Selos

### AKIN KA LANG, ADYLIN

### Chapter 4: Selos

Buong araw na hindi mapakali si Adylin.

Nakarating siya sa office ng 6:45 AM — pinaka-maaga sa lahat. At si Aldrich pa ang nagbukas ng p***o ng Hilux para sa kanya.

"Thank you," mahina niyang sabi.

"Text mo ako pag pauwi ka na," sabi ni Aldrich.

"Hindi ko nga alam number mo!"

"Na-save ko na. Check mo phone mo. Pangalan ko, 'Akin'."

Hindi na nakasagot si Adylin. Pumasok na lang siya na pulang-pula.

Pagdating sa table, nag-buzz ang phone niya.

*Akin:*

_Nandito pa ako sa labas. Pumasok ka na. Good morning, Adylin ko._

_Adylin ko._ Parang may kuryenteng dumaloy sa tiyan niya.

Binura niya ang chat. Pero na-screenshot na pala ng puso niya.

Tanghali, dumating ang hindi niya inaasahan.

Si Jake. Yung ka-workmate niyang draftsman na matagal nang nagpapapansin sa kanya. May dalang Jollibee.

"Ady, kain tayo. Nagpa-deliver ako. Alam kong hindi ka pa nagla-lunch," nakangiti si Jake.

"Ay, Jake, wag na. Busog pa ako—"

"Sus, kanina ka pa gutom. Sige na, share tayo."

Wala nang nagawa si Adylin. Umupo si Jake sa harap ng table niya. Maingay. Maingiti. At hinahawakan pa ang kamay niya pag nagbibiro.

Hindi niya alam, sa labas ng bintana ng office nila, nakaparada ulit ang Hilux.

At kitang-kita ni Aldrich ang lahat.

---

Alas-singko, uwian na.

Nag-aayos si Adylin ng gamit nang may kumatok sa p***o ng accounting office.

Si Aldrich. Pero iba na ang itsura. Kaninang umaga, maaliwalas. Ngayon, madilim ang mukha. Naka-kuyom ang kamao.

"Sir Aldrich, may kailangan ka po?" tanong ni Sir Rico.

"Yung kulang na bakal, dumating na. Pero si Adylin na lang magche-check sa warehouse. Kailangan ng pirma ng accounting."

Napatingin si Adylin kay Sir Rico. "Sir, ako po?"

"Sige na, Ady. Mabilis lang yan. Malapit lang naman warehouse dito."

Sumunod si Adylin. Pagdating sa warehouse, walang tao. Tahimik. Amoy bakal at semento.

"Aldrich? Nasaan yung—"

Paglingon niya, nakasara na ang p***o. At nakaharang si Aldrich doon.

"Aldrich! Anong ginagawa mo? Bubuksan mo yan!"

Hindi gumalaw si Aldrich. Nakatingin lang sa kanya, pero nanlilisik.

"Sino yun?" malamig ang boses.

"Sino?"

"Yung lalaking kumakain kasama mo kanina. Hinawakan ka niya, Adylin."

Doon niya naintindihan. Nagseselos.

"Ka-workmate ko yun! Si Jake! Wala kaming relasyon!"

"Wala? Pero hinahayaan mong hawakan ka niya? Hinahayaan mong ngitian ka niya?"

Lumapit si Aldrich. Sa bawat hakbang, umaatras si Adylin hanggang sa mapadikit siya sa pader na malamig.

"Adylin, nagseselos ako," diretsahang sabi nito, halos pabulong na. "Ayokong may humahawak sayo. Ayokong may tumatawa kasama ka na hindi ako."

"Aldrich, hindi mo pwedeng gawin to. Hindi tayo—"

"Hindi pa," putol ni Aldrich. "Pero magiging tayo."

At dahan-dahan, inilapit ni Aldrich ang kamay niya sa pisngi ni Adylin. Hindi marahas. Nanginginig pa nga. Hinaplos niya ang pisngi nito na parang takot na baka mabasag.

"Simula nung nakita kita, akin ka na. Hindi mo lang alam."

Nakatitig lang si Adylin. Hindi makagalaw. Ang puso niya, sobrang bilis ng tibok. Hindi sa takot. Sa kakaibang kaba na hindi niya maintindihan.

Biglang bumukas ang p***o.

"ADY! Nandiyan ka ba? Sabi ni Sir Rico nasa warehouse ka raw!"

Si Mark!

Mabilis na umatras si Aldrich. Binuksan ang p***o.

Nakita ni Mark si Aldrich. "Oh, boss Aldrich! Kayo pala. Kanina pa kita hinahanap sa labas, Ate Ady. Tara na, sabay na tayo umuwi."

Tumango lang si Aldrich kay Mark. Pero bago umalis, tinitigan niya si Adylin nang malalim.

At bumulong.

"Mamayang gabi, may iwan akong kape sa gate niyo. Black. Huwag mong itatapon."

Pag-alis ni Aldrich, saka lang nakahinga si Adylin.

"Anong ginagawa niyo dun? Bakit parang ang dilim ng mukha ni boss Aldrich?" tanong ni Mark.

Wala pa ring masabi si Adylin. Hawak pa rin niya ang pisngi niyang hinaplos ni Aldrich.

Mainit pa rin.

*Itutuloy...*