Kabanata 6

NATALIA

Dalawang araw na ang lumipas, at hindi ko pa rin alam kung seryoso ba si Aaron sa balak niyang pakasalan ako o hindi, ngunit hindi ako maghihintay upang malaman pa.

Kinuha ko ang isa sa aking maliliit na bag at nagtupi ng ilan sa aking mga damit upang ilagay rito. Kailangan kong tumakas, at kailangan kong gawin iyon sa gabi upang hindi ako mahuli. Pagkatapos kong mag-impake, inilagay ko ang bag sa aking kama at ikinandado ang pinto. Ayaw kong may makaalam bago ako makatakas. Hindi ko nagawang makuha si Luca sa panig ko; kung nagawa ko iyon, hihingi sana ako ng tulong sa kanya para makatakas at mas madali sana ang lahat. Ngunit ngayon, kailangan kong gawin ito nang mag-isa, at kailangan kong gawin ito nang tama.

Nang dumating ang gabi, lumabas ako ng aking silid at naglibot sa bahay ng kawan upang tiyaking walang naroon na pipigil sa akin, bago ako bumalik upang kunin ang aking bag.

Maingat akong lumabas ng bahay, nagdarasal na sana ay tulog na ang lahat o masyadong abala upang marinig ako. Sa wakas ay nakalabas ako, at labis akong nagpasalamat dahil nakalabas ako. Masakit isipin na hindi ako maaaring manatili upang pagbayarin si Aaron sa lahat ng ginawa niya. Gayunpaman, maaari naman akong bumalik kapag sigurado na akong may magagawa na ako laban sa kanya. Kailangan kong magplano. Sigurado akong napakatagal niyang pinagplanuhan ang paraan upang patayin ang aking ama at makakuha ng mga taong susuporta sa kanya. Hindi ko pa rin lubos na maunawaan ang lahat ng nangyari. Wala ba talagang tapat sa aking ama? Paano nila nagawang pagtaksilan siya nang ganoon?

Pinilit kong isipin ang mga sinabi ni Aaron. Sinabi niyang masyado akong pinrotektahan at wala akong alam tungkol sa tunay na pagkatao ng aking ama at sa mga bagay na ginawa nito. Kahit na wala akong alam, ganoon ba talaga ako kawalang-malay?

Huminga ako nang malalim at nagpasiyang magpokus sa aking pagtakas. Iisipin ko na lamang ang ibang bagay sa ibang pagkakataon.

Mahigpit kong hinawakan ang aking bag habang mabilis na naglalakad palayo sa bahay, mabilis na tumitibok ang aking puso.

"Natalia!"

Bigla kong narinig ang kanyang boses, at kusang huminto ang aking mga paa.

"Saan sa impiyerno mo balak tumakas? Bumalik ka rito ngayon din!"

Iyon lang ang kailangan upang patakbuhin ako papalayo sa gabi. Pagkatapos ay narinig ko ang kanyang mga yabag na humahabol sa akin. Mas mahusay siyang tumakbo kaysa sa akin, at wala pa siyang bitbit na kahit ano, hindi tulad ko na may dalang bag.

"Huminto ka riyan!"

Napakabilis niyang makahabol, at naramdaman kong gumuho ang pag-asa ko. Hindi nagtagal ay naabutan niya ako at hinawakan ang aking braso upang harapin ko siya.

"Saan ka ba pupunta sa ganitong oras ng gabi? Sa tingin mo ba ligtas sa labas?" sigaw niya sa akin.

Sinubukan kong kumawala sa pagkakahawak niya, ngunit lalo lamang itong humigpit.

"Bakit mo ako pinipigilan? Wala naman akong silbi sa iyo. Hayaan mo akong umalis. Nasa iyo na ang kawan, ikaw na ang Alpha. Nasa iyo na ang mga tauhan mo, hindi mo ako kailangan. Pakawalan mo ako," pakiusap ko sa kanya.

"Bumalik ka sa bahay at sa iyong silid."

Mariin akong umiling.

"Hindi ko kaya. Hindi ko kayang bumalik doon at mamuhay sa takot, iniisip kung sino na naman ang darating upang ikulong ako. Hindi ko kayang mabuhay na iniisip kung kailan mo ako pipilitin na pakasalan ka. Ang bahay na iyon ay isang pagpapahirap para sa akin. Kailangan kong umalis. Kailangan ko talagang umalis."

Ilang sandali siyang tumitig sa aking mga mata, at nagtaka ako kung ano ang nasa isip niya. Sa sumunod na sandali, hinawakan niya ako at isinampa sa kanyang balikat, at napaiyak ako.

Nagpumiglas ako upang makawala, sumisipa at nangangagat, ngunit tila hindi siya naaapektuhan.

"Ang bag ko! Nahulog iyon!" sigaw ko.

Sa totoo lang, ako mismo ang naghagis nito pababa, umaasang ibababa niya ako upang kunin iyon, o baka madistrak siya at makatakbo ako.

"Magpapadala ako ng tao para kunin iyon," sabi ni Aaron, at muli ko siyang kinagat.

"Hindi kita hahayaang pumunta kahit saan."

"Bakit? Maaari kang magpakasal sa kahit sinong gusto mo. Alam mong maraming babae ang magkakagusto sa iyo, kaya bakit ako ang pinili mo?" tanong ko sa kanya.

Hindi ko maiwasang isipin na ang dahilan kung bakit ayaw niya akong pakawalan ay dahil gusto niya talaga akong pakasalan.

"Hindi pa ako handa para roon, at hindi mo ako maaaring pilitin."

Hindi na ako sinagot pa ni Aaron. Nagpatuloy lamang siya sa paglalakad pabalik sa bahay.

Tumigil na rin ako sa pagpupumiglas, ngunit napakalungkot ko. Ngayong nahuli niya akong tumatakas, magiging mas mahirap na itong gawin muli.

Hindi ako ibinaba ni Aaron hangga't hindi kami nakarating sa aking silid at sa aking kama. Hindi pa siya kailanman pumasok sa aking silid noon. Kapag kailangan niya akong kausapin, kumakatok lamang siya at ako na ang lumalabas.

Maingat niya akong inihiga sa kama, at napasinghal ako sa kanyang pagiging banayad.

"Manatili ka rito at huwag kang aalis."

"Hindi mo ako maaaring ikulong dito habambuhay. Kailangan ko ring mamuhay balang araw, at hindi kasama roon ang pagpapakasal sa iyo o anumang may kinalaman sa iyo."

"Sa susunod na susubukan mong tumakas, huwag mo itong gawin sa gabi. Delikado iyon," mahinahon niyang sabi, at napairap ako.

"At tandaan mo na madali kang target ng mga mandaragit. Ikaw ay anak ng isang Alpha at may dugo ka ng Alpha. Ngayon ay nakikita ka nilang isang taong wala nang tagapagtanggol, kaya mas mabuting maging mas matalino ka kaysa riyan."

Napayuko ako dahil alam kong tama siya. Maraming tao ang magnanais magkaroon ng mga anak na may dugo ko. Maaaring makita ako ng mga rogue, magnanakaw, at kriminal at pagsamantalahan ako para sa layuning iyon, alam nilang patay na ang aking ama at wala na akong kakampi.

Lalong nadurog ang puso ko dahil sa realidad na iyon.

"Ikaw ang may kagagawan nito, Aaron. Ikaw ang gumawa nito sa akin," bulong ko.

"Ginawa ko lamang ang kailangan kong gawin."

Gusto kong magalit, sumigaw, umiyak, o manakit ng kung ano, ngunit alam kong wala ring silbi iyon. Wala iyong mababago.

Ilang sandali niya akong tinitigan, na para bang may gusto pa siyang sabihin.

"Humiga ka at magpahinga. Kailangan mo iyon."

Sa wakas ay iyon lamang ang sinabi niya, ngunit hindi ko maiwasang maramdaman na hindi iyon ang talagang nais niyang sabihin.

Humiga ako at kinulubot ang sarili sa ilalim ng kumot. Gusto ko lamang matulog at huwag mag-isip ng kahit ano sa mahabang panahon.

Pagkatapos ay binuksan ni Aaron ang pinto at umalis.