Kabanata 5

NATALIA

Dalawang araw na ang lumipas mula nang makipagtalo ako kay Aaron, at iniiwasan ko siya na parang salot. Wala akong gustong kinalaman sa kanya o kay Kenneth, hindi naman sa nakikita ko sila sa loob ng dalawang araw na iyon.

Nakikita ko si Luca, ngunit wala talaga ako sa mood na makipag-usap sa kanya. Pipilitin ko lamang ang isang ngiti, at ngingitian niya ako pabalik. Ngunit nang umagang iyon, nagpasya akong gumugol ng kaunting oras kasama siya. Ilang araw na rin akong walang matinong pakikisalamuha sa ibang tao, at pakiramdam ko ay napakalungkot ko.

Hinanap ko siya nang umagang iyon, nais ko siyang yayain na mag-almusal kasama ko, at napangiti ako nang makita ko siya.

"May problema ba kung samahan mo ako sa almusal?" tanong ko sa kanya, at nahihiyang kinamot niya ang likod ng kanyang ulo.

"Eh, sa tingin ko hindi puwede. Marami akong ginagawa ngayon," pagtanggi niya sa aking imbitasyon, ngunit umiling ako.

"Almusal lang naman. Hindi mo gugugulin ang buong araw. Pakiusap." Pinilit ko siya, at nakita kong nanghina ang kanyang paninindigan. Tumingin siya sa kaliwa at kanan, na para bang nag-iingat.

"Natatakot kang makita ka nina Kenneth o Aaron?" mabilis kong sabi, at napakunot-noo siya.

"Pumasok na tayo sa loob." Sa wakas ay pumayag siya, at masaya ko siyang isinama sa loob.

Naipahanda ko na sa mga omega ang dalawang pagkain, at umupo siya sa silyang kaharap ko.

Papasalamatan ko sana siya sa pagsama sa akin, ngunit naunahan niya ako.

"Salamat sa pag-imbita sa akin, prinsesa."

Ngumiti ako sa kanya.

"Pangalan ko na lang ang itawag mo sa akin."

Tumango siya bilang pag-unawa.

"Alam kong galit ka sa Alpha, at may karapatan ka namang maramdaman iyon, pero ipinapayo kong mag-ingat ka sa paraan ng pagsasalita mo sa kanya o tungkol sa kanya. Maaari kang magsimula sa pagtawag sa kanya bilang Alpha."

"Hindi kailanman! Hinding-hindi siya magiging Alpha para sa akin. Ang tanging Alpha na kilala ko ay patay na, pinaslang ng magnanakaw na bastardo na iyon," singhal ko.

"Alam ko. Naiintindihan ko ang nararamdaman mo, pero magdudulot lang ito ng problema sa iyo. Sinisikap kong ilayo ka roon. Kita mo, hindi maganda ang mood ng Alpha nitong mga nakaraang araw, at parang lahat ay naglalakad sa ibabaw ng mga itlog sa paligid niya, kaya ipinapayo kong mag-ingat ka sa kanya."

Tumango ako.

"Iyon ba ang dahilan kung bakit ikinulong ako ni Kenneth, at hinayaan ni Aaron na magutom ako roon nang ilang araw?"

Umiling siya sa katigasan ng ulo ko at sa pagtanggi kong tawagin si Aaron bilang "Alpha."

"Magtiwala ka sa akin, walang kaalam-alam ang Alpha na nakakulong ka roon, at pinarusahan si Kenneth dahil sa ginawa niya sa iyo."

Napakunot-noo ako. Hindi ko siya pinaniwalaan. Marahil ay sinusubukan lamang niyang protektahan ang imahe ni Aaron.

"Hindi totoo iyan. Walang paraan na nakakulong ako nang tatlong araw at hindi niya iyon nalaman."

"Sa totoo lang, wala siya sa bahay. Pagkarinig niyang naroon ka, agad siyang pumunta upang ilabas ka," sabi ni Luca, ngunit umiling ako.

"Bakit pilit mong gustong paniwalaan ko na kahit paano ay may pakialam siya sa akin? Maaaring pinalaya niya ako ngayon, pero siya rin ang unang nagpakulong sa akin."

"Hindi siya ang nagkulong sa iyo sa piitan, at siniguro niyang may pagkain kang makakain," sabi ni Luca habang nagkikibit-balikat, ngunit tumanggi pa rin akong maniwala.

"Pinatay niya ang ama ko, at walang makapagbabago niyan," sabi ko bago umiling. "Alam mo, hindi ito magandang pag-usapan habang kumakain. Sabihin mo na lang kung ano ang mga pinagkakaabalahan mo. Iyong mga magagandang bagay lang, walang malulungkot."

Napatawa siya at nagsimulang ikuwento ang ilan sa kanyang mga pakikipagsapalaran sa loob at labas ng kawan. Ang ilan ay nakita kong kapana-panabik, ang ilan ay mapanganib, at ang iba naman ay nakababagot. Lubos akong nalibang sa pakikipag-usap sa kanya, at pakiramdam ko iyon mismo ang kailangan ng katawan ko. Masyado akong nalunod sa usapan kaya hindi ko napansin ang paglapit ni Aaron, ngunit napansin iyon ni Luca at bigla siyang tumahimik.

Napakunot-noo ako at tumingala upang makita siya. Nagtaka ako kung bakit siya naroon.

"Luca, mayroon akong listahan ng mga babae na kailangan kong ipasuri sa iyo."

Tumango si Luca, at lalo akong napakunot-noo. Ano ang gagawin niya sa listahan ng mga babae?

"Opo, Alpha. May partikular po ba kayong hinahanap?" magalang na tanong niya.

"Isang matalino, responsable, at may sapat na gulang na babae. Ayoko ng sobrang clingy o reklamadora."

Tumango si Luca.

"Maaari ba akong magbigay ng mungkahi?"

Tumango si Aaron.

"Sige."

"Sa tingin ko dapat kayong humanap mula sa isang kalabang kawan."

Napakunot-noo si Aaron.

"Bakit?"

"Sa ganoong paraan, makabubuo kayo ng kasunduan at kalaunan ay magkakaroon ng kapayapaan sa pagitan ninyo. Kung ihahain ninyo ang ideyang ito, maraming Alpha ang handang ibigay ang kanilang mga anak na babae, at karamihan sa mga babaeng iyon ay handang pakasalan kayo," mungkahi ni Luca, at tumango si Aaron sa sarili niya. "Kapag nakita ng ibang Alpha na payapa na kayo ng isang dating kalabang kawan, maaaring mapilitan din silang makipagkasundo. Maaari pang tulungan sila ng Alpha ng kabilang kawan na makita ang katuwiran sa panig ninyo."

Hindi ko kinailangang mag-isip nang matagal upang maunawaan ang pinag-uusapan nila. Kailangan niya ng Luna at anak upang mapatatag ang kanyang posisyon bilang Alpha.

"Ang tunay na Alpha ay hindi kailangang dumaan sa lahat ng abalang ito," bulong ko sa sarili ko, ngunit alam kong narinig niya ako.

"Natalia!" ungol niya bilang babala, ngunit iniwas ko lamang ang tingin ko sa kanya, ni hindi nagsisisi sa sinabi ko.

Tumayo ako dahil nawalan na ako ng gana sa pagkain.

"Ilang beses na kitang binalaan, Natalia. Sa susunod, hindi na sapat ang simpleng babala."

"Ano ang gagawin mo? Papatayin mo rin ba ako gaya ng pagpatay mo sa ama ko?" Umiling ako sa kanya. "Ang naaawa lang ako ay ang kawawang babaeng mapipili mo. Isipin mong gugugulin niya ang natitirang buhay niya kasama ang isang taong tulad mo."

Sinubukan kong lampasan siya, ngunit hinawakan niya ang aking braso at hinila ako pabalik.

Direkta siyang tumingin sa aking mga mata, at sinalubong ko rin ang kanyang titig.

"Bakit pa ako dumadaan sa lahat ng abalang ito, naghahanap ng Luna, kung maaari naman kitang makuha?"

Lumaki ang aking mga mata, at nagwala ang tibok ng puso ko. Hindi niya maaaring seryosohin iyon, hindi ba? Biro lamang iyon, tama?

Kinabahan akong tumawa, ngunit walang kahit anong bakas ng biro sa kanyang mga mata.

"Hindi kita mapapangasawa. Hinding-hindi kita mapapangasawa. Mas gugustuhin ko pang mamatay kaysa pakasalan ka," sabi ko habang umiiling sa kanya, at lalong tumalim ang kanyang tingin.

"Maaari kitang ikulong hanggang sa araw ng kasal, at itali ka habang isinasagawa ang seremonya. Pagkatapos noon, magiging akin ka, at wala kang magagawa tungkol doon."

Kinuyom at pinakawalan ko ang aking mga kamao sa gilid ng aking bestida habang pilit na humihinga.

"Hindi mo gagawin iyon."

"May naaamoy ba akong hamon?"

Umiling ako.

"Hindi. Pakiusap, huwag mo akong pilitin na pagdaanan iyon. Hindi kita maaaring pakasalan, ayoko. Huwag mo akong pilitin, pakiusap."

Nabasag ang aking boses habang iniisip ko ang posibilidad na iyon.

"Tandaan mo na maaari kong gawin ang kahit ano sa iyo."

Pagkatapos ay binitiwan niya ang aking braso at naglakad palayo, kasunod si Luca, at naiwan akong nagtataka kung magiging nobya niya ba ako o hindi.