Kabanata 7

AARON

Ayaw kong aminin, pero naaawa ako kay Natalia, at ang katotohanang ako ang dahilan ng sakit na nararamdaman niya ay nagpapasakit sa puso ko. Hindi iyon ang naging layunin ko kailanman, ngunit kailangang mawala ang kanyang ama. Sinira ng lalaking iyon ang buhay ko sa mga paraang hindi ko maipaliwanag. Hindi siya nagpakita ng awa nang siya ay umatake, at masuwerte akong nakaligtas nang ganito katagal. Masuwerte lamang akong may mga taong nasa panig ko.

Bigla akong nabunot mula sa aking mga iniisip nang makatanggap ako ng balita mula kay Luca. Nasuri na niya ang mga babaeng ipinahanap ko sa kanya, at nakahanap siya ng isang babae na sa tingin niya ay perpekto para sa akin. Ang higit na ikinagulat ko ay dinala niya ito sa bahay. Hindi ko iyon hiniling, at hindi ako gaanong natuwa nang marinig iyon.

Hindi ko sinabing dalhin mo siya rito. Ibalik mo siya, utos ko sa kanya sa pamamagitan ng mindlink.

Kung pakakasalan mo siya at gagawin mo siyang Luna, kailangan mo muna siyang makilala, pilit akong kinumbinsi ni Luca, at nakita ko ang katuwiran sa sinabi niya. Siyempre, nasuri na niya ang babae, ngunit alam kong kailangan ko ring kilalanin ito mismo upang malaman kung magkasundo kami at kung talagang magiging mabuti siya para sa kawan.

Sige. Papuntahin mo siya sa sala.

Tumayo ako at nagtungo sa sala. Nadatnan ko siyang nakaupo, ngunit agad siyang tumayo nang makita niya ako. Ngunit ang nakakuha ng aking pansin ay si Natalia na nakaupo rin doon. Mula nang mamatay ang kanyang ama, hindi na siya basta pumupunta sa sala para lamang umupo. Palagi niyang iniiwasan ang lahat sa kawan. Nagtaka ako kung ano ang nagtulak sa kanya ngayon, ngunit natagpuan ko ang sarili kong nagpapasalamat dahil doon.

"Alpha Aaron..." tawag ng babae, na nagpabalik sa aking atensyon sa kanya.

Sinubukan kong ngumiti, ngunit hindi ko talaga magawa. Alam kong magmumukha lamang iyong pilit.

Ngumiti siya sa akin at iniabot ko ang aking kamay para makipagkamay. Tumingin siya sa aming magkahawak na kamay na tila nagulat. Marahil ay hindi niya inaasahang makikipagkamay ako sa kanya.

Muling nabaling ang aking pansin kay Natalia nang bigla siyang tumayo at bumalik sa loob.

"Ang pangalan ko po ay Courtney, Alpha," pagpapakilala niya habang lalo pang lumalawak ang kanyang ngiti.

Tumango ako, nararamdaman ang pagnanais na bumalik na lamang sa aking opisina.

"Maligayang pagdating sa kawan, Courtney. Ihahatid ka ng mga omega sa iyong silid."

Napakunot-noo siya sa pagkalito.

"Hindi ba muna tayo uupo at mag-uusap?"

Sa palagay ko ay inaasahan niyang susubukan ko siyang kilalanin, at wala talaga ako sa mood para makipag-usap. Ngunit alam kong kung hihintayin ko pa ang tamang oras, baka hindi iyon dumating, kaya mabuti pang tapusin na ito.

Tinapik niya ang upuan sa tabi niya at naupo ako.

Wala akong maisip na sabihin, ngunit sa kabutihang-palad, siya ang nagsimula ng usapan.

"Narinig kong hindi maganda ang relasyon ninyo ng aking ama. Bakit po? At bakit kayo pipili ng isang babae mula sa kawan na hindi ninyo gusto para maging Luna ninyo?"

"Napagpasyahan kong ayusin ang mga sirang ugnayan. Naresolba ko na ang lahat ng hindi pagkakaunawaan namin, at ang paggawa sa iyo bilang aking Luna ay magiging simbolo ng kapayapaan sa pagitan ng aming mga kawan."

Tumango siya na tila nag-iisip.

"Kaya iniisip mong isa akong uri ng kasangkapan na magagamit mo upang maibalik ang kapayapaan?"

Umiling ako.

"Tinanong ko lamang kung handa ka. Hindi ako magpapatuloy kung hindi ka sang-ayon."

Tumango siya sa sarili niya, at nagtaka ako kung ano ang nasa isip niya.

"Paano mo nagawang patayin ang nakaraang Alpha at magkaroon pa rin ng napakaraming sumusuporta sa iyo?"

"Matagal na akong may ganoong suporta."

Tumingin siya sa akin na tila naghihintay ng karagdagang paliwanag, ngunit wala akong balak magsalita pa tungkol doon. Mukhang naunawaan niya iyon kaya iba na ang itinanong niya.

Nag-usap kami nang ilang sandali bago siya nagpasyang magpahinga, at ako mismo ang naghatid sa kanya sa kanyang silid.

Nang gabing iyon, lumapit sa akin si Luca.

"Kumusta po, Alpha? Nagustuhan ninyo ba siya?"

"Matalino siya at kaya kong pakisamahan. Maaari na iyon," walang emosyon kong sagot, at napabuntong-hininga si Luca na tila nabigo.

"Nasaan si Kenneth?"

"Hindi ko alam."

"At si Natalia?"

"Hindi pa siya lumalabas ng kanyang silid mula noon." Napabuntong-hininga siya. "Hindi magiging ligtas para sa kanya sa labas, kung hindi lang ay hihilingin ko sanang payagan ninyo siyang umalis. Hindi siya masaya rito. Sa katunayan, napakalungkot niya."

Lumingon ako sa kanya.

"Pinupuntahan mo siya?"

Nag-atubili siya sandali bago tumango.

"Iniiyakan niya ang sarili niya hanggang sa makatulog gabi-gabi. Napakarami na niyang pinagdaanan, at hindi rin naging mabait sa kanya sina Kenneth at ikaw. Pakiramdam niya ay lubusan siyang nag-iisa sa mundo."

Iniwas ko ang tingin ko sa kanya habang nakakaramdam ng kirot ng konsensya sa aking dibdib. Napakaraming sakit ang dinaranas ng babaeng iyon dahil sa mga bagay na wala siyang alam. Mas mabuti pa sana kung alam man lang niya kung bakit ko ginawa ang mga ginawa ko.

"Sabihan mo si Courtney na bumaba para sa hapunan," sabi ko, binabago ang paksa.

"Gusto ninyo pong makasalo siya sa hapunan?" tanong niya, mukhang nagulat.

"Kung magiging asawa ko siya, dapat man lang ay subukan kong masanay."

Magkasama kaming nagtungo ni Courtney sa silid-kainan, at lumaktaw ang tibok ng puso ko nang makita ko roon si Natalia na kumakain.

Tumingala siya sa akin bago napunta ang tingin niya kay Courtney.

"Aaron!" tawag niya, puno ng paghamak ang kanyang tono. Matigas niyang tinanggihan ang pagtawag sa akin bilang Alpha, at hindi ko na balak pang pilitin siya. Muli niya akong tinitigan, mas matagal sa pagkakataong iyon, bago siya tumayo at naglakad palayo. Marahil ay ikukulong na naman niya ang sarili niya sa kanyang silid.

Bigla kong naramdaman ang pagnanais na pigilan siya habang dumaraan siya sa tabi ko. Nakikita ko ang sakit sa kanyang mga mata, at hindi ko maitanggi ang paninikip na naramdaman ko sa aking dibdib.

Napakunot-noo si Courtney habang nakatingin sa akin.

"Sino siya?"

"Si Natalia Meadows. Anak siya ng dating Alpha."

"Bakit siya narito?" tanong niya. Hindi naman iyon tunog na gusto niya itong paalisin; tila nagtataka lamang siya, at naiintindihan ko naman iyon. Dapat sana ay inalis ko rin siya matapos kong patayin ang kanyang ama.

"Tahanan niya ito," sagot ko.

Tumango siya.

Muli siyang nagsimulang magsalita, ngunit hindi ko na siya gaanong pinakinggan. Hindi ko mapigilang isipin kung ano ang ginagawa ni Natalia. Natagpuan ko na lamang ang sarili kong nag-aalala para sa kanya, at paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang lahat ng sinabi ni Luca.

Napakarami kong sakit na naidulot sa kanya. Alam kong hindi ko na maibabalik ang kanyang kaligayahan, ngunit alam kong kaya ko siyang protektahan at pigilan ang iba na dagdagan pa ang kanyang paghihirap.

At iyon ang gagawin ko.