Kabanata 8

NATALIA

May narinig akong katok sa pinto ng aking silid, at nagtaka ako kung sino iyon. Ang una kong naisip ay si Luca dahil siya na lamang ang madalas kong kausapin sa mga panahong ito, at karaniwan niya akong kinukumusta. Alam kong natatakot siya na baka tuluyan akong malugmok sa depresyon at magpakamatay. Maraming beses ko na siyang tiniyak na hindi ko gagawin iyon, ngunit nakikita kong hindi pa rin siya panatag.

Tumayo ako mula sa kama at nagtungo sa pinto. Binuksan ko iyon at nagulat nang makita ko ang bagong babae ni Aaron. Dalawang beses ko na siyang nakita ngayong araw, at wala akong sinabi ni isang salita sa kanya. Dahil kay Aaron siya, naniwala akong kamumuhian niya ako.

"Hi." Ngumiti siya sa akin, at sinuklian ko siya ng isang kunot-noong tingin. "Courtney ang pangalan ko."

"Sa tingin ko alam mo na ang pangalan ko," sabi ko, at tumango siya.

"Natalia. Sinabi ni Aaron."

"Naiintindihan ko."

Nakatayo lamang ako roon habang nakatingin sa kanya. Mukhang marami pa siyang gustong sabihin, ngunit sa palagay ko ay naging alangan siya dahil sa paraan ng pagtitig ko.

"Pwede ba..." Sumilip siya sa likuran ko at itinuro ang aking silid. "Pwede ba akong pumasok?"

Napakunot-noo ako. Bakit niya gustong pumasok sa silid ko? O naghahanap ba siya ng paraan para mapahamak ako? Alam kong kailangan kong mag-ingat sa kanya.

Tumabi ako at tahimik na pinapasok siya. Kusa siyang umupo sa sopa na nakaharap sa aking kama.

"Nakita kita sa hapunan, at gusto sana kitang makausap, pero umalis ka bago pa kita malapitan."

Mukha siyang magalang, at lalo lamang akong naging mapaghinala dahil doon.

"Pasensya na, pero wala ako sa magandang mood noon, at baka nasira ko lang ang kasiyahan mo kung kinausap mo ako," sabi ko, piniling sabayan ang kanyang laro.

"Bago lang ako rito, at mananatili ako rito nang ilang araw. Naisip ko na magandang magkaroon ng ibang babaeng makakasama. Siyempre, nandiyan ang mga omega, pero sigurado akong hindi sila magiging komportable na makipag-usap sa akin." Ngumiti siya.

Naghintay siyang may sabihin ako, ngunit wala akong sinabi. Nakatingin lamang ako sa kanya. Hindi siya mapakali at napabuntong-hininga.

"Mukhang masama ang loob mo."

"Wala namang bago roon. Huwag kang mag-alala, masasanay ka rin." Sagot ko, at sandali siyang tumingin sa kanyang kandungan.

"Hindi kayo magkasundo ni Alpha Aaron," sabi niya, at maikli akong tumango.

"Hindi nga."

"Sana ay hindi masira ng anumang namamagitan sa inyo ang pagkakataon nating maging magkaibigan." Ngumiti siya sa akin, at napilitan akong ngumiti pabalik. Mas lalo lamang akong naghinala sa kanya dahil sa sinabi niyang iyon.

Alam kong alam na alam niya kung bakit ko kinamumuhian si Aaron. Hindi lihim sa loob at labas ng kawan na si Aaron ang pumatay sa aking ama, at malinaw na nagpapanggap lamang siya tungkol sa pagkakaibigang ito.

Gayunpaman, mas alam ko na ngayon kaysa magtiwala sa kahit sino. Pinagtaksilan na ako ng lahat ng pinagkatiwalaan ko, at mapait kong natutunan ang aking leksyon.

"Hahayaan na kitang magpahinga," sabi ni Courtney habang tumatayo, at binati ko siya ng magandang gabi.

Kinabukasan, gumawa ako ng ilang paso at dinala ang mga iyon sa isang sulok sa labas ng bahay ng kawan. Gusto kong magtanim ng mga bulaklak.

Hindi naman ito isang bagay na karaniwan kong ginagawa o kinagigiliwan, pero wala akong magawa. Nasa akin ang aking telepono, ngunit wala akong ganang gamitin iyon sa sandaling iyon. Ang pagtatanim ng mga bulaklak ay parang pagbibigay-buhay sa isang bagong halaman. Pinaparamdam nito sa akin na mayroon pa rin akong layunin sa buhay.

Yumuko ako at ibinaon ang mga buto sa lupa sa loob ng mga paso. Kakatapos ko lamang sa huling paso nang makarinig ako ng mga yabag at isang boses bago ko pa man maipagmalaki ang aking ginawa.

"Ikaw, ano sa tingin mo ang ginagawa mo?"

Si Kenneth iyon, at napairap lang ako.

"Nagtatanim ako ng mga bulaklak."

"Hindi pinapayagan ang mga halaman dito. Kung gusto mong magtanim ng bulaklak, gawin mo iyon sa loob ng silid mo."

Nanindigan ako sa harap niya habang nakahalukipkip.

"Sa pagkakaalala ko, malaya ang kahit sino na magtanim ng bulaklak basta hindi ito nagdudulot ng kalat."

"Hindi na iyon pinapayagan ngayon."

"Umatras ka nga, Kenneth, at tigilan mo ang pagsisikap na maging isang bagay na hindi ka naman. Hindi bagay sa iyo."

Halatang gusto niyang maging Beta, at todo ang pagsisikap niyang mapansin iyon ni Aaron.

"Mukhang hindi mo pa rin natutunan ang lugar mo sa kawan na ito."

Pinadaan ko ang kamay ko sa buhok ko dahil sa pagkadismaya, namamangha sa bago niyang natuklasang katangahan. Ganito na ba talaga siya noon pa man? Ako ba talaga ang bulag para hindi iyon mapansin?

"Dahil mukhang desperado kang maging Beta, dapat dalhin mo ang mga kalokohan mo kay Aaron. Hindi ka niya makikitang nagpapakatanga rito, at sayang lamang ang pagkakataon."

Ito ang unang pagkakataon na nagsalita ako sa kanya nang ganoon kabastos. Mas matanda siya sa akin, maging kay Aaron, ngunit wala akong pinagsisihan kahit kaunti.

Lumaki ang kanyang mga mata sa pagkabigla bago niya hinablot ang leeg ko. Hahawakan na sana niya iyon nang mahigpit upang sakalin ako, ngunit bigla niya akong binitiwan.

Naalala ko ang sinabi ni Luca na pinarusahan pala ni Aaron si Kenneth dahil sa pagkulong niya sa akin. Hindi ko alam kung ano ang parusa, ngunit sa palagay ko ay ayaw na niyang maulit iyon.

Ngumiti ako nang may pagmamataas, ngunit sa sumunod na sandali, kinuha niya ang isa sa aking mga paso at malakas na ibinagsak iyon sa lupa.

Nabasag iyon sa maraming piraso, at natigilan ako.

Nanikip ang dibdib ko, at namuo ang mga luha sa aking mga mata.

"Bakit? Bakit ka ba napakapait?" sigaw ko sa kanya sa pagkadismaya.

Sinusubukan ko nang ayusin ang unti-unting pagkasira ng aking kalusugang pangkaisipan, at heto siya, gumagawa ng paraan upang makita akong mabigo. Hindi ko maunawaan ang bago niyang pag-uugali.

"Sa susunod, matututunan mo na ang lugar mo sa—"

Naputol ang kanyang sasabihin nang makarinig kami ng isang ungol sa likuran niya.

Lumingon siya at nakita si Aaron.

Galit na galit si Aaron. Kumikinang ang kanyang mga mata sa matingkad na gintong dilaw, at nakausli ang kanyang mga pangil.

"Ano ang sinabi ko sa iyo tungkol sa pananakit sa kanya?" ungol niya, at napanginig ako.

"Alpha, ako po... ako..."

Hindi siya hinayaang tapusin ni Aaron.

Mabilis siyang sumugod at sinunggaban si Kenneth sa leeg bago malakas na ibinangga ang ulo at likod nito sa pader. Napadaing si Kenneth sa sakit habang pilit na humihinga.

Nagulat ako sa tindi ng pag-atake ni Aaron, lalo na't ipinagtatanggol niya ako. Bakit niya ako ipagtatanggol nang ganoon pagkatapos ng lahat ng sakit na idinulot niya sa akin?

Mas lalo niyang hinigpitan ang pagkakasakal kay Kenneth, at sinubukan nitong tanggalin ang kanyang kamay.

Hindi nagtagal ay nagsimulang pumihit ang mga mata nito, at natakot ako para sa buhay niya.

"Alpha... pakiusap."

Napatitig ako nang may takot habang halos sakalin ni Aaron si Kenneth hanggang mawalan ito ng malay bago niya ito marahas na itinapon sa gilid.

Mabilis ang tibok ng puso ko dahil kilala kong malakas si Kenneth.

Pagkatapos ay napatingin ako kay Aaron, at sinalubong niya ang aking tingin.

Alam ko ring malakas siya, ngunit hindi nang ganito kalakas. Itinatago ba niya ang lahat ng lakas na iyon sa buong panahong ito?

"Natalia..."

Tinawag niya ako, lumambot ang kanyang boses at bumalik sa normal na kulay abo ang kanyang mga mata.

Sa sandaling iyon, nasilayan ko ang isang bahagi ng Aaron na dati kong kilala, ang Aaron na poprotekta sa akin.

Mariin akong umiling nang pumasok sa isip ko ang ideyang iyon.

Panlilinlang lamang ang lahat.

Hindi siya ang anghel sa aking mga panaginip kundi ang demonyo sa aking mga bangungot.

Pinigilan ko ang sarili kong tuluyang masira sa harap niya, pasalamatan siya sa pagtulong sa akin at sa pagpaparusa kay Kenneth.

Anuman ang mangyari, siya pa rin ang sarili kong impiyerno.