Ang harana sa Bacoor

### AKIN KA LANG, ADYLIN

### Chapter 5: Ang Harana sa Bacoor

Alas-nueve na ng gabi pero gising pa rin si Adylin.

Nasa kwarto siya, nakasilip sa bintana. Kanina pa siya naghihintay — hindi niya alam kung bakit.

Kakatapos lang nilang maghapunan nina Marie at Mark. Nagkukwentuhan pa sa baba, pero siya umakyat na. Kunwaring pagod.

Pero ang totoo, hinihintay niya ang kape.

"Ady, baba ka muna! Nagluto si Mark ng pancit!" sigaw ni Marie mula sa baba.

"Mamaya na!"

Ilang minuto pa, may narinig siyang mahinang busina. Isang beses lang. _Beep._

Dahan-dahan siyang sumilip. Nandoon ulit ang Hilux. Pero ngayon, wala sa loob si Aldrich. Nakatayo siya sa labas ng gate nila, nakasandal sa motor niya — hindi Hilux ang dala ngayon, kundi yung itim na NMAX kagabi.

May hawak na dalawang kape at isang maliit na supot ng pandesal.

Napalunok si Adylin.

Bumaba siya nang dahan-dahan, naka-tsinelas at oversized shirt. Hindi man lang nagsuklay.

Pagbukas niya ng gate, sinalubong siya ng ngiti ni Aldrich. Iba na yung madilim na mukha kanina sa warehouse. Ngayon, malambot ulit.

"Akala ko hindi ka bababa," sabi nito.

"Akala ko hindi ka talaga darating," sagot ni Adylin, hindi niya alam bakit ganun ang nasabi niya.

Inabot ni Aldrich ang kape. Mainit pa. Black.

"Sorry kanina," mahina niyang sabi. "Sa warehouse. Hindi ako dapat nagselos ng ganun."

Nagulat si Adylin. Ngayon lang siya nakarinig ng sorry mula sa kanya.

"Selos ka kasi agad. Eh wala naman kami ni Jake."

"Alam ko," tumingin si Aldrich sa malayo. "Pero pag sayo... hindi ako marunong magpigil. Bikolano ako, Adylin. Pag sinabi kong akin, akin talaga."

Tahimik silang dalawa. Ang ingay lang ay kuliglig at tricycle sa malayo.

"Kumain ka na ng pandesal mo. Alam kong hindi ka kumain ng tanghalian kanina. Nakita kita, tinitigan mo lang yung Jollibee ni Jake."

"Paano mo—" Natigilan si Adylin. "Nakabantay ka na naman?"

"Hindi. Nag-aalala."

Sabay silang napatawa nang mahina.

"Adylin," tawag ni Aldrich, seryoso ulit. "Pwede ba kitang ligawan? Yung totoo. Hindi yung sinusundan lang kita."

Tinitigan siya ni Adylin. Sa liwanag ng poste, kitang-kita niya ang mukha ni Aldrich. Maamo. Pagod. May sugat sa kamay galing sa hardware. Totoong tao. Hindi lang mayamang boss.

"Bakit ako?" tanong ni Adylin. "Ang dami mong pwedeng ligawan. Mayaman ka, gwapo. Ako, accounting clerk lang. Taga-Bicol lang na nangungupahan."

Hinawakan ni Aldrich ang kamay niya. Sa unang pagkakataon, hinayaan ni Adylin.

"Dahil nung umiiyak ka sa Imus, basang-basa ka sa ulan, pero inuuna mo pa rin yung invoice kaysa sa sarili mo. Sabi ko, yung babaeng yan, aalagaan ko habang buhay."

Naalala na naman ni Adylin yung araw na yun. Siya pala talaga yung nag-abot ng panyo.

"Hindi ako perpekto, Adylin. Possessive ako. Seloso. Pero pag sinabi kong aalagaan kita, gagawin ko."

Sa itaas, biglang bumukas ang bintana.

"HOY! ALDRICH BAUTISTA! ANONG GINAGAWA MO SA PINSAN KO SA LABAS NG GATE NG ALAS-NUEVE?!" sigaw ni Marie, nakapamewang, parang nanay na nanghuhuli.

"AT IKAW ADY! NAKA-TSHIRT KA LANG! PAPASOK KA NG LAMIG!"

Sabay silang natawa nina Aldrich at Adylin.

"Marie, baba ka nga dito! May pandesal!" sigaw ni Adylin.

Bumaba si Marie at si Mark, naka-pambahay. Naging apat silang nagkakape sa labas ng gate, nakaupo sa monoblock, nagkukwentuhan na parang matagal nang magkakakilala.

At habang nagkukwentuhan sina Marie at Mark, palihim na bumulong si Aldrich kay Adylin.

"Bukas, payag ka na bang ako ulit ang sundo mo?"

Ngumiti si Adylin, sa unang pagkakataon na hindi takot.

"Isang beses pa lang ulit. Pag-isipan ko pa yung ligaw."

"Okay lang," bulong ni Aldrich. "Araw-araw akong manliligaw. Hanggang sa maging akin ka lang talaga."

At sa gabing yun sa Bacoor, sa harap ng maliit nilang bahay, nagsimula ang panliligaw ng isang stalker na naging manliligaw.

*Itutuloy...*