Ang May-ari ng Hardware

### AKIN KA LANG, ADYLIN

### Chapter 2: Ang May-ari ng Hardware

*Las Piñas, 2:58 PM. R&E Construction Supply Office.*

Si Adylin Alvarez, 24, ay parang estatwa sa harap ng computer.

Nakabukas ang Excel. Naka-encode ang mga resibo ng buhangin, semento, at bakal. Pero ang isip niya, nasa itim na Hilux pa rin kagabi. At sa boses na nagsabing _"Akin ka lang, Adylin."_

"Ady, okay ka lang ba talaga? Kanina ka pa tulala diyan," sabi ni Trish, katrabaho niyang HR.

"Ha? Oo, okay lang. Puyat lang."

Hindi niya masabi na may stalker siya. Sino maniniwala? At paano niya sasabihin na yung stalker niya, kamukha ni Daniel Padilla na bagong gising pero masungit?

Alas-tres, biglang nag-brownout ang aircon sa ingay ng mga truck sa labas. May dumating.

Tatlong malalaking truck ng bakal. At sa unahan, ang pamilyar na itim na Hilux.

Bumaba ang driver ng truck, pero mas naunang bumaba ang lalaki sa Hilux.

Naka-white polo, nakatupi ang manggas hanggang siko, kita ang ugat sa braso. Naka-black slacks. Naka-sunglasses kahit makulimlim.

Si Aldrich Bautista.

"Boss Aldrich!" halos tumakbo si Sir Rico palabas ng office para salubungin ito. "Aba, ikaw pa mismo nag-deliver? Pwede mo naman ipadala sa tao mo yan ah!"

Tinanggal ni Aldrich ang sunglasses niya. At ang unang tinignan, hindi si Sir Rico.

Ang table ni Adylin sa loob.

"Nadaanan ko lang. May kulang daw kayong 20 pirasong 16mm na bakal kahapon. Sinigurado ko lang na kumpleto ngayon," sagot ni Aldrich, pero nakatingin pa rin kay Adylin.

Napayuko si Adylin. Nararamdaman niya ang tingin.

Pumasok si Aldrich sa office. Amoy mamahaling pabango at init ng araw.

"Adylin Alvarez, tama?" tumigil ito mismo sa harap ng table niya.

Napalunok si Adylin. "O-Opo, Sir."

"Sir Rico, siya ba yung bagong accounting clerk na nagche-check ng invoices ko sa Imus branch?"

"Oo, boss! Siya nga. Magaling yan, taga-Bicol yan, masipag!"

"Alam ko," sabi ni Aldrich, mahina lang pero narinig ni Adylin. "Taga-Bicol."

Inilapag ni Aldrich ang isang folder sa table niya. Delivery receipt. Kailangan ng pirma.

Lumapit si Adylin para kunin ang ballpen. Sa pag-abot niya, nagdikit ang kamay nila.

Malamig ang kamay ni Aldrich, pero parang may kuryente.

"Sorry," mabilis na sabi ni Adylin at binawi ang kamay.

Hindi sumagot si Aldrich. Pinirmahan niya ang papel, pero bago niya ibigay kay Adylin, may sinulat siya sa likod ng resibo.

Pagbalik ni Sir Rico sa loob para kumuha ng kape, saka lang binasa ni Adylin ang sinulat.

_Sa likod ng warehouse, may sasabihin ako. 5 minutes. - A_

Nanlaki ang mata ni Adylin. Anong kalokohan to?

Pero ang mga paa niya, kusa na ring tumayo. "Sir Rico, mag-CR lang po ako."

Sa likod ng warehouse, amoy semento at bakal. Walang tao. Mainit.

Nandoon na si Aldrich, nakasandal sa pader, hinihintay siya.

"Ano ba, Aldrich! Ano to? Boss kita— hindi, supplier ka namin! Pwede kang i-report!" pabulong pero nanginginig ang boses ni Adylin.

Hindi natinag si Aldrich. Lumapit ito ng dahan-dahan.

"Alam mo bang simula nung nakita kita sa Imus, hindi na ako makatulog nang maayos?" sabi nito, diretsong tingin. "Tatlong beses kang pumunta sa hardware ko. Lagi kang nakayuko. Lagi kang nagmamadali. Pero nung pangatlong beses, umiiyak ka."

Natigilan si Adylin.

Naalala niya. June yun. Malakas ang ulan. Nasira ang payong niya. Basang-basa ang invoice at siya mismo. Umupo siya sa gilid ng Bautista Hardware sa Imus at umiyak — hindi dahil sa ulan, pero dahil namimiss niya ang Bicol, ang mama niya, at pagod na pagod na siya sa Maynila.

May nag-abot ng panyo. Hindi niya nakita ang mukha dahil sa lakas ng ulan at luha.

"Ikaw yun?" mahina niyang tanong.

Tumango si Aldrich. "Ako yun. Gusto kitang lapitan nun. Pero nahiya ako. Baka isipin mo, pinagsasamantalahan kita."

"Tapos ngayon, sinusundan mo ako?"

"Hindi sundan. Binabantayan," pagtatama ni Aldrich. "Alam kong gabi ka umuuwi. Alam kong mag-isa ka minsan. Delikado sa Bacoor pag gabi, Adylin. Lalo na sa kanto niyo, walang ilaw."

"Paano mo alam kung saan ako nakatira?"

"Sinundan kita," pag-amin nito, walang ka-arte-arte. "Nung una kitang nakitang umiiyak, sinundan kita hanggang sa makasakay ka ng jeep. Tapos nalaman kong sa Bacoor ka pala nakatira. Malapit lang sa branch ko sa Niog."

Gusto sanang magalit ni Adylin, pero hindi niya magawa. Kasi yung boses ni Aldrich, hindi bastos. Hindi manyakis. Parang... nag-aalala talaga.

"Aldrich, hindi mo ako pwedeng angkinin. Hindi mo ako pag-aari."

"Alam ko," lumapit pa si Aldrich, halos isang dangkal na lang. "Pero pwede mo ba akong hayaang ligawan ka? Sa tamang paraan na?"

Bago pa makasagot si Adylin, may tumawag.

"ADY! Nasaan ka? May meeting na!"

Si Sir Rico.

Mabilis na umatras si Aldrich. Pero bago siya tuluyang lumabas, hinawakan niya ang dulo ng daliri ni Adylin.

"Pag-isipan mo. Mamayang gabi, nasa labas lang ako ng subdivision niyo. Kung ayaw mo, hindi ako lalapit. Pero kung gusto mong sumabay pa-uwi... hihintayin kita."

Umalis na si Aldrich. Naiwan si Adylin sa likod ng warehouse, hawak-hawak ang delivery receipt na may sulat, at ang daliring hinawakan ni Aldrich.

Mainit pa rin.

At sa labas, narinig niya ang pag-andar ng Hilux — pero hindi pa umaalis. Naghihintay.

*Itutuloy sa Chapter 3: Ang Sundo*