Ang pag-amin

### AKIN KA LANG, ADYLIN

### Chapter 7: Ang Pag-amin

Isang buwan ang lumipas.

Isang buwan na araw-araw may kape sa gate. Isang buwan na araw-araw si Aldrich ang sundo at hatid — minsan Hilux, minsan NMAX. Isang buwan na walang araw na hindi nagte-text ang "Akin" sa phone ni Adylin.

At sa isang buwan na yun, nahulog na si Adylin. Paunti-unti, pero malalim.

Hindi niya na kailangang itago.

Alam na ni Marie. Alam na ni Mark. Alam na ng buong subdivision sa Bacoor na may mayamang taga-hardware na nanliligaw sa accounting clerk na taga-Bicol.

"Ady, kailan mo ba sasagutin yan? Kawawa naman," sabi ni Marie isang gabi habang nag-aayos sila ng mga labahin sa sala.

"Hindi ko pa alam," sagot ni Adylin, nakatingin sa bintana. Nandoon na naman ang motor ni Aldrich sa labas, naghihintay kahit alas-diyes na.

"Alam mo, Ady. Nung dumating tayo sa Manila galing Bicol, sabi mo ayaw mo na magmahal ng taga-Manila. Gusto mo Bikolano para naiintindihan ka. O ayan na, Bikolano. Negosyante pa. At mahal na mahal ka."

"Mabait siya, Marie. Pero... natatakot ako. Paano kung obsessive lang talaga siya? Paano kung sawa na siya pag nakuha na niya ako?"

Bumaba si Marie at niyakap si Adylin. "Ady, tignan mo mata niya pag tinitignan ka. Hindi obsessive yun. Pagmamahal yun. Yung klase ng pagmamahal na bihira lang."

Sa labas, nag-text si Aldrich.

*Akin:* _Labas ka sandali. May ibibigay lang ako. Tapos aalis na ako._

Lumabas si Adylin, naka-pantulog na may pusang print.

"Ano na naman yan?" ngiti niya.

May hawak si Aldrich na maliit na kahon. Luma. Wooden.

"Buksan mo."

Pagbukas ni Adylin, isang panyo. Yung panyo na binigay sa kanya nung umuulan sa Imus. Yung araw na basang-basa siya at umiiyak.

"Tinago mo?" gulat ni Adylin.

"Oo. Simula nung araw na yun, sabi ko babalikan kita. At hindi na kita hahayaang umiyak mag-isa."

Nangingilid ang luha ni Adylin.

"Aldrich—"

"Adylin Alvarez," putol ni Aldrich, at sa unang pagkakataon, lumuhod siya sa harap ng gate. Sa harap ng bahay nila Marie. Sa harap ng kalsadang maraming nakakakita.

"Alam kong mabilis. Alam kong nakakatakot ako minsan. Seloso, possessive, at minsan stalker pa nung una. Pero Adylin..."

Huminga ng malalim si Aldrich.

"Gusto kong maging akin ka. Hindi lang sa isip ko. Gusto kong maging akin ka sa totoong buhay. Pwede ba? Pwede ba kitang maging girlfriend?"

Tahimik ang buong subdivision. Si Marie at Mark, nakasilip sa bintana, halos hindi humihinga.

Tumingin si Adylin kay Aldrich na nakaluhod. Naka-white shirt, maong, at hawak pa rin ang kahon. Ang yabang-yabang niyang hardware owner sa Las Piñas, Imus, at Bacoor, pero ngayon, parang batang nagmamakaawa.

"Aldrich, tumayo ka nga. Nakakahiya, maraming nakatingin!"

"Hindi ako tatayo hanggat hindi ka sumasagot."

"Aldrich!"

"Adylin. Akin ka lang. Sagutin mo na ako."

At sa wakas, ngumiti si Adylin. Tumulo ang luha niya, pero masayang luha.

"Oo na! Oo! Tumayo ka na! Girlfriend mo na ako!"

Napatayo si Aldrich at niyakap si Adylin nang mahigpit. Binubuhat pa. Sa harap ng gate. Sa harap nina Marie at Mark na sumisigaw ng "Finally!"

"Mahal kita, Adylin Alvarez. Akin ka lang," bulong ni Aldrich sa tenga niya.

"Akin ka rin, Aldrich Bautista," bulong pabalik ni Adylin. "Kaya wag ka nang magse-selos kay Jake, ha?"

Tumawa si Aldrich. "Hindi na. Kasi akin ka na. Wala nang ibang pwedeng humawak sayo."

At sa gabing yun, sa maliit na kalye sa Bacoor, sa pagitan ng amoy ng kape at pandesal, naging opisyal ang dalawang Bikolanong nangarap sa Maynila — at natagpuan ang isa't isa.

Hindi na stalker at sinusundan.

Mag-boyfriend at girlfriend na.

*- WAKAS NG BOOK 1 -*