Alpha Aera

ซ่า! ครึ่ม!

ฮึก! ฮือ!

เสียงสะอึกสะอื้นไห้ท่ามกลางสายฝนที่เย็นเหน็บหนาว มือเล็กคอยป้องกุมท้องตัวเองตลอดทาง มันสิ้นสุดหนทางนี้แล้วจริงๆ เธอไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไปดีกับเรื่องที่เกิดขึ้น เธอจะบอกกับคนเป็นพ่อแม่ครอบครัวอย่างไรดีกับชีวิตน้อยๆที่อยู่ในท้องของเธอ ชีวิตของเธอมันพังทลายลงเพียงเพราะความโกรธแค้นของคนสองคนที่มีต่อพี่ชายเธอ เพราะเธอเชื่อใจพวกเขามากเกินไป และหลงในคำหวานของเขาเกินไป ทุกอย่างเลยเป็นแบบนี้ไม่มีใครรู้ว่าเธอกำลังเผชิญกับอะไร มันทั้งโหดร้าย เจ็บปวด สำหรับเธอทั้งที่ใจมันกับคิดต่างใจมันทรยศต่อเธอ ต่อให้เธอรัก ซื่อสัตย์ต่อพวกเขา ดูแลพวกเขา อยู่ข้างพวกเขาในยามทุกข์แต่กลับกันพวกเขาเห็นเธอเป็นเพียงเครื่องมือการแก้แค้นแค่นั้นจริงๆหรอ?

"ฮึก! แม่จะทำยังไงดี แม่ไม่กล้ากลับไปที่บ้าน แม่จะบอกพวกเขาว่ายังไงดีว่าแม่กำลังมีหนู ฮือ! แม่ขอโทษ" เธอพึมพำกับอีกหนึ่งชีวิตที่เกิดมาจากความตั้งใจของพวกเขาแต่ไม่ใช่เธอ เธอไม่กล้าแม้แต่จะกลับไปหาพ่อแม่ครอบครัวที่แสนดีและอบอุ่นเสมอ แต่เธอกลับไม่มีความกล้าพอที่จะเดินกลับเข้าไป เพราะตอนนี้ใจดวงน้อยมันรอ รอว่าไม่ใครก็ใครสักคนมาตามหาเธอเพื่อกลับไป

พรึ่บ!

ร่างเล็กเซเมื่อแขนเล็กถูกดึงจากด้านหลัง จนใบหน้าของเธอไปชนเขากับแผงอกของใครคนหนึ่ง ร่างหนาสวมกอดคนตัวเล็กที่ตัวเปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝน แขนแกร่งรัดกอดแน่น และเธอจำได้ดีว่าคนตรงหน้าคือใคร

"คุณพ่อ! ฮืออ!" เสียงเล็กที่สั่นเครือเอ่ยเรียกคนเป็นพ่อก่อนจะกอดตอบแน่น

"กลับบ้านกันนะลูก หนูอย่าร้องนะคะเด็กดีของพ่อ กลับบ้านเรากันนะทุกคนรอหนูอยู่"

ถึงแม้ว่าเธอจะไม่เห็นใบหน้าของผู้เป็นพ่อตอนนี้แต่เธอรับรู้ได้ว่าพ่อกำลังร้องไห้เช่นกัน เธอควรทำอย่างไรต่อไปกับเรื่องที่เกิดขึ้นดี เธอกลับรู้สึกผิดที่ไม่ยอมหนีออกมา แต่กลับอยากอยู่กับพวกเขาโดยไม่รู้ว่าคนที่บ้านจะเป็นห่วงแค่ไหน รู้สึกอย่างไร

"หนูขอโทษ ขอโทษนะคะคุณพ่อ เดลขอโทษ!" เธอเอ่ยขอโทษอีกครั้งหลังจากขึ้นรถมากับผู้เป็นพ่อเพื่อกลับบ้าน

"ไม่เป็นไรลูก แค่หนูไม่เป็นอะไรก็ดีมากแล้วลูก อย่าคิดมากนะ ไม่มีใครโกรธหนูเลยสักคน ทุกคนรอหนูกลับบ้านเสมอเดล ใส่เสื้อพ่อปิดไว้นะลูกจะได้ไม่หนาว ถ้าหนูง่วงก็หลับก่อนได้นะคะเดี๋ยวถึงแล้วพ่อจะปลุก" เสียงเข้มที่อ่อนโยนเอ่ยบอกลูกสาวก่อนจะผ่ายยิ้มอ่อนๆส่งให้เธอ

"ขอบคุณนะคะ หนูรักพ่อนะคะ"

"พ่อก็รักหนูค่ะเด็กดี"