LOGINMalungkot man ang lahat ngayong naliwanagan na ako, handa na akong bumalik sa pamilya kom Ramdam ko rin naman na mahal na mahal nila ako. Sana nga mapatawad nila ako sa mga sinabi ko kanina. Nag-aalala lang talaga ako sa anak ko. Kaya sobra akong nagalit sa kanila. Dahil sobra din akong naguluhan.Kasama ko ngayon si Josh sa pagbalik ko sa hospital. Wala pa rin nagbago, naka-upo pa rin si Youtan sa labas ng pintuan ng kwarto ng anak namin. Ngunit, nang makita niya kami ay agad siyang napatayo at humarap ng maayos sa amin. Walang alinlangan akong lumapit sa kaniya. Hindi ko alam kung bakit pero bigla ko na lamang siyang niyakap nang mahigpit. At ang pakiramdam na ito ay sobrang pananabik. "Sinabi ko na sa kaniya ang lahat. Patawarin mo ako bro, dahil hindi ko siya agad binalik sa inyo. Tapos, nakipag-away pa ako sa 'yo. Para sa akin kasi mahalaga na rin sila sa akin. Kaso lang mali pala ako. Kaya ibinabalik ko na sa 'yo ang pamilya mo." Sincere ang pagkakasabi nito ni Josh. Niyakap ak
ZINNIA POINT OF VIEW Sa ngayon iniisip ko pa rin ang mga nangyayari. Tanging si Josh lamang ang makakasagot sa mga katanungan ko. Kaya naman kahit na anong gawin niya o palusot niya kailangan ko pa rin marinig ang totoo sa mismong bibig niya. Wala akong ibang pagpipilian kundi ang hanapin siya at komprontahin. Nakikita ko na maayos naman ang lagay ng anak ko. Kaso nga lang nandito pa rin si Youtan sa labas ng pintuan ng kwarto ng anak ko. Gayunpaman ay hahayaan ko na muna siya diyan. Kinuha ko ang cellphone ko sa bag ko upang matawagan si Josh. Agad naman itong sumagot ng walang alinlangan. "Gusto kitang maka-usap. Pwede ba tayong magkita?" mahinahon kong aniya. Umalis kasi siya kanina kaya wala siya dito sa hospital. "Sure. Dito na lang sa bahay para maayos ang pag-uusapan natin," maayos ang kaniyang pagkakasabi. I agree. Pagkatapos nito ay lumakad na muna ako. Mabuti na lamang ay hindi ako pinigilan ni Youtan. Ilang minuto ang nakalipas ay nakarating ako sa bahay. N
I don't really know what to do. Sa mga sinabi ni Josh, ramdam ko na may kasalanan ako. Kaya, wala akong karapatan na bigla ko na lang siya sugurin ngayon. Sa mga nakita ko, naging malapit din sila sa isa't isa nang asawa ko. Pero, hindi ibig sabihin nito palalampasin ko na lang si Josh sa ginawa niya. Kailangan pa niyang ipaliwanag sa akin ang lahat nang mas malinaw. Halos hindi ko nga alam, kung bakit nangyayari ang lahat nang ito. Nabuhay ako sa loob taon na inakala kong patay ang asawa ko at ang anak ko."Bro, pagod ka na. Pwede ka naman umuwi muna sa ngayon. Isa pa, kailngan mong magpahinga para may makuha kang lakas. Kami na lang muna ni Prince ang bahala dito. Titiyakin namin na hindi mawala sa paingin namin si Zinnia," wika pa ni Alexander. Pero, mas wala akong lakas para magpahinga. Kailangan ako ngayon ng asawa ko. Kailangan ako nang anak ko. Kaya, kahit anong galit pa ni Zinnia sa akin ngayon. Hindi ko siya pababayaan.I didin't say anything. Nakatuon pa rin ang mga mata ko
"Hindi ko alam. Hindi ko na alma kung ano ang gagawin ko. Hindi ko na alam kung sino ang dapat kung paniwalaan. Siguro nga nagkamali ako. Pero, hindi ko kasalanan ang lahat ng 'to. Gusto ko lang maging masaya. Gusto kong makasama nang matagal ang anak ko at ang pamilya ko. Pero sa mga nalaman ko, sa mga narinig ko. Parang pakiramdam ko ngayon wala akong pamilya. Dahil puso panloloko ang nangyari ehh. Bakit ganun bakit parang ang daya ng lahat. Steve, kilala kita dahil sikat ka, pero hindi ko inaasahan na sasabihin niyo na asawa kita. Hindi ko alam na lubos at sobra sobra pa pala ang lahat." Hindi ko mapigilan ang mga luha ko. Dapat hindi ako umiiyak sa harap ng anak ko. Kailangan kong maging malakas, ngunit paano ko gagawin. Kung sa puntong 'to tila'y may mga punyal ang tumarak sa puso ko. Halos madurog at maguho na ang mundo ko."I'm sorry, it's all my fault. Still Zinnia, kailanman hindi kita sinisi at hindi kita sisisihin. Nawala ako sa tabi mo. Malaki ang naging pagkukulang at kas
JOYCE or ZINNIA POV.Hindi ko lubos maintindihan kung ano ang nangyayari. By the way, nandito ako ngayon sa tapat ng anak ko. Balot na balot ang buong katawan ko, dahil hindi maaaring hindi. Sobrang nasasaktan ang damdamin ko habang pinagmamasdan na walang lakas ang anak ko. Kahit ako ay unti-unting nang hihina. Lalo na hindi ko gusto ang nakikita ko ngayon. I'm just hoping na maging maayos lang ang pamilya ko, na maging masaya lang kami. Pero, nang dumating sina Youtan, tila'y nagbago ang lahat. Bakit kasi, pinipilit nila ang sarili nila sa akin, kahit hindi ko naman sila lubos na nakikilala. Gusto kong sumigaw, pero hindi ko magawa. Ang aking mga luha, ay hindi man lang tumitigil sa pagbuhos. Pakiramdam ko, walang wala na ako. Kung alam ko lang na ganito lang din ang mangyayari sa ana ko, hiniling ko na lang sana . Na sana ay ako na lang ang tinutukoy nilang namatay na at kailan man hindi na babalik pa. "Anak, hindi ko maintindihan kung bakit ginawa sa atin ng dad mo ito. Si daddy
"Ano bakit ang tahimik niyo haa! Sabihin niyo sa akin ngayon, pinagloloko niyo lang ako! Wala ba kayong ibang magawa! Josh! Ipaliwanag mo sa akin ngayon ang lahat lahat! Ito ba ang dahilan huh? Bakit sinabi mong maayos lang ang lahat, sa tuwing tinatanong ko sayo na parang wala akong maalala. Bakit ka nagsinungaling sa akin, pwede mo naman sabihin ang totoo diba? Gagawin ko rin naman ang lahat para umintindi. Pero, bakit??? Bakit ganito ang malalaman ko ngayon, ang sakit sa dibdib." "Please, Joyce, calm down...." "How??? Paano ako kakalma! Ang sakit niyo! Mga sinungaling!" Tumalikod siya sa amin at akmang aalis na. "Joyce... Wait.." I shout. Napahinto naman siya, ngunit hindi lumingon sa amin. Maya-maya pa, may isang Yaya ang natatarantang biglang dumating na tila'y naguguluhan at hindi alam kung ano ang kanyang gagawin. "Ma'am, ang bata po, dumudugo ang ilong...." Natatakot na boses niya. "Ano????" Tila'y nadagdagan ng sakit ang nararamdaman ko ngayon. Paanong dumugo ang
MARK STEVE YOUTAN POV.Narito na ako ngayon sa opisina ko. Hindi ako masyadong maka-focos sa mga sinasabi ng mga kaibigan ko. Tanging laman ng utak ko ang Joyce, na iyon. Tila'y ayaw ko na siyang makita sa buong buhay ko. Iniisip ko na hindi rin maaaring magkita sila ng mga anak ko. Dahil, hindi ma
Tama sila, nawalan ng saysay ang lahat ng pinagpaguran nila. Tuluyan akong lumabas sa company, nang nakarating ako sa sasakyan, dito ko napagtanto na nawawala ang pitaka ko. Ang pitakang tanging nilagyan ko ng litrato ng asawa ko. What the fuck! Saan ko naiwala iyon, saan ko nilagay iyon! Tiyak ako
1 WEEK LATER Dahil, malakas naman na ang aking anak. Inilipat ko muna sila ng panibagong bahay, sa bahay nina, Ruan. Kailangan ko munang ilayo ang mga bata sa Tita Miana, nila. Dahil, hindi naging maganda ang trato sa kanila, simula nang wala ako sa mansion. Sinisini ko ang aking sarili sa lahat
"Okay, I'm very sorry bro.""Okay, kasalanan ko rin naman. I'm sorry too.""Ayan, goods. Dapat magbati kayong dalawa, dahil magiging magulo ang pagkakaibigan natin kung sakaling may hindi nagkakaunawaan, mas lalo na kung mabawasan." I said."Okay, change topic na tayo." "Bro, kumusta pala ang mga







