LOGINMonicaParang malamig na alon ang tumama sa akin sa tanong ni Gina, isang mahigpit na buhol ang nabubuo sa aking dibdib. Ramdam ko ang init ng pagkabalisa na tumataas sa akin, ngunit itinigil ko ito, humithit nang matagal sa aking sigarilyo, at binuga ang usok pataas, hinayaan ang pamilyar na pagsunog na pakalmahin ang aking kaba.Pinilit kong magsalita nang mahinahon, hindi ipinapakita ng boses ko ang anumang pagkabalisa na nararamdaman ko. "Wala akong dapat ipag-alala. Nakokontrol ko na ito."Ngumiti siya. Pero bago pa siya makasagot, tumunog ang telepono niya, na nagpagising sa kanya.Mabilis siyang naghalungkat sa kanyang pitaka, kinuha ang telepono, at walang pag-aalinlangang sinagot ito.“Ah, naiintindihan ko,” sabi niya, ang kanyang boses ay nagbago sa tono ng negosyo. “Darating ako roon sa loob ng ilang minuto.”Natapos ang tawag nang kasing bilis ng pagsisimula nito, at tumingin siya sa akin nang bahagya at bumuntong-hininga, na parang pinaplano
GinaMalamig ang gabi habang papasok ako sa bar, mabilis ang tibok ng puso ko sa pananabik. Yakap-yakap ng aking damit ang aking kurba, mapangahas at matapang, ang malambot na tela ay dumidikit sa aking katawan, sinisiguradong lahat ng mata sa silid ay nakatuon sa akin.Dahil sa manipis na mga tali, natatakpan ang aking mga balikat, at ang neckline ay sapat lamang para makuha ang atensyon ng bawat lalaki sa silid. Ramdam ko ang bigat ng kanilang mga titig habang papasok ako, pero wala akong pakialam. Hindi ako narito para pasayahin sila, narito ako para sa isang bagay na mas malaki.Nanunuot pa rin sa balat ko ang hangin sa labas, pero sa loob ng bar, mainit at nakakaengganyo. Ang ingay ng mabababang usapan ang pumupuno sa hangin, humahalo sa langitngit ng mga baso at sa mahinang amoy ng usok ng sigarilyo.Malambot ang ilaw, isang ginintuang liwanag na nagbibigay ng init sa silid, at ang mahabang baras na gawa sa kahoy ay nakaunat sa harap ko, ang mga bote ng la
KnoxMalakas na umalingawngaw ang mga takong niya sa makintab na sahig habang padabog na lumabas si Gina sa opisina ko, isinasara ang pinto nang napakalakas na sa palagay ko ay maaaring mabasag ang salamin.Ang galit na dumadaloy sa aking katawan ay wala pang katulad ngayon. Alam ni Gina ang tungkol sa amin ni Emma, at ang mga banta niya na kukunin ang lahat ng aking pinaghirapan ay isang tunay na posibilidad na ngayon.Ang bigat ng kanyang mga salita ay tumatagos sa aking isipan, at ang tanging nasa isip ko lang ay hindi ko hahayaang sirain niya ako. Hindi ko hahayaang agawin niya sa akin ang aking piling, ang aking buhay, o ang aking pag-ibig.Dahan-dahan akong lumingon, ang tensyon sa aking katawan ay lalong humihigpit sa bawat hakbang, at nadatnan ko si Emma na nakaupo sa sopa, nanginginig ang katawan sa tahimik na paghikbi.Ang kanyang paningin, napakaliit, napakababasagin, at napakawala, ay pumupunit sa akin sa paraang hindi ko maipaliwanag. Mabilis ak
EmmaAlam kong hindi ko dapat sinabi ang mga salitang iyon, pero paano mo ililigtas ang sarili mo kung nalulunod ka na sa sarili mong mga pagkakamali? Sinusubukan kong ilihis ang atensyon ko mula sa sarili ko, sinusubukang makaligtas sa kaguluhang nagaganap, pero mas malakas ang tama ng katotohanan kaysa sa inaasahan ko.At ngayon, umiikot ang isip ko sa takot, takot na baka may nakita siya nang bigla siyang pumasok sa opisina. Diyos ko, nagwawasak ang lahat, at ang bigat nito ay nakakasakal. Ang gusto ko na lang ay maglaho.Narinig ko ang boses ni Knox mula sa likuran ko, may bahid ng hindi makapaniwalang sabi niya, “So niloloko mo pala ako, Gina?”Hindi natinag ang aking ina. Tiningnan niya ang lalaki, at nawala ang pagkakasala sa kanyang mukha. Nanlamig ang kanyang mga mata, at hinarap niya ito nang buong-buo, matalas ang kanyang boses habang nagsasalita, "Hindi ito tungkol sa akin, Knox. Matagal mo nang hindi inaalala. Tinatrato mo ako na parang isang estran
KnoxPagkabukas na pagkalampag ng pinto, bigla kaming naghiwalay ni Emma. Ramdam ko ang mabilis na pagtibok ng puso ko, at sinubukan kong pakalmahin ang paghinga ko, pero nahihirapan ako.Mabilis kong tiningnan ang pinto, at naroon siya, si Gina, nakatayo sa may pintuan, dahan-dahang inililibot ang tingin sa silid. Nanlambot ang dibdib ko sa kaiisip na nakita niya ang nangyari sa pagitan namin ni Emma.Tahimik akong nagdarasal na sana'y hindi niya napansin, na sana'y hindi niya nakita ang tahimik na tensyon na nabubuo sa pagitan namin, ngunit mabilis na naglalaho ang aking pag-asa.Nag-iba ang ihip ng hangin sa silid, at naging makapal na tensyon.Pinanood ko si Gina habang papasok siya nang padabog, malakas na isinara ang pinto sa likuran niya na parang kutsilyong humahampas sa buong silid. Nanatili sa aking pandinig ang tunog na nagpapakirot sa aking ulo.Dahan-dahang tumatama ang kanyang mga takong sa sahig, bawat hakbang ay maingat, habang ang kanyan
EmmaKumikirot ang puso ko sa panghihinayang habang pinapanood ko siyang pinupunasan ang dugo sa kanyang mga labi. Hindi ko dapat ginawa iyon, sa palagay ko, habang unti-unti pa ring kumakawala ang aking hininga. Pero sa sandaling iyon, parang ito lang ang tanging paraan para maiparamdam ko sa kanya kung gaano ako kagalit, kung gaano ako nasasaktan.Dahan-dahang dinampi ng mga daliri niya ang labi niya bago niya nilamukos ang tissue at itinapon ito sa basurahan sa sulok ng opisina niya. Mabigat at hindi komportable ang katahimikan sa pagitan namin.“Hindi mo dapat ginawa iyon,” mahinahon niyang sabi. “Pero naiintindihan ko. Ayaw mo akong mapalapit sa iyo hangga't hindi ko sinasabi sa iyo ang lahat tungkol sa iyong ama.”Iniwas ko ang tingin ko, ang bigat ng mga salita niya ay parang suntok na tumatama sa akin. May kung anong humihigpit sa loob ko. Ramdam ko ang kilabot na gumagapang, isang malamig na bukol sa sikmura ko, parang alam ko na ang mangyayari, at hind







