CHAPTER 04

Chartlotte

“Bayot, hindi mo ako naiintindihan. Inalok niya ako kahit magkano bibigyan niya ako ng pera pero may kondisyon na ibinigay.”

“Ano?”

Humugot ako ng hangin para magpakalma. Tama bang ibahagi ko kay Prince, ang pag-uusap namin ni Alexaiver? Pero baka mabuang naman ako sa kakaisip kung wala man lang ako mapagsabihan. Noon hindi pa naospital si Inay. Wala akong nililihim dito. Ngayon iba na. Ayaw kong magsabi sa Inay ko baka lalong lumala ang sakit niya. Lalong ayaw ko ma-guilty si Inay rito sa gagawin ko ay para sa kaniya.

“Kahit magkano bibigyan n'ya ako ng pera. Ngunit sa kaniya na ako maninirahan. Bayot may isa pa siyang kondisyon. Ako na ang magiging assistant at sekrtaya niya. Ang hirap noon bawat lakad niya kasama ako.”

“Ay bet ko iyan Inday Chartlotte. Sana ako na lang,” sagot ni Prince.

“Hays seryoso ako bakla ha? Alam mo na parang nakakaano. S'yempre may jugjugan mangyayari kasi magiging live-in partner kami. Kaibahan lang ayaw niya ipaalam sa iba. Secret nga diba.”

“Oo nga ‘no mahirap nga. Pero nasa iyo pa rin ang desisyon. Kung hindi mo kaya ‘wag mong ituloy.”

“Paano nawawalan na ako ng pag-asa, bayot,” tugon ko sa kaniya.

Hinila niya ako upang yakapin. Sumandal ako sa dibdib ni Prince.

“Kung mayaman lang ako kahit ako na lahat sumagot. Kaya lang alam mo na nag-aaral pa rin ako matagal pa makapagtapos sa college.”

“Alam ko naman iyon Prince at salamat. Sapat na sa akin may bestfriend ako kagaya sa iyo napagsabihan ko ng problema."

Pumikit ako habang nanatili nakasandal kay Prince. Same kami ng course ni Prince, education at nasa tatlong taon na siya ako naman second year college lang dahil nag-umpisa na noon si Inay magkasakit kaya hindi ako nag-enroll. Hanggang tuluyang na confine si Inay at ito ma-diagnose ng Leukemia.

----------

Bukas ko na kailangan ang pera pikit mata akong tinatawagan ang ngayon ang number ni Alexaiver.

Natagalan pa nga ako bago siya makausap ayaw sagutin. Dahil din siguro kaya hindi rin ako nag-text upang magpakilala. Private number ba niya ito? Kasi wala raw siya sekretarya ngayon. Baka nga private number.

“Hello?”

“Ahmm…A-Alexaivier…p-pumapayag na ako sa alok mo—”

“Where are you?” tanong nito tila tinatamad ang boses niya.

Pisti! Bakit anong konek noon nagtatanong kung nasaan ako. Hinilot ko ang sentido ko para kumalma. Tumataas na naman ang dugo ko rito. Masyadong bilib sa kaniyang sarili.

“I'm asking you Chartlotte! Where are you?” tila naiinis n'yang tanong sa ‘kin. Wala talaga tiyagang mag-antay napaka nitong taong ‘to.

“Nandito sa bahay ko. Bakit mo naman naitanong?”

“May susundo sa iyo diyan driver ko siya kapag sabihin niya ang pangalan ko at pinasusundo kita. Sumama ka—”

“Sandali lang. Saan mo ako dadalhin?”

“I am your boss! Kahit saan kita dalhin bawal ka magtanong.”

"Edi wow! Gago talaga dahil mayaman lang wala ng modo. Tse!" bubulong-bulong ko dahil sa banas dito.

“You are saying something. Kung hindi buo ang loob mo sa pagpayag sa alok ko. Don't waste my time.”

“Sandali lang oi! Masyado kang atat sa akin.”

Malakas akong pinagtatawanan ng gagong Alexaiver sa kabilang linya.

“I like your attitude. Malakas ang loob bagay na bagay ‘yan sa magiging trabaho mo sa akin. Now pack your things—”

“T-teka lang…ngayon na ba ako lilipat? H-hindi ba p'wde sa makalawa na lang. Promise hindi ako tatakbo sa kasunduan natin. Alexaiver....pwede ko bang makuha muna ang paunang bayad na one million?” lakas loob kong pakiusap sa kaniya.

Feeling ko natigilan ito sa kabilang linya. Wala ng bawiin kung kakapalan lang ng mukha ako na iyon.

“Okay ipapadala ko sa driver ko. Usapan ay usapan Chartlotte. Mahal akong maningil kapag takbuhan mo ako.”

“Hindi ko gagawin iyon. May isa akong salita.”

“Good! Nagkakaintindihan tayo.”

“Alexaiver pwede bang cash ang ipadala mo?”

Ayon ulit pakiramdam ko natigilan na naman si Alexaiver. Oo naman Chartlotte kahit sinong tao matutula sa pinagsasabi mo. One million iyon hindi lang isang libo.

“Noted. Dadalhin ngayon d'yan ng driver ko sa bahay mo,”

Ang bilis ng pangyayari. Ngayon araw nakasalang si Inay sa operating room. Kasama ko si Prince sa labas nag-aantay matapos. Kanina pa ako nagdadasal para sa successful na operation ni Inay.

“Chartlotte. Maano ba umupo ka muna rito. Kanina pa nahihilo ang kagandahan ko sa palakad lakad mo,” pinagsabihan ako ni Prince.

“Natatakot kasi ako,” pag-amin ko.

“Kaya iyon ni dok at aling Lian. Huminahon ka nga,”

“Oo ito na titigil na,” anang ko umupo ako sa tabi ni Prince.

Dalawang oras pa ang inantay namin bago lumabas si dok Falmer. Seryoso ito kaya alanganin ako ngumiti papalit dito .

"D-dok?" nauutal ako sa kaba. Maya-maya ngumiti kaya nabuhayan ako ng loob.

“Successful ang operasyon ng Inay mo, Ms. Fuentes and congratulations!”

Halos maiyak ako sa labis na galak. Tinapik niya ako sa balikat.

“Nasa recovery room pa siya. Maybe tomorrow or mamaya gabi siya ilalabas para dalhin sa k'warto niya. Doon na lang n'yo antayin wala ka ng dapat ipag-alala.”

“Salamat po sa tulong dok,”

“Ikaw ang dahilan kaya matagumapay ang operasyon kaya salamat,” tugon niya nagpaalam na papasok ulit sa loob ng operating room.

Kinabukasan na dinala si Inay sa k'warto niya. Sobrang saya ko nakita ko siya ulit sa k'warto. Gising na rin siya bakas sa mga ngiti ni Inay ang pagod dahil sa operasyon. Hinawakan ko ang kamay niya at hinalikan iyon.

“Mahal na mahal po kita Inay,” saad ko. Nakangiti si Inay bumulong ng ‘salamat anak at mahal na mahal din kita'. “Kailangan magpagaling ka agad ‘nay dahil ipapasyal kita sa shopping mall at unlimited shopping tayo.”

“M-may trabaho ka anak?” mahina pa ang boses niya. Palihim kaming nagkatinginan ni Prince binigyan ko rin siya ng babala na ‘wag na ‘wag magsasabi kahit kanino. “Opo ‘nay. At maganda ang trabaho ko dahil sa isang sikat na artista ako magta-trabaho. Sekretarya niya at personal assistant. Kaya lang po kailangan po stay-in po ako Inay. Maganda naman po kasi anytime payag siya uuwi sa bahay natin para dalawin ka.”

“Maganda nga anak. Hayaan mo kapag malakas na ako. Maari ka ng bumalik sa pag-aaral.”

“Inay at saka na lang po natin iyon isipin. Kapag naikaipon ako babalik naman po talaga ako sa pag-aaral,” wika ko ngumiti sa kaniya. Bawal ko ipakita na malungkot ako baka mahalata niya kung anong magiging trabaho ko.

Pangalawang araw ni Inay simula ng maoperahan tumatawag si Alexaiver. Napalingon ako sa Inay. Tulog ito wala rin si Prince pero lumabas ako sa pinto lang. Hindi na ako lumayo. Ayaw ko lang marinig ni Inay ang pag-uusapan namin.

“Tapos na ang ibinigay kong palugit sa ‘yo, Charlotte? I'll pick you up tonight so pack your things.”

“Alam ko,”

“Six p.m nariyan na ako sa bahay mo.”