   08

    PAULO*"Hilo na talaga ako,"* those were the words she said to me after hitting her head on the table. She was already drunk. Simula pa kanina, may kinakausap siyang lalaki sa phone at tila inaalam nito kung nasaan siya ngayon. I gently tapped her cheek to check if she was still conscious. She opened her eyes and immediately stood up. *"CR lang ako."* *"Sige, dahan-dahan lang,"* rinig kong saad ni Kuya Bon. Nag-thumbs up lang siya at agad na pumasok sa loob ng office. Our office is not a typical office dahil nasa bahay lang ito. Kami ay freelance sales agents ng isang internet company. Commission-based lang din kaya hindi kalakihan ang kita namin. *"Hindi talaga umiinom 'yang si Dit, no?"* *"Oo, sa pagkakaalam ko. Kaya hindi sanay. Kwento niya sa'kin, nahirapan siyang mag-mature. Bunso kasi siya sa kanila."* *"Schoolmate ko 'yan nung Senior High. Daming may kilala diyan. Matalino at mabait kasi. Madalas kong nakikita 'yan sa ranking tuwing exams."* *"Bait nga eh. Pinagba

  • After The Storm, Is It Still Us?   07

    EDITHA "Sabi sa'yo, bee, years pa. Sabi mo pa 'opo.' Anong nangyari? Ang sakit-sakit ng ribs ko," I complained to him the moment he arrived at our house. Riley just turned one a few months ago, at ito ako - malapit na namang umire. Yes, para sa'ming second baby. "Magpahinga ka na. Ako na muna sa mga bata," he said, then carried Riley. Weekly routine na ata nilang tatlo - nila Carlisle - ang pumunta sa Alfamart tuwing pumupunta dito si Paulo sa bahay namin. We decided not to live together dahil may pasok si Carlisle at wala akong katuwang sa pag-aalaga kay Riley pag doon kami tumira sa kanila. Siya naman ay doon pa rin sa kanila nakatira, dahil na rin mas malapit doon ang pinagtatrabahuhan niya. He bought himself a bicycle para daw tipid sa pamasahe. Ganyan siya naging matipid simula nang magkaroon siya ng trabaho. Minsan na kasi siyang nawalan ng trabaho na sakto pa na nagfo-formula milk na si Riley at naging maselan pa ang pagbubuntis ko. Sandamakmak na masasakit na salita a

  • After The Storm, Is It Still Us?   06

    EDITHA "Hindi na, tama na. Uuwi ka na ng Bulacan. Susunduin kita bukas," seryosong saad ni Paulo. I'm currently at my dorm right now. Nagpasa na ako ng resignation letter kanina sa UST at sa agency namin. Unfortunately, the agency did not accept it - "huwag muna raw." Kaya sa UST lang ako nakapag-resign. I told him I wanted to stay here for a few weeks. Baka naman magkaroon pa ako ulit ng trabaho. Isa pa, nanghihinayang ako sa binayad ko dito sa dorm. Hanggang second week pa kasi ng December, pwede akong tumuloy dito. But he knows that my family wants me to quit my job. Bukod sa malayo, palagi na ata akong nagkakasakit due to stress. I think the job itself is not for me. Hearing those patients' prayers na palaging tinatanong kung bakit ba sila nagkasakit, at kung minsan ay nasusugod pa ako sa loob ng elevator ng mga patient na mentally unstable. There was one patient na talagang nakapagpakabog ng dibdib ko. He was 6 feet tall at ang laki din ng katawan niya. Unfortunately, he wa

  • After The Storm, Is It Still Us?   05

    EDITHA"Hindi ba't sabi mo hindi mo ko iiwan? Hindi papabayaan na ako'y mag-isa. Hindi ba't sabi mo sabay tayong tatanda? Bakit bigla ka na lang nandiyan sa kabilang buhay?" Hindi ko na pigil ang iyak. Hindi naman ako ang namatayan, hindi naman tatay ko ang inililibing ngayon, pero bakit ang sakit-sakit? Ramdam ko ang higpit ng hawak ni Paulo sa kamay ko, kasabay ng mabibigat na hakbang patungo sa sementeryo kung saan ililibing si Tito, ang papa niya. The day that they rushed him to the hospital - yun yung araw na sana ay ipapakilala ako ni Paulo sa papa niya. We both thought that it was just a minor accident. Kakagaling ko lang noon sa sakit kaya ako nasa Bulacan, at aalis na rin sana kinabukasan. Pero masyadong naging mabilis ang mga pangyayari. Paulo volunteered na magbantay sa hospital dahil sabi niya ay mahina ang loob ng dalawang kapatid niya. Mabuti na lang din, kahit na sinundo niya ako sa QC dahil may sakit ako, ay hindi siya nahawa sa'kin at hindi COVID ang naging sakit k

  • After The Storm, Is It Still Us?   04

    EDITHA Months of being with Paulo felt like years. Lahat na ata napag-usapan na namin kahit na hindi naman kami sobrang dalas magkasama. But I realized he really is attentive and consistent when it comes to me. "Nag-cancel na ng pasok yung iba, tayo hindi pa." "Signal number 2 pa lang naman, ah." "Baha na kaya sa España." "Oo, galing kaya ako dun. Dun ako dumadaan papasok dito - nagpapatuyo nga ako ng sapatos, oh." Rinig kong usapan ni Ate Lellis, Lovely, at Jhunel sa office. Lunch time namin ngayon at napagpasyahan ko na dito kumain sa office. Sobrang lakas kasi ng ulan sa labas, feeling ko nga rin magyeyelo na sa loob ng elevator ko sa sobrang lamig. I made sure to pee first before entering the elevator. Apat na oras pa bago ang uwian ko pero wala pa ring katao-tao sa building na 'to. Mangilan-ngilan lang ang sumasakay sa loob ng elevator ko, kadalasan ay doctor at secretary lang talaga. "Grabe, ang lamig talaga ngayon." Sir MJ casually said while he's inside the eleva

  • After The Storm, Is It Still Us?   03

    EDITHA First day ko ngayon sa UST Hospital. Nakakaba na nakaka-excite - like, what if mahilo ako sa loob ng elevator, 'di ba? Or ma-trapped doon? Siguro naman hindi agad mangyayari yun ngayong araw. I went to see Ate Lellis kasi siya magte-train sa'kin ngayon. She's Tito Iwa's niece, ka-edad lang siya ni Ate Lovely. She taught me all of the elevator's buttons. Madali lang naman at mabilis lang matutunan, pero ang kalaban ko dito ay ang boredom. May mga times na akyat-baba lang ang elevator dahil wala namang patients or relatives na dumadating. "Toxic lang naman pag 10:00 na, tas pagdating ng 11:30 wala na yan. Lahat ng mga patients at relatives nasa taas na, tas sa hapon na ulit pag-uwian." I was busy sanitizing the elevator's handle bar while listening to her. Ayun nga ang napansin ko kanina - mas dumadami ang tao pag malapit nang dumating ang doctor. 10am kasi simula ng clinic dito, kaya pagdating ng doctor ay nagsusulputan na din bigla ang mga pasyente. Lunchtime came, Ate

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status